Η Αγία Μάρτυς Ιουλίττα ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σς’ [296], καταγομένη από το Ικόνιον. Αύτη λοιπόν φοβουμένη τον τότε επικρατούντα διωγμόν κατά των Χριστιανών, επήρε τον υιόν της Κήρυκον, και επήγεν εις την Σελεύκειαν. Ευρούσα δε και εκεί τον ίδιον διωγμόν, επήγεν εις την Ταρσόν της Κιλικίας, εις την οποίαν ήτον ηγεμών ένας θηριώδης και απάνθρωπος, Αλέξανδρος ονομαζόμενος, ο οποίος ετιμώρει τους Χριστιανούς. Ούτος λοιπόν πιάσας την Αγίαν, έδειρεν αυτήν, τον δε Άγιον Κήρυκον νήπιον όντα, χωρίσας από την μητέρα του, εσπούδαζε με κολακείας να τον τραβίξη εις τον εαυτόν του, αλλά δεν εδύνετο. Επειδή το νήπιον έβλεπεν ακλινώς εις την μητέρα του, και με φωνήν υποψελλίζουσαν επικαλείτο το όνομα του Χριστού.
Άγιος Νικόδημος
Αγιορείτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου