Μνήμη των αναιρεθέντων Οσίων Αββάδων της μονής του Αγίου Σάββα (20 Μαρτίου)

 Σήμερα, Παρασκευή των Δ΄ Χαιρετισμών στη Θεοτόκο, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των αναιρεθέντων Οσίων Αββάδων της Μονής του Αγίου Σάββα και των επτά Αγίων γυναικών Κλαυδίας, Αλεξανδρίας, Ευφρασίας, Ματρώνας, Ιουλιανής, Ευφημίας και Θεοδώρας (ή Θεοδοσίας), που μαρτύρησαν στην Αμινσό της Καππαδοκίας, κατά τον διωγμό του Μαξιμιανού.
Οι πατέρες της Μονής του Αγίου Σάββα, πλησίον των Ιεροσολύμων, ασκούνταν στην αρετή σύμφωνα με τις υποθήκες και το τυπικό της Λαύρας, του ιδρυτή της Οσίου Σάββα. Ως επίγειοι άγγελοι, δεν απομακρύνθηκαν ποτέ από τον τόπο της άσκησής τους, στον οποίο προσήλθαν από τη νεανική ηλικία και ήδη οι περισσότεροι ήσαν πλέον υπερήλικες.
Οι περίπου 40 Αββάδες (δηλ. πατέρες), παρέμειναν στη Μονή ακόμη και όταν, κατά το έτος 610 μ.Χ., την κατέλαβαν Άραβες ληστές, οι οποίοι πίστευαν πως υπήρχαν σ’ αυτή αναρίθμητοι θησαυροί. Προσευχόμενοι και ευχαριστώντας τον Θεό μέχρι την τελευταία στιγμή, οι Όσιοι πατέρες βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από τα ξίφη των εισβολέων και αξιώθηκαν το στεφάνι της άσκησης και του μαρτυρίου, αφού έμειναν πιστοί μέχρι τέλους.
Το παράδειγμα αυτό των θαρραλέων μαρτύρων της Εκκλησίας μας το βλέπουμε σε κάθε εποχή διωγμών και δοκιμασιών. Οι Επίσκοποι, οι κληρικοί και οι μοναχοί της Ορθόδοξου Εκκλησίας πλείστες φορές έγραψαν την ομολογία πίστεως με το ίδιο το αίμα τους χάριν του Σωτήρος Χριστού και τη λύτρωση του λαού του Θεού.
Η Αγία Τεσσαρακοστή μάς διδάσκει ότι η μετάνοια και η συγχωρητικότητα προϋποθέτουν την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Αυτά είναι απαραίτητα εφόδια, για να ζει ο άνθρωπος τη μακαριότητα της Βασιλείας του Θεού από την παρούσα ζωή, παρά τα όσα βέλη κι αν εκτοξεύει ο διάβολος, πασκίζοντας μάταια, να στενοχωρήσει την ψυχή του αγωνιστή Χριστιανού.
Σήμερα, τελούνται, το πρωί η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, το απόγευμα, το Μικρό Απόδειπνο με την Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών στην Πανύμνητη Κυρία Θεοτόκο.
«Ὧ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον, δεξαμένη τὴν νὺν προσφοράν, ἀπὸ πάσης ῥύσαι συμφορὰς ἅπαντας, καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τοὺς σοὶ βοῶντας, Ἀλληλούϊα».

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου