Ο εορτασμός του Εβραϊκού Πάσχα (Pesach)

Ο εορτασμός του Εβραϊκού Πάσχα (Pesach) ξεκινά σήμερα 12 Απριλίου με την δύση του ηλίου και θα ολοκληρωθεί στις 20 Απριλίου.
Τι είναι το Εβραϊκό Πάσχα (Pesach);
Ουσιαστικά είναι δύο εορτές. Η πρώτη είναι το Εβραϊκό Πάσχα το οποίο εορτάζεται την πρώτη ημέρα. Ανάμνηση της τελευταίας πληγής στην Αίγυπτο (θάνατος των πρωτοτόκων) και της διάσωσης των Ισραηλιτών, όταν ο Άγγελος του Κυρίου «πέρασε πάνω» από τα σπίτια τους που ήταν βαμμένα με το αίμα του αμνού.
Η δεύτερη εορτή είναι τα Άζυμα (Άζυμος άρτος και πικρά χόρτα). Ξεκινά την δεύτερη ημέρα του Πάσχα και εορτάζεται για επτά ημέρες. Ανάμνηση της Εξόδου από την Αίγυπτο και της θαυμαστής διαβάσεως της Ερυθράς Θαλάσσης.
Το τελετουργικό της εορτής
Το κύριο τελετουργικό της εορτής είναι το Σέντερ, ένα εορταστικό δείπνο κατά την διάρκεια του οποίου λαμβάνει χώρα η αφήγηση της ιστορίας όπως αυτή περιγράφεται στο βιβλίο της Εξόδου. Η λέξη Σέντερ σημαίνει «τάξις/τυπικό». Πράγματι το εβραϊκό πασχαλινό δείπνο είναι ουσιαστικά μια τελετουργία. Περιλαμβάνει καθαρμούς, προσευχές, ευχαριστιακούς ύμνους και συγκεκριμένα είδη φαγητού. Επίσης η λέξη Σέντερ συνδέεται με τη λέξη Σντέρα που σημαίνει «λεωφόρος/οδός».
Κεντρικά Σύμβολα
Πεσάχ:
Κεντρικό στοιχείο ήταν ο πασχαλινός αμνός, ο οποίος θυσιαζόταν και καταναλωνόταν ως ένδειξη ευχαριστίας για τη θεϊκή σωτηρία.
Το αίμα του αμνού, κατά την πρώτη τέλεση του Πεσάχ, χρησιμοποιήθηκε για να σημειωθούν οι πόρτες των Ισραηλιτών, ώστε να προστατευθούν από τον θάνατο.
Εορτή των Αζύμων:
Κεντρικό στοιχείο ήταν το άζυμο ψωμί (ματσά), το οποίο συμβόλιζε τη βιασύνη της εξόδου και την υπακοή στο θείο θέλημα.
Επίσης, τα πικρά χόρτα (μαρόρ), που καταναλώνονταν κατά τη διάρκεια της εορτής, θύμιζαν την πίκρα της δουλείας στην Αίγυπτο.
Λατρευτικές Πρακτικές
Πεσάχ:
Η θυσία του αμνού γινόταν στο Ναό από τους ιερείς, και κάθε οικογένεια έπρεπε να φέρει τον δικό της αμνό.
Το κρέας του αμνού καταναλωνόταν σε οικογενειακό δείπνο τη νύχτα της 14ης προς 15η Νισάν.
Εορτή των Αζύμων:
Κατά τη διάρκεια της εορτής, οι Ισραηλίτες συμμετείχαν σε ειδικές λατρευτικές συνάξεις στον Ναό.
Οι πρώτες και οι τελευταίες ημέρες της Εορτής των Αζύμων ήταν ιερές ημέρες ανάπαυσης (σαββατικές ημέρες), κατά τις οποίες δεν επιτρεπόταν εργασία.
Οι πιστοί έπρεπε να απομακρύνουν κάθε ίχνος ζύμης από τα σπίτια τους και να καταναλώνουν μόνο άζυμο ψωμί.
Συγχώνευση των Εορτών στα Χρόνια του Χριστού
Στα χρόνια του Χριστού, το Πεσάχ και η Εορτή των Αζύμων αντιμετωπίζονταν σχεδόν ως μία ενιαία εορταστική περίοδος. Αυτό φαίνεται και από τα Ευαγγέλια, όπου οι δύο εορτές αναφέρονται συχνά μαζί:
Στο Κατά Λουκάν 22:1, διαβάζουμε: «Πλησίαζε η εορτή των Αζύμων, που λέγεται Πάσχα».
Η θυσία του Χριστού στον Σταυρό έγινε την ημέρα της παρασκευής (προετοιμασίας) (14 Νισάν πρωΐ) κατά την ώρα της πραγματοποιήσεως των θυσιών στον Ναό, δίνοντας νέο πνευματικό νόημα στο Πεσάχ και την Εορτή των Αζύμων για τους Χριστιανούς.

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος