Άλλες εποχές, άλλα ήθη…

Κάποτε, φοιτητής εγώ της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, επισκέφτηκε τη σχολή ένας ιεράρχης, ο οποίος ήρθε μέχρι εκεί με… τα πόδια, καθώς είχε πάρει το τρένο μέχρι την Κηφισιά. Μπήκε στη σχολή σαν απλός ιερέας και είδαμε και πάθαμε για να δεχτεί να του ψάλλουμε τη φήμη. Γευμάτισε μαζί με τους φοιτητές της σχολής, τρώγοντας λιτά, αρνήθηκε να τον πάμε με αυτοκίνητο ακόμα και μέχρι τον σταθμό του ΗΣΑΠ, καθώς πήγε με τα πόδια, παρέα με τους υπόλοιπους φοιτητές. Ντυμένος απλά, ευλόγησε το φαγητό και το μόνο που είπε κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού ήταν: Πάντα να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα: το φαγητό, την υγεία σας, τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Εκείνος δίνει, εκείνος παίρνει, εκείνος μας χαρίζει τα πάντα.

Ένας άλλος ιεράρχης, όταν η σχολή μας χρειάστηκε λεφτά για να καλύψει έξοδα διατροφής και επισκευών για τους οικοτρόφους, όχι μόνο έβγαλε το πορτοφόλι του να μας δώσει ό, τι είχε, αλλά έπεισε κι άλλους να κάνουν το ίδιο. Όταν τον ευχαριστήσαμε, μας είπε απλά: Τι ευχαριστείτε εμένα; Τον Θεό!

Στον Βόλο, όπου πήγαινα συχνά όταν ήμου παιδί, ένα βράδυ στη διάσημη παραλία της πόλης, συναντάμε στον δρόμο μας έναν ιερέα. Μας κάθισε σε μια καφετέρια, μας κέρασε και μας μιλούσε για ένα σωρό θέματα. Απλός, λιτός, ούτε συνοδεία, ούτε πολυτέλειες, δίχως υπερβολές, με ωραίο λόγο. Κάθε Κυριακή καλούσε τους νέους, μετά τη Θεία λειτουργία, να έρθουν σ’ έναν χώρο της Μητρόπολης που το είχε μετατρέψει τότε σε… Ίντερνετ καφέ, όταν το Ίντερνετ ήταν ακόμα άγνωστη λέξη για τους πολλούς (και ακριβή ακόμα ως υπηρεσία, άρα και για λίγους…).

Για την ιστορία, μιλάω για τον Πειραιώς Καλλίνικο, τον Σπάρτης Ευστάθιο και τον Δημητριάδος Χριστόδουλο (μετέπειτα Μακαριώτατο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος).

Άλλες εποχές, άλλα ήθη…

Δημήτρης Γκίκας

Φιλόλογος