Ἡ μετάνοια εἶναι κάθαρσις καὶ φωτισμὸς τοῦ νοῦ μας - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, ἡ ὁποία μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν, δὲν μᾶς καλεῖ εἰς αὐτομεμψίαν μόνον. Καὶ ἡ αὐτομεμψία χρειάζεται, καὶ ἡ συντριβὴ χρειάζεται καὶ τὰ δάκρυα μετανοίας χρειάζονται, ἀλλὰ δὲν ἀρκοῦν. Προσαπαιτεῖται ἡ χαρὰ τῆς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ συγχωρήσεώς μας, τὸ αἴσθημα τῆς ἀπελευθερώσεώς μας ἀπὸ τὰ βάρη τῶν δεσμῶν τῆς οἱασδήποτε ἁμαρτίας μας καὶ ἡ αἴσθησις τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς. Ἡ μετάνοιά μας δὲν εἶναι κάτι τὸ ὁποῖον μᾶς στερεῖ τὴν χαρὰν τῆς ζωῆς, ὥστε νὰ δυσανασχετῶμεν ἀκούοντες τὸ κήρυγμα τῆς μετανοίας. Ἡ μετάνοια εἶναι κάθαρσις καὶ φωτισμὸς τοῦ νοῦ μας, θέρμανσις τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν κτίσιν Του, ἐλευθερία καὶ χαρὰ διὰ τὴν καινότητα ζωῆς εἰς τὴν ὁποίαν διὰ τῆς συνεχοῦς μετανοίας ἀκαταπαύστως εἰσερχόμεθα.

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Τί είναι ταπείνωση;

Τί είναι ταπείνωση, Αββά;  Ρώτησαν κάποιο Γέροντα οι αδελφοί της σκήτης.

*

Ταπείνωση, παιδία μου, αποκρίθηκε εκείνος, είναι να σου φταίξει ο άλλος και εσύ να τον συγχωρέσεις παρευθύς, χωρίς να περιμένεις να σου ζητήσει συγνώμη.

Πολυκάρπου Πετσίνη, Αιωνία η μνήμη

†

Του μακαριστού

Πολυκάρπου  Πετσίνη

Αιωνία η μνήμη

Να διορθώσουμε τα σφάλματα μας

Ο άγιος Θεός δεν ευαρεστείται, όταν παίζουμε θέατρο. Θέλει ό,τι κάνουμε, ό,τι σκεπτόμαστε, ό,τι επιθυμούμε, όλα να είναι σύμφωνα με το άγιο θέλημα του. Αλλά κι αν ως άνθρωποι πού είμα­στε πέσουμε σε κάποια σφάλματα, ε­κείνο πού περιμένει από μάς είναι όχι να τα κρύψουμε, αλλά να μετανοήσου­με και να τα διορθώσουμε. Όσο πιο πολύ καθυστερούμε να διορθώσουμε τα σφάλματα μας, τόσο περισσότερο επιβαρύνουμε τη θέση μας. Μην ακού­με τον αντίδικο διάβολο πού μάς υπο­δεικνύει να σκεπάσουμε τα σφάλματα μας δήθεν για να απαλλαγούμε από τη ντροπή, διότι ούτε από την ντροπή ού­τε από τις συνέπειες της αμαρτίας απαλ­λασσόμαστε.   

Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Ο Τελώνης έχει την αρετή της αυτογνωσίας

Αλλά ό πνευματικός ηγέτης δεν κάνει δύσκολη τη ζωή των άλλων. Ό νόμος του Θεού δεν δόθηκε, για να γίνε­ται φορτίο ασήκωτο στους ώμους των ανθρώπων. Δόθηκε για να ανακουφίζει τη σκληρή ζωή τους. «Ό ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου έλαφρόν έστι» (Ματθ. ια' 30) είχε πει ό Κύριος.  Και ό Τελώνης; Ό Τελώνης δεν έχει αρετές. Είναι αμαρτωλός. Αλλά και αναγνωρίζει την άμαρτωλότητά του. Συναισθάνεται την ενοχή του. Την ομολογεί με συντριβή. Αυτή ή συναίσθηση τον κά­νει να στέκεται με δέος μπροστά στη μεγαλωσύνη του Θεού. Δεν τολμάει ούτε το βλέμμα να ύψωση στον ουρανό. Χτυπάει το στήθος του, την έδρα των παθών και ζητάει το θειο έλεος. Ο Τελώνης έχει αμαρτίες. Δεν έχει αρετές. Έχει όμως την αρετή της αυτογνωσίας. Γινώσκει να αναγινώσκει την καρδιά του, χωρίς να την δικαιολογεί ούτε να την δικαιώνει. Και με κλειδί το «ιλάσθητι» ανοίγει τούς ουρανούς και φθάνει δικαιωμένος στον θρόνο της χάριτος.    

Περιοδικό «ΖΩΗ»

Φίλος...

Ο καλός φίλος Νίκος ήλθε να με «παρηγορήσει» μετά την απόλυσή μου από το βιβλιοπωλείο της «Ζωής». Γλύκανε την «πίκρα» της ανεργίας που βιώνω, με υπέροχα γλυκά που μου πρόσφερε. Τα οποία και δεόντως τίμησα.

Τον ευχαριστώ.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ - ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΚΛΗΡΙΚΩΝ - π. Πέτρος Μποζίνης

Το θέμα των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους έχει έρθει αρκετές φορές στη δημοσιότητα τις τελευταίες δεκαετίες. Επανέρχεται και στις ημέρες μας και σε συνδυασμό με την παρούσα οικονομική - και όχι μόνο - κρίση ακούγονται και γράφονται πολλές απόψεις, άλλες επωνύμως και άλλες ανωνύμως.

Τα όσα θα αναφερθούν στο παρόν άρθρο, εκφράζουν την άποψη του γράφοντος και μόνο και παρατίθενται προς προβληματισμό. Άλλωστε η Εκκλησία όταν εκφράζεται επίσημα εκφράζεται Συνοδικώς δια των θεσμικών της οργάνων. Αυτά τα ολίγα προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας;

Μα για να μιλήσουμε για χωρισμό θα πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε τα σημεία επαφής ώστε να ξέρουμε ακριβώς τι θα πρέπει να χωρίσουμε, καθώς επίσης ποιοι απαρτίζουν την Εκκλησία, για να ξέρουμε σε ποιους αναφέρεται αυτός ο χωρισμός. Ευθύς εξαρχής, η ταυτότητα «Εκκλησία» = «οι παπάδες», που χρησιμοποιείται από ορισμένους, δηλώνει μόνο άγνοια. Δεν είναι του παρόντος να αναπτύξουμε την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, αλλά θα πούμε συνοπτικά ότι την Εκκλησία την αποτελούν όλοι όσοι έχουν βαπτισθεί Ορθόδοξοι (περισσότερο ή λιγότερο ενεργά μέλη) και δεν έχουν αποκηρύξει την πίστη τους, κληρικοί και λαϊκοί. Άρα ο χωρισμός δεν αφορά σε μία κατηγορία Ορθοδόξων (παπάδες) αλλά σε όλους τους Ορθοδόξους αυτού του τόπου.

Έρχεται λοιπόν το εύλογο ερώτημα: Να χωριστεί τι από τι; Ή ποιος από ποιον (δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι ταυτόχρονα και μέλη της Εκκλησίας).

Που εμποδίζει λοιπόν η Εκκλησία το Κράτος;

Ποια από τα παρακάτω δεν μπορεί κάποιος πολίτης να πράξει;

- Πολιτικό γάμο ή σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης;

- Πολιτική κηδεία;

- Να δώσει όνομα στο παιδί του χωρίς Βάπτιση;

- Να  μην ορκιστεί στο Ευαγγέλιο ή να δώσει πολιτικό όρκο;

- Να απαλλάξει το παιδί του από το μάθημα των θρησκευτικών (με σύμφωνη γνώμη και των 2 γονιών);

Όλα μπορεί να τα κάνει και ακόμη περισσότερα. Άρα για τι είδους χωρισμό μιλάμε;

Ο πρεσβύτερος υιός- π .Αντώνιος Μπλούμ

Είχα πολλές φορές την ευκαιρία να κηρύξω πάνω στην παραβολή του Ασώτου Υιού, καθώς και πάνω στην ιστορία του Τελώνου και του Φαρισαίου, και κάθε φορά παρατηρούσα πόσο εύκολο μου ήταν- όχι αληθινά, όχι στην πραγματικότητα, στην φαντασία μου πάντα- να ταυτίζομαι με τον αμαρτωλό που βρήκε το δρόμο του προς τον Θεό, με τον Τελώνη, που στεκόταν συντετριμμένος στη θύρα του Ναού, μην τολμώντας ούτε να εισέλθει στον ιερό χώρο του Θεού, ή με τον Άσωτο Υιό, που παρά τα σοβαρά του αμαρτήματα, την απίστευτη αναισθησία, τη σκληρότητα, βρήκε κι αυτός το δρόμο του γυρισμού.

Πόσο σπάνια, όμως, και επιφανειακά με άγγιζε η μοίρα του Φαρισαίου ή του πρεσβύτερου Υιού, μολονότι ο Θεός δεν κατεδίκασε κανέναν από τους δύο."Λέγω υμίν", μας λέει στην περικοπή, "κατέβη ούτος (ο Τελώνης) δεδικαιωμένος...ή γαρ εκείνος (ο Φαρισαίος). Δεν μας λέει ότι ο Φαρισαίος έφυγε χωρίς να τον συνοδεύει η αγάπη του Θεού, ότι ο Θεός ξέχασε την πιστότητά του, την αίσθηση της φιλότιμης υπακοής του.

Και σήμερα πάλι, ερχόμαστε πρόσωπο προς πρόσωπο με τον μεγαλύτερο γιό. Σε όλη του τη ζωή είχε ζήσει με τον πατέρα του δίπλα-δίπλα. Μοναδικό μέλημά του ήταν πάντα τα συμφέροντα του πατέρα του- είχε δουλέψει σκληρά, πιστά, με αυταπάρνηση, χωρίς να νοιάζεται για τον κόπο, χωρίς να απαιτεί ανταπόδοση, μόνο και μόνο γιατί ένοιωθε ότι αυτό ήταν το σωστό. Πράγματι, του έλειπε κάτι- η ζεστασιά, η τρυφερότητα, η χαρά που ζούσε με τον πατέρα του. Υπάρχει όμως κάτι εντυπωσιακό σ' αυτόν, κι αυτό είναι η πιστότητά του. Παρά το γεγονός ότι η καρδιά του δεν ήταν φλογερή, παρέμεινε πιστός. Παρά το γεγονός ότι δεν πήρε κάποια ορατή ανταμοιβή ή αναγνώριση, παρέμεινε πιστός, μόχθησε, όπως είπε ο ίδιος.

Πόσο σκληροί είμαστε μαζί του όταν δεν τον θεωρούμε άξιο κάποιας συμπάθειας' αλλά και πόσο λίγοι από μας μπορούμε να δείξουμε τόση πιστότητα, τόσο σταθερή και τέλεια υπακοή στην κλήση του καθήκοντος όσο αυτός, όταν δεν συναντούμε την αναγνώριση, δεν ακούμε έναν ενθαρρυντικό λόγο, δεν εισπράττομε ούτε την ελάχιστη ανταπόδοση. Κι αυτό επειδή, όπως συνέβη και με τη στάση του πατέρα προς τον πρεσβύτερο γιό του, αυτοί που μας περιβάλλουν, αυτοί που υπηρετούμε, για τους οποίους μοχθούμε ίσως, αυτοί που το συμφέρον τους το έχουμε κάνει κέντρο της ζωής μας, ενδεχομένως το θεωρούν ως δεδομένο."Δεν είναι φυσικό;", σκέπτονται' "Γιός μου δεν είναι;"..."Πατέρας μου δεν είναι;"..."Αδελφός μου, γυναίκα μου, φίλος μου; Αυτό και μόνο δεν συνεπάγεται ολοκληρωτική, απεριόριστη αφοσίωση που είναι και η ανταμοιβή τους;"...

Πόσο άσπλαχνοι είμαστε συχνά προς τους γύρω μας ανθρώπους, όταν τους βάζουμε στη θέση του πρεσβύτερου υιού- που η προσφορά του ποτέ δεν αναγνωρίστηκε και πάντα ανέμεναν από αυτόν να κάνει το σωστό απτόητος και με τέλειο τρόπο;

Πράγματι, ο άσωτος γιός είχε μια θέρμη, είχε έρθει πίσω συντετριμμένος, ήταν έτοιμος να κάνει καινούργια αρχή, ενώ ο άλλος μπορούσε μόνο να προχωρεί, να βαδίζει μπροστά με την απορρέουσα από αυτόν πιστότητα-εκτός...εκτός κι αν έρθει αντιμέτωπος με τη συμπάθεια του πατέρα, εκτός αν καταλάβει τι σημαίνει ότι ο αδερφός του ήταν όντως νεκρός και ανέστη, ήταν όντως χαμένος και ευρέθη.

Ας σκεφθούμε λίγο τον εαυτό μας. Όλοι έχουμε γύρω μας κάποιον που τον μεταχειριζόμαστε με την ίδια ψυχρότητα την οποία επιφυλάσσουμε για τον πρεσβύτερο αδελφό αλλά και όλοι μας έχουμε κάποιον που τον βλέπουμε αφ' υψηλού και με τραχύτητα, όπως ο πρεσβύτερος αδελφός τον νεώτερο, τον οποίο είχε ξεγράψει, δεν τον θεωρούσαν αδελφό...Είχε φανεί αγνώμων στον πατέρα τους, ήταν ασυγχώρητος. Και όμως, να που ο πατέρας, το θύμα της απόρριψης του γιού, της ελαφρότητάς του και της σκληράδας, τον συγχωρεί ολόψυχα και τρυφερά.

π .Αντώνιος Μπλούμ

Επιλογή: αιρετικός

Γιατί να υποφέρω τόσο πολύ;

« Κύριε μου, γιατί να υποφέρω τόσο πολύ;»

παραπονιόταν κάποτε ο ασθενής ενάρετος γέρων Αρτέμιος ο Γρηγοριάτης.

Τότε είδε τον Δεσπότη Χριστό, ο οποίος του έδειξε τα χέρια του και την πλευρά του και του έλεγε.

Κοίταξε πόσο υπομονή έκανα.

Εσύ για την αγάπη μου δεν υπομένεις;

Φωτογραφίες από την ομιλία του π. Χριστοφόρου Μυτιλήνη στην Χ.Ε.Α.

Στην ευρύχωρη ανακαινισμένη αίθουσα της Χριστιανικής Ενώσεως Αγρινίου μίλησε σήμερα το απόγευμα ο Αρχιμανδρίτης π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Με ζωντάνια και πόνο ψυχής ανέπτυξε το θέμα: «Ντρέπομαι για εκείνους που ευτελίζουν την πατρίδα μου».

Την ομιλία παρακολούθησαν αρκετοί κληρικοί και πλήθος κόσμου. Η αίθουσα και ο εξώστης γέμισαν γρήγορα. Δεκάδες οι ακροατές που στην διάρκεια της ομιλίας παρέμειναν όρθιοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ομιλητής επί δεκαετία υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας.

Χρόνια είχα να δω σε αίθουσα τόση πληθώρα ακροατηρίου.

Επιθυμώ να συγχαρώ το Διοικητικό Συμβούλιο της Χ.Ε.Α. διότι έφτιαξαν αίθουσα ζηλευτή. Ίσως να είναι και η καλύτερη θρησκευτικού συλλόγου.

Φίλοι εκλεκτοί και αγαπημένοι από το Αγρίνιο

Φίλοι εκλεκτοί και αγαπημένοι από το Αγρίνιο

Εξι χρόνια από την χειροτονία εις επίσκοπο του Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου

Την 20ην Φεβρουαρίου 2005, στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών χειροτονήθηκε Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.

Είθε ο Κύριός μας να ενισχύει, ενδυναμώνει και καθοδηγεί τον Ποιμενάρχη μας για πολλά – πολλά ακόμα χρόνια, προς όφελος της Εκκλησίας και του λαού, ώστε να συνεχίσει με το ίδιο σθένος και την ίδια αμείωτη ένταση την διακονία του.

Άξιος!!!

Η εξάπλωση του Ισλάμ - Αρχιεπίσκοπος Λάζαρος Puhalo.

(Ὁ συγγραφέας τοῦ κειμένου, πού ἀκολουθεῖ σέ μετάφραση,  εἶναι συνταξιοῦχος Ἱεράρχης τῆς «Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στήν Ἀμερική» (OCA), κτήτορας καί ἡγούμενος τῆς Μονῆς Νέο Ὄστρογκ στόν Καναδά. Ἐδῶ μᾶς κάνει κοινωνούς τῆς ἀγωνίας του γιά τήν ἐξάπλωση τοῦ Ἰσλάμ σέ χῶρες παραδοσιακά χριστιανικές. Τό συνοπτικό αὐτό ἄρθρο ἐγράφη μετά ἀπό συνέδρια σχετικά μέ τό ὑπ᾿ ὄψη θέμα, τά ὁποῖα ὁ συγγραφέας παρακολούθησε στή Συρία καί τή Ρουμανία).

Τρία σημαντικά σημεῖα τῶν καιρῶν μας δείχνουν ξεκάθαρα ὅτι κάτι σοβαρό ἐκκολάπτεται. Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, (καί μιλῶ ἰδιαίτερα γιά τήν Ἐκκλησία μου, τήν «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐν Ἀμερικῆ (OCA)»), θά τό λάβουμε ὑπ᾿ ὄψη μας καί θά ἀλλάξουμε νοοτροπία. Τά τρία αὐτά σημεῖα εἶναι τά ἑξῆς:

1. Μέσα σέ 20 χρόνια ἡ Εὐρώπη θά ἀπαρτίζεται ἀπό ἕνα σύνολο μουσουλμανικῶν κρατῶν.

2. Μέσα σέ 10-15 χρόνια ὁ ἀριθμός τῶν συνειδητῶν μουσουλμάνων στόν Καναδά θά ξεπερνᾶ τόν ἀριθμό τῶν συνειδητῶν χριστιανῶν.

3. Ἤδη τό ἰσλάμ ἐπιδίδεται σέ μιά καλά μελετημένη καί πλούσια χρηματοδοτούμενη ἱεραποστολική δράση στή Δύση.

Οἱ δημογραφικοί δεῖκτες εὐνοοῦν σαφῶς τό ἰσλάμ. Δέν χρειάζεται νά προσηλυτίσει κανένα Χριστιανό γιά νά κυριαρχήσει στήν Εὐρώπη. Ὁ ρυθμός ἀναπαραγωγῆς τῶν λαῶν μέ δυτικές κουλτοῦρες εἶναι κάτω τοῦ 1,5 παιδιά ἀνά γυναίκα· οἱ μουσουλμάνοι, πού ζοῦν στή Δύση ἀναπαράγονται μέ ρυθμούς 4-6, ἀκόμα καί 8. Οἱ χριστιανοί κάνουν ἀμβλώσεις· οἱ μουσουλμάνοι δέν κάνουν. Οἱ χριστιανοί ἔχουν μικρές οἱκογένειες, 1 μέ 2 παιδιά· οἱ μουσουλμάνοι μεγάλες, κατά μέσον ὅρο 6 μέ 8 παιδιά. Οἱ μουσουλμάνοι εἶναι πιστοί στίς παραδόσεις τους· οἱ περισσότεροι χριστιανοί ὄχι. Ἡ προσέλευση τῶν μουσουλμάνων στά Τζαμιά καί ὁ ζῆλος τους ξεπερνοῦν τήν προσέλευση καί τό ζῆλο, πού δείχνουν οἱ χριστιανοί γιά τόν ἐκκλησιασμό.

Ἐν τῷ μεταξύ, οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἐξαντλοῦνται σέ μεταξύ τους διαμάχες γιά ἀσήμαντες διαφορές· πολλοί ἱεράρχες, ἰδικά στήν Ἀνατολική Εὐρώπη, δέν ἔχουν σχεδόν καμιά προσωπική ἐπαφή μέ τά ποίμνιά τους. Πολλοί ἱεράρχες, καί ἐν γένει κληρικοί, τηροῦν στάση ἀλαζονική καί θέλουν νά ἐπιβάλουν τίς δικές τους ἐπιλογές στούς πιστούς. Κανείς στόν κόσμο τοῦ ἰσλάμ δέν μιλᾶ γιά κατάργηση ἤ συντόμευση τοῦ Ραμαζανιοῦ· πολλοί, ἀντίθετα, στό χριστανικό κόσμο ζητοῦν ἄλλες μέν νηστεῖες νά τίς καταργήσουν, ἄλλες δέ νά τίς περιορίσουν χρονικά. Οἱ μουσουλμάνοι σέβονται τόν τύπο ἐμφανίσεως, πού ἐπιβάλλει ἡ πίστη τους, ὄταν πολλοί ὀρθόδοξοι κληρικοί νοιώθουν ἄβολα καί ντρέπονται νά ἐμφανίζονται μέ ἐνδυμασία, πού ἁρμόζει σέ Ὀρθόδοξους κληρικούς. Οἱ μουσουλμάνοι διατηροῦν τήν παράδοσή τους νά σταματοῦν τή δουλειά καί νά προσεύχονται κάποιες φορές τήν ἡμέρα, ἐνῶ οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί καταβάλλουν προσπάθειες νά συντομεύσουν τό λιγοστό χρόνο, πού διαθέτουμε γιά τή Θεία Λειτουργία. Θά μποροῦσε κανείς νά ἀναφερθεῖ καί σέ ἄλλες συγκρίσεις, τό θέμα ὅμως γενικά ἔχει νά κάνει πῶς νοιώθουμε τό χρέος μας, τήν πειθαρχία καί τόν αὐτοέλεγχό μας.

Ἡ πίστη μπορεῖ νά ἀναθερμανθεῖ μόνο μέ τήν πίστη· τό χρέος μπορεῖ να ὑποδαυλισθεῖ μόνο ἀπό τό ἴδιο τό χρέος. Ἐμεῖς, ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, δέν θά καταφέρουμε νά προσφέρουμε τίποτα σέ ἀντιστάθμισμα τῆς ἐνθουσιώδους ἰσλαμικῆς ἱεραποστολικῆς δράσεως στόν κόσμο, ὅσο κατατριβόμαστε σέ ἐσωτερικές ἔριδες γιά ἀνούσια θέματα, ὅπως ἡ «προάσπιση τοῦ ΔΙΚΟΥ μου χώρου» ἔναντι βλέψεων ἄλλου Ὀρθόδοξου κληρικοῦ. Σέ διεθνές ἐπίπεδο, οἱ προσπάθειες κάποιων νά ἀνασυστήσουν μιά σκιώδη Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ἀποβαίνουν καταστρεπτικές. Ἡ διαίρεση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στόν παγκόσμιο χῶρο καί ἡ μέχρις ἐξοντώσεως διαπάλη γιά κυριαρχία ὑπονομεύουν καί ἀποδυναμώνουν τήν Ὀρθόδοξη χριστιανική μαρτυρία. Οἱ ἰδιοτελεῖς βλέψεις τῆς μιᾶς πλευρᾶς πρός τήν ἄλλη καθιστοῦν τό πρόβλημα δομικό γιά τήν Ἐκκλησία μας καί γενικευμένο. Τό χειρότερο, ἀποτελοῦν προδοσία τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς Πίστεως.

Ἐγώ ἁπλά θά ζητούσα νά ἐνημερωθοῦμε γιά τήν παροῦσα πρόκληση καί νά εἴμαστε σέ ἑτοιμότητα γιά νά παλέψουμε κατά κύριο λόγο μέ τούς ἑαυτούς μας, νά ξεπεράσουμε τίς μικρότητές μας καί νά ἐπιτύχουμε μεγαλύτερη ἑνότητα πνεύματος καί στόχων. Ἀντί νά ζοῦμε μέ τό ἄγος τοῦ «ἀνταγωνισμοῦ», πρέπει νά συμμεριστοῦμε ὁ ἕνας τίς ἱκανότητες τοῦ ἄλλου καί νά ἐνδυναμώσουμε τή συναίσθηση τοῦ χρέους μας πρός τόν πιστό λαό. Καθένας μας ἔχει κάποιο χάρισμα νά προσφέρει. Πρέπει νά εἴμαστε ἔτοιμοι νά συνεισφέρουμε ὅλο τόν ἑαυτό μας, μαζί μέ τούς ἄλλους, πρός χάρη τοῦ Εὐαγγελίου, γιά νά ἀντιμετωπίσουμε, μέ τήν ἑνότητα τῆς κοινῆς μας ἀγάπης πρός τό Χριστό, τίς προκλήσεις, πού βλέπουμε νά ἔρχονται ραγδαία.

Ἀρχιεπίσκοπος Λάζαρος Puhalo.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Συναίσθηση της αμαρτωλότητας - π. Χριστόδουλος Φάσσος

Ο άνθρωπος που περπατάει στο δρόμο της μετανοίας έχει βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Το ήθος και το βίωμα του ορθόδοξου χρι­στιανού είναι ήθος και βίωμα δακρύων και ομολογίας και συναισθήσεως της αμαρτωλότητας· «...ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διαπαντός» (Ψαλμός Ν', 5). Κι όταν ακόμα φθάνει ο χριστιανός σε ύψη μεγάλα αρετής και αγιότητας, και τότε τον ακολουθεί αυτή η συναίσθηση, ότι δηλαδή είναι αμαρτωλός. Ο θείος Παύλος, όταν έφτασε στα τέλη τού βίου του, γράφει τις δύο «Προς Τιμόθεον» επιστολές. Λέει, λοιπόν: «Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ» (Α' Τιμ. Α', 15). Εμείς λέμε ότι ο απόστολος Παύλος είναι ο πρώτος μετά τον Ένα. Ο Ένας είναι ο Χριστός.
Ο πρώτος μετά το Χριστό μας είναι ο απόστολος Παύλος. Εκείνος λέγει ότι είναι ο πρώτος των αμαρ­τωλών.
Ο Αββάς Ισαάκ, που σας είπα προηγουμένως, τονί­ζει ότι πάντοτε είναι «κοινωνός της βδελυράς φύσεως», δηλαδή πάντοτε νοιώθει την αμαρτωλότητά του.
Όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έχουν προσυπο­γράψει αυτή την προσευχούλα, την περίφημη ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», και μας την παρέδωσαν σαν κληρονομιά. Και μέσα στην προσευχή αυτή τονίζεται ιδιαιτέρως η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας.   

Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Φάσσος

Κυριακή του ασώτου υιού - π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Έχει λεχθεί, και είναι αλήθεια, ότι και αν όλο το Ευαγγέλιο χανόταν και έμενε μόνο η παραβολή του Ασώτου υιού, και μόνο αυτό το αριστούργημα, ήταν ικανό να αναπληρώσει ολόκληρο το Ευαγγελικό μήνυμα.

Πράγματι, στην παραβολή αυτή του Κυρίου ζωγραφίζεται η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Η αγάπη του πατέρα προς τον άσωτο υιό του, αλλά και η επιστροφή του ασώτου στην γεμάτη στοργή, αγκαλιά του πατέρα.

Από τα μικρά μας χρόνια, γνωρίζουμε τα περιστατικά που περιγράφονται.

Ο μικρός υιός νομίζοντας ότι θα ζήσει ευτυχισμένα μακριά από την αγάπη του πατέρα του, σηκώνεται ένα πρωί, και ζητά την περιουσία που του ανήκει και τρέχει μακριά να βρει την χαρά και την ευτυχία, που νόμιζε ότι του έλειπε. Το αποτέλεσμα; Τραγικό και κάτι παραπάνω ακόμα. Το αρχοντόπουλο, αφού κατέφαγε την πατρική του περιουσία «ζων ασώτως», κατάντησε να βόσκει χοίρους και να προσπαθεί να χορτάσει τώρα, το «καλομαθημένο» στομάχι του με τα ξυλοκέρατα.

Μέσα στην περιγραφή του ιερού κειμένου, ο μικρός άσωτος υιός, παρουσιάζεται τόσο τραγική προσωπικότητα, ώστε λυγίζει και ο πιο «αγέρωχος» από την αμαρτία άνθρωπος. Πραγματικά δεν θα μπορούσε να βρεθεί σκληρότερη εικόνα από τα ξυλοκέρατα, την τροφή αυτή που μαζί με τους χοίρους, συμβολίζει τα δαιμόνια που τυραννούν τον άνθρωπο, και τα πάθη που κυριαρχούν στην ύπαρξη, όταν ο άνθρωπος ξεφεύγει από την αγάπη και τον νόμο του Θεού.

Όντως, τι τρομερή κατάσταση βιώνουν όσοι απομακρύνονται από το πρόσωπο του Θεού! Διότι ο πατέρας της παραβολής, όπως πρέπει να γνωρίζουμε, συμβολίζει τον Θεό, και ο άσωτος τον κάθε αμαρτωλό και αποστάτη άνθρωπο.

Αλλά ευτυχώς «εις εαυτόν ελθών», αναλογίστηκε το πού βρισκόταν πριν και το κατάντημα το τωρινό. Και συγκρίνοντας το όμορφο παρελθόν με την κόλαση που ζούσε τώρα, παίρνει την όμορφη και γενναία απόφαση, να επιστρέψει στην οικία του πατέρα του. Φυσικά και δεν μένει μόνο στην απόφαση. Προχώρησε και στην λυτρωτική πράξη. Αυτό δε ήταν τελικώς και που τον έσωσε.

“Ρομαντική Ορθοδοξία”. - π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου, 1980

Ντένβερ, Κολοράντο

Βρίσκομαι στο Ντένβερ για μια ημερίδα. Όλες αυτές τις μέρες, ενώ εργαζόμουν πάνω σ' εκκλησιαστικές υποθέσεις, σκεφτόμουν κάτι που μέσα στο μυαλό μου πήρε το όνομα “Ρομαντική Ορθοδοξία”. Μου φαίνεται πως αυτός ο τίτλος είναι κατάλληλος, επειδή περιλαμβάνει πολλές ασύνδετες πτυχές και τάσεις της σύγχρονης Ορθοδοξίας:

* νομιναλισμό (παραδείγματος χάριν, ανύπαρκτα Πατριαρχεία)

* τυφλό λειτουργικό συντηρητισμό

* λατρεία του παρελθόντος

* θεολογική προκατάληψη, σχεδόν αποκλειστικά με τους Πατέρες

* “αποκαλυπτισμό”

* μίσος για τον σύγρονο κόσμο (όχι γι' αυτόν τον κόσμο γενικά)

* συναισθηματισμό

* λατρεία της εξωτερικής εμφάνισης (γένια, ράσα, κομποσκοίνια, στυλ).

Μ' άλλα λόγια, περιλαμβάνει όλα όσα αδυνατίζουν την Ορθοδοξία, και τη μετατρέπουν σ' ένα εξωτερικό γκέτο (κι όχι σε μια πρόσκληση, σ' έναν αγώνα, στη ζωή).

Ο ρομαντισμός μέσα στη ζωή και στον πολιτισμό είναι, πάνω απ' όλα, ένα όνειρο, το πρωτείο της καρδιάς πάνω στη διάκριση και στην αλήθεια. Απομακρύνει την πραγματικότητα για χάρη μιας φαντασιακής πραγματικότητας• είναι η πίστη σ' αυταπάτες.

επιμέλεια, γ.χ.γ

Ταπείνωση - Μέγας Βασίλειος

«Χωρίς την ταπείνωση

το παν είναι μηδέν.

Με την ταπείνωση

το μηδέν γίνεται παν».

Μέγας Βασίλειος

Εμπιστοσύνη στον θεό - Γέρων Παϊσιος

"Η εμπιστοσύνη στον θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του θεού εκεί που χρειάζονται και την ώρα που χρειάζονται"

  

Γέρων Παϊσιος

Στην Χριστιανική Ένωση Αγρινίου ο π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης

Στην Χριστιανική Ένωση Αγρινίου

(Χαριλάου Τρικούπη 35)

την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

και ώρα 6 μ.μ. θα ομιλήσει

ο Αρχιμανδρίτης

π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης

Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως

Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Στην Αναπλαστική Σχολή ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

Την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

και ώρα 7:00 μ.μ. εις την

Αναπλαστική Σχολή Πατρών

(Ιωνίας 47)

θα ομιλήσειο Αρχιμανδρίτης

π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

Στην Χριστιανική Στέγη Πατρών ο π. Βασίλειος Μπλάνας

Στην Χριστιανική Στέγη Πατρών

(Παντανάσσης 61)

την Κυριακή 20 Φεβ. 2011

και ώρα 7 μ.μ. θα ομιλήσει

ο Αρχιμανδρίτης

π. Βασίλειος Μπλάνας

με Θέμα:

«Η παραβολή του Ασώτου υϊού»

Γνώσις και εφαρμογή - Παναγιώτης Τρεμπέλας

Είναι μεγάλο προσόν να έχουμε γνώσι των καθηκόντων μας, αλλά μόνη η γνώσις δεν είναι αρκετή….. Η γνώσις αποτελεί φωτισμό προς πράξι και εφαρμογή. «Ου γαρ το ειδέναι την αρετήν, αλλά το εργάζεσθαι».

Καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας

Παναγιά η Αγγελόκτιστη

Η Παναγιά η Αγγελόκτιστη στο Κίτι είναι μια από τις πιο φημισμένες εκκλησίες της Κύπρου.

Είναι κτισμένη από πέτρα. Είναι ρυθμού εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο.
Χρονολογείται γύρω στον 13ο αιώνα.

Φωτογραφία: Γεώργιος Θεοδώρου

Λίγο ακόμα θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν… - Γ. Σεφέρης

Λίγο ακόμα θα ιδούμε

τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν…

Γ. Σεφέρης

Φωτογραφίες: Γεώργιος Θεοδώρου

Εκδήλωση στην Χριστιανική Εστία Πατρών

Στην Χριστιανική Εστία Πατρών

(Μιαούλη 57)

την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011 και ώρα 6 μ.μ.

θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση.

Εισαγωγή από την κ. Ιωάννα Χριστοπούλου,  Καθηγήτρια Νοσηλευτικής Α.Τ. Ε. Ι. Ἀθηνῶν, με θέμα : «Αναζητείται Καλός Σαμαρείτης».

Ομιλία από την κ. Γεωργία Σαββοπούλου, τ. Καθηγήτρια Νοσηλευτικής Α.Τ. Ε. Ι. Αθηνών με θέμα «Διακονία από το Πανδοχείον της Αγάπης».

Tο μυστήριον της Εκκλησίας - π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Οι χριστιανοί ενσωματούνται εις τον Χριστόν και ο Χριστός μένει εν αυτοίς, αυτή δε η εσωτερική ένωσις συνιστά το μυστήριον της Εκκλησίας. Είναι δηλαδή η Εκκλησία ο τόπος και ο τρόπος της λυτρωτικής παρουσίας του αναστάντος Κυρίου εις τον λυτρούμενον κόσμον. Το σώμα του Χριστού είναι ο ίδιος ο Χριστός. Και ο Χριστός είναι η Εκκλησία.

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Φλωρόφσκυ

Αντίκρουση περί Αγίας Λαύρας - 25ης Μαρτίου (ανανεωμένο)

Το Αντίβαρο (http://www.antibaro.gr/) αντικρούει την δήθεν απομυθοποίηση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Στο βίντεο αυτό παρατίθενται 22 ντοκουμέντα από Έλληνες και ξένους της εποχής της Ελληνικής Επανάστασης που επιβεβαιώνουν τη σύναξη στην Αγία Λαύρα κατά την εκκίνηση της Επανάστασης, υπό τον Παλαιών Πατρών Γερμανό.

Η ημερομηνία του γεγονότος δεν είναι ακριβής. Οι πηγές την καθορίζουν μεταξύ 8 και 23 Μαρτίου 1821. Όμως το γεγονός έλαβε χώρα.

Επίσης, η ημερομηνία είχε οριστεί πολύ νωρίτερα, ώστε να συμπέσει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Ντοκουμέντα για όλα αυτά θα δείτε στο βίντεο.

Ευχαριστίες

Το υλικό συγκεντρώθηκε από συνεργάτες του Αντίβαρου και από αρθρογραφία που έχει δημοσιευθεί στο αφιέρωμα στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 στη διεύθυνση

http://www.antibaro.gr/fakelos/1821

Πιο συγκεκριμένα, αντλήθηκε από άρθρα των εξής συνεργατών: Κωνσταντίνου Χολέβα, Χρήστου Κορκόβελου, Γιώργου Κεκαυμένου, Διονύση Καραχάλιου (χωρίς να το γνωρίζουν οι δύο τελευταίοι).

Επίσης, υλικό αντλήθηκε και από το ιστολόγιο του Κακοφωνίξ (http://cacofonix-cacofonix.blogspot.com/).

Τέλος, θα ευχαριστήσουμε το http://books.google.com/ που με τα αναρίθμητα βιβλία που έχει ψηφιοποιήσει προσφέρει ένα απ΄ ευθείας παράθυρο στις πηγές της εποχής και δεν χρειάζεται να βασιζόμαστε στους ερμηνευτές (κατά το δοκούν) των πηγών.

Αυτό το βίντεο είναι το πρώτο μέρος της αντίκρουσης της σειράς από το Αντίβαρο.

Θα ακολουθήσουν και άλλα βίντεο εν καιρώ.

ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Η πηγή για την αντίκρουση 19 δεν βρίσκεται στη σελίδα 324 όπως λέει το βίντεο, αλλά στη σελίδα 102.

ΠΡΟΣ ΖΩΗ - Κώστας Μόντης

ΠΡΟΣ ΖΩΗ (ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ)

Πόσα “μάλιστα” μ’ ανάγκασες να πω,

πόσα “μάλιστα” φορτισμένα “όχι”
μ’ ανάγκασες να πω!

Κώστας Μόντης

Η μεγαλύτερα βλάβη της Εκκλησίας - Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Τίποτε δεν βλάπτει τόσον τας Εκκλησίας, όσον το νόσημα αυτό. Και όπως σώμα, του οποίου τα νεύρα είναι άτακτα, γεννά πολλάς ασθενείας και κάμνει αβίωτον τον βίον, τοιουτοτρόπως και μία Εκκλησία, όταν της λείπη η αρμονία και η τάξις και η αγάπη, περιπίπτει εις διχόνοιας και εσωτερικούς πολέμους και αυξάνει την οργήν του Θεού και εκτίθεται εις πολλούς πειρασμούς.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Αχάριστοι - Λα Ροσφουκώ

Δεν συναντούμε

καθόλου αχάριστους,

όσο είμαστε σε θέση

να κάνουμε το καλό.

Λα Ροσφουκώ

Φόβος Θεού - Αββάς Ποιμήν

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από την ταπεινοφροσύνη και τον φόβο Θεού όσο έχει ανάγκη από την αναπνοή.

Αββάς Ποιμήν

Προβληματισμοί από την "Ένωση των Καλαβρυτινών Πάτρας"

«Η Ένωση των Καλαβρυτινών Πάτρας , με αφορμή την πρόσφατη δημόσια αντιπαράθεση, σχετικά με την εκλαϊκευμένη τηλεοπτική σειρά «1821», η οποία προκάλεσε αντιφατικά σχόλια αλλά και έντονο προβληματισμό ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας των πολιτών όχι μόνο της περιοχής των Καλαβρύτων αλλά και ευρύτερα στο Ελληνικό κοινό, επιθυμεί να σταθεί κριτικά και να θέσει τους ακόλουθους προβληματισμούς.

Οι διιστάμενες, αντιφατικές αναγνώσεις και αφηγήσεις της ιστορίας, είναι σύνηθες φαινόμενο και οι επιστημονικές ερμηνείες, δεν συμπίπτουν, με τις μυθοποιημένες ή συμβολικές εκδοχές της ιστορίας.

Οι Καλαβρυτινοί όμως, με την Αχαΐα ολόκληρη, πραγματικά και αναμφισβήτητα, πρωταγωνίστησαν στο μεγάλο εκείνο εθνικό-απελευθερωτικό αγώνα και τη πρόσφατη μεγάλη κατοχική ανθρωποθυσία.

Τα Καλάβρυτα και τα ιστορικά τους Μοναστήρια όπως, η Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο, το ξεχασμένο «Καστράκι» του Χελμού , των χιλιάδων μαρτύρων, και τα άλλα μοναστήρια της Αχαΐας όπως, Ομπλού, Χρυσοποροδαρίτισσας , Άγίων Θεόδωρων, Ταξιαρχών, σήκωσαν τα λάβαρα του μεγάλου Αγώνα, ουσιαστικά και μεταφορικά. Πρόσφεραν μοναδικές θυσίες και επάνω εκεί «η μνήμη καίει άκαυτη βάτος».

Η ιστορία μας είναι βαθειά χαραγμένη παντού, σε τόπους όπως η «Βοστίτσα, το Αγρίδι, η Χελωνοσπηλιά, το «Τάσι » και η πλατεία Αγίου Γεωργ ίου στην Πάτρα, που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο, στον μεγάλο Ξεσηκωμό, στον υπέρ πίστεως και πατρίδος Αγώνα και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας μας.

Μαζί με τους Αρκάδες και τους Μανιάτες, τους Μεσσήνιους και όλους τους άλλους Μοραίτες αδελφούς, καθόρισαν καταλυτικά τις εξελίξεις . Η πρόσφατη όμως και η απώτερη ιστορία των Ελλήνων δεν είναι ιδιοτελές κτήμα κανενός .

Όλες σχεδόν οι περιοχές της Ελλάδας συμπρωταγωνίστησαν και πλήρωσαν το τίμημα της Ελευθερίας. πανάκριβα. με πολύ αίμα, σφαγές, καταστροφές, πόνο και δάκρυα.

Το Μεσολόγγι, η Χίος , τα Ψαρά, η Κάσος, το Σούλι, η Πάργα, η Νάουσα, το Αρκάδι και αμέτρητοι άλλοι τόποι «σφαγιάσθηκαν από τον ίδιο βάρβαρο κατακτητή»

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Κερνίτσης Προκόπιος, ο επικεφαλής της Φρουράς των αθανάτων του Μεσολογγίου Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο ηρωικός Καρατζάς, ο πρωτοπόρος Γιαννιάς, οι μεγάλες οικογένειες των Καλαβρυτινών Πετμεζαίων, Ζαιμαίων, Φωτηλαίων . Χαραλάμπηδων και οι Λονταίοι, υπήρξαν πρωταγωνιστές, όχι απλά της τοπικής αλλά και της εθνικής μας ιστορίας.

Μαζί με τους επώνυμους σύσσωμος σχεδόν ο λαός και οι κληρικοί, οι ένοπλοι « κλέφτες» οι αστοί, οι άοπλοι ραγιάδες , οι εντός και εκτός σημερινής Ελλάδας, οι απανταχού Έλληνες της Διασποράς.

Ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας, ο Καραϊσκάκης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Ρήγας Φεραίος, ο Παπαδιαμαντόπουλος, δεν έχουν ανάγκη από μια ιδιοτελή, υπεράσπιση και μυθοποίηση. Ήσαν, αληθινοί, ανθρώπινοι, μοναδικοί Πρωταγωνιστές της ιστορίας μας.

Ηγέτες, πρωτοπόροι και μάρτυρες. Μακάρι να υπήρχαν κάποιες αναλογίες με τους σημερινούς ηγέτες.

Η εθνική μας ιστορία δεν παραγράφεται, δεν παραχαράσσεται, δεν παρερμηνεύεται αλλά και δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο μιας ανέξοδης, ανάλαφρης, επικοινωνιακής υφής αγανάκτησης και δήθεν αυθεντικής ερμηνείας της. Δεν είμαστε ανιστόρητοι, δεν νοιώθουμε συμπλεγματικά, και έχουμε άφοβη και απροκατάληπτη υπερηφάνεια. για το παρελθόν μας.

Πιστεύουμε σαν Καλαβρυτινοί και Έλληνες πολίτες. πως η πατρίδα μας στις δύσκολες περιστάσεις που βρίσκεται, έχει ανάγκη από ένα καινούργιο έμπρακτο πατριωτισμό. συναίνεση , αίσθηση καθήκοντος, προσφοράς και τιμής.

Σε κάθε περίπτωση ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ, έχει υποχρέωση να δώσει την ευκαιρία μέσα από την εκπομπή του ισότιμα να ακουστούν και οι φωνές των Καλαβρυτινών φορέων και συλλόγων.»