Ο Άγιος Ιερομάρτυς Χαραλάμπης ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Σεβήρου, και Λουκιανού ηγεμόνος, εν έτει ρϞη’ [198], Ιερεύς των Χριστιανών εν Μαγνησία τη πόλει. Ούτος λοιπόν διδάσκων την στράταν της αληθείας, και κηρύττων την εις Χριστόν πίστιν, κατεδικάσθη υπό των άνωθεν τυράννων, και εκδύθη την ιερατικήν στολήν, έπειτα εξέδαραν το δέρμα όλου του σώματός του. Επειδή δε έβλεπεν αυτόν ο ηγεμών Λουκιανός, πως υπομένει γενναίως τα βάσανα, εθυμώθη, και επεχείρει να ξεσχίση τον Άγιον με τας ιδίας του χείρας, και παρευθύς εκόπησαν αι χείρες του, και εκρεμάσθησαν επάνω εις το σώμα του Μάρτυρος. Ο δε Άγιος προσευχηθείς, έκαμεν αυτόν υγιή. Τούτο το θαύμα βλέποντες οι δήμιοι Πορφύριος και Βάπτος ονομαζόμενοι, αρνήθησαν τα είδωλα και επίστευσαν εις τον Χριστόν. Ομοίως επίστευσαν και τρεις γυναίκες, οπού επαραστέκοντο εκεί και έβλεπον, τους οποίους όλους πιάσας ο ηγεμών, και βασανίσας με διάφορα παιδευτήρια, ασπλάγχνως αυτούς απεκεφάλισε. Διατί, αγκαλά και ιατρεύθη από τον Άγιον κατά το σώμα, αλλ’ όμως κατά την ψυχήν έμεινεν ο άθλιος ανιάτρευτος.
Άγιος
Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου