Ομιλία κ. Παύλου Μυλωνά στο
μνημόσυνο πεσόντων κατά την τουρκική εισβολή (Καθεδρικός Ναός Αποστόλου
Βαρνάβα, 20 Ιουλίου 2026)
Υπάρχουν ημέρες που δεν περνούν.
Υπάρχουν πληγές που ο χρόνος δεν θεραπεύει.
Υπάρχουν στιγμές που χαράσσονται ανεξίτηλα στην ψυχή ενός λαού.
Η 20ή Ιουλίου 1974 είναι η πιο σκοτεινή από αυτές.
Ξημέρωσε με τον ήχο των σειρήνων, με τις εκρήξεις, με τις κραυγές του φόβου. Ξημέρωσε με μια εισβολή που άλλαξε για πάντα τη μοίρα της Κύπρου.
Άφησε πίσω της νεκρούς, αγνοουμένους, χιλιάδες πρόσφυγες και μια πατρίδα σκλαβωμενη.
Μια Πατρίδα να μοιάζει εγκλωβισμένη στα μεγαλεπήβολα σχέδια της τουρκίας για την λεγόμενη Γαλάζια Πατρίδα τους.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, παρά τις επανελλειμένες προσπάθειες της Ελληνικής Πλευράς, το τουρκικό τείχος παγίωσης των τετελεσμένων εξυφαινεται σαν ιστός αράχνης γύρω απο την Κυπριακή Δημοκρατία.
Σήμερα, πενήντα δύο χρόνια μετά, στεκόμαστε με το ίδιο ερώτημα: Πώς μπορεί ένας λαός να συνηθίσει την κατοχή; Η απάντηση είναι μία: Δεν μπορεί. Δεν πρέπει. Δεν θα το επιτρέψει.
Δεν ξεχνάμε την Κερύνεια.
Δεν ξεχνάμε την Αμμόχωστο.
Δεν ξεχνάμε τη Μόρφου, την Καρπασία, τη Μεσαορία, τα χωριά και τις εκκλησιές μας που περιμένουν ακόμη την ημέρα της επιστροφής.
Δεν ξεχνάμε τα παιδιά που μεγάλωσαν στην προσφυγιά.
Δεν ξεχνάμε τις μανάδες που περίμεναν μια ζωή τους αγνοουμένους τους.
Δεν ξεχνάμε τους νέους που άφησαν την τελευταία τους πνοή υπερασπιζόμενοι την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η μνήμη δεν είναι βάρος.
Είναι η πυξίδα ενός λαού.
Όποιος χάνει τη μνήμη του, χάνει την ταυτότητά του. Και ένας λαός χωρίς ταυτότητα είναι ένας λαός χωρίς μέλλον.
Η Κύπρος δεν είναι μόνο ένας τόπος.
Είναι ιστορία τριών χιλιάδων χρόνων.
Είναι ελληνική γλώσσα, πίστη, πολιτισμός και παράδοση.
Είναι οι ποιητές μας, οι ήρωές μας, οι εκκλησίες και τα μοναστήρια μας, τα χώματα που ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα των προγόνων μας.
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας ζητήσει να ξεχάσουμε.
Κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει να αποδεχθούμε ως φυσιολογική την κατοχή.
Η ειρήνη δεν οικοδομείται πάνω στην αδικία.
Η συμφιλίωση δεν μπορεί να απαιτεί τη λήθη.
Η λύση του Κυπριακού οφείλει να στηρίζεται στον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο αγώνας μας δεν στρέφεται εναντίον των λαών.
Στρέφεται εναντίον της κατοχής και της παραβίασης του δικαίου.
Θέλουμε μια Κύπρο όπου οι επόμενες γενιές θα ζουν μαζί, ειρηνικά και με ασφάλεια, χωρίς στρατεύματα κατοχής και χωρίς επεμβατικά δικαιώματα.
Αυτός ο στόχος απαιτεί ενότητα.
Η ιστορία του 1974 μάς δίδαξε ότι ο διχασμός κοστίζει ακριβά.
Γι’ αυτό σήμερα δεν χωρούν μικροκομματικές αντιπαραθέσεις.
Χωρά μόνο η κοινή ευθύνη απέναντι στην πατρίδα.
Απευθύνομαι ιδιαίτερα στους νέους.
Μη θεωρήσετε ποτέ την κατοχή ως κάτι δεδομένο.
Μάθετε την ιστορία.
Επισκεφθείτε τα οδοφράγματα και κοιτάξτε προς τον Πενταδάκτυλο.
Θυμηθείτε ότι πίσω από εκείνον τον ορίζοντα βρίσκονται οι πόλεις, τα χωριά και τα σπίτια των προγόνων μας.
Εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι της ψυχής της Κύπρου.Καμια κατ’ επίφαση λυση, που θα τετραγωνιζει τον κύκλο δεν μπορεί να ειναι βιώσιμη και λειτουργική.
Ο,τι διεκδικούν όλοι οι άνθρωποι το δικδικούμε και εμείς.
Κανενας ντόπιος η ξένος δεν πρέπει να παραγνωρίζει την ανάγκη ενος λαού να νοιώθει και να ειναι ελεύθερος ,να ζει σε μια δημοκρατία ,οπου ένας άνθρωπος σημαίνει μια ψήφος οπου το δικαίωμα εγκατάστασης και περιουσίας δεν ειναι ζήτημα πάρε δώσε αλλα ανθρώπινο δικαίωμα οπου η ελευθερία έκφρασης ειναι κατοχυρωμένη .
Ακούμε ολοι τακτικά την πολιτική ηγεσία να μας νουθετεί για ενα συμβιβασμό, μια λύση που οπως μας λένε δεν θα ειναι δίκαιη.
ΑΡΑ ΚΑΙ ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΗ.
Που και πότε άδικες και θνησιγενής διαδικασίες οδήγησαν σε επιτυχείς λύσεις.
Να υπενθυμίσω τον Λίβανο, την Βοσνία ή μήπως τα πειράματα των ισχυρών του κόσμου;
Λυπούμαι πολυ αλλα οι απειλές και οι νουθεσίες για την επ’ απειλούμενη διχοτόμηση, οπως μας λενε, δεν μπορούν να παραβλέψουν την πονηρή πρόθεση τους.
Η διχοτόμηση υφίσταται ηδη λογω της Τουρκικής κατοχής και του επικοισμού αλλα και η αφελής αναφορά περι συνόρων με την Τουρκία σε περίπτωση μη λύσης δεν ειναι πειστικά επιχειρήματα.
Αν η λύση δεν αποτρέπει την άμεση η έμμεση παρουσία της Τουρκίας στο νέο καθεστώς, συνταγματικά οικονομικά και διοικητικά, εννοείται και στρατιωτικά, ή μήπως δεν εννοείται και δεν μας το λέτε;
Οπως και να εχουν τα πράγματα ολοι πρέπει να ξέρουν και έδω και έξω πως αν δεν αλλάξουμε πορεία στα θέματα Παιδείας, πολιτισμού και αγωγής δεν θα έχουμε κανένα μέλλον.
Ο Εθνομηδενισμός η αλλοτρίωση των πολιτών και η μετατροπή τους σε καταναλωτικά όντα με λογιστικές καταγραφές οδηγούν στην καταστροφή.
Ο άνθρωπος αν δεν γνωρίζει απο που έρχεται και που πάει εχεί προοπτικη;
Μάλλον θα ΧΑΘΕΙ.
Μέχρι σήμερα συνηθίσαμε πολλά .Την αλλοτρίωση την ανηθικότητα την διαφθορά.
Μάθαμε να φωνάζουμε αλλα μόνο για τους άλλους.
Συνηθίσαμε τους κλέφτες τους διαπλεκόμενους τους διεφθαρμένους .
Συνηθίσαμε την κατοχή που την μάθαμε ως την άλλη πλευρά ή την αποκαλούμε Βορρά.
Συνηθίσαμε την αγορά σε περιοδείες στα μαγαζιά μιας φτηνής ζωής.
ΑΥΤΑ και άλλα πολλά μας σιγοτρώνε την συνείδηση και την ψυχή .
Με μαεστρία το πέτυχαν. Καλούμαστε να τα ανατρέψουμε. Να τα αλλάξουμε.
Δεν μπορούμε να αποτύχουμε.
Χρειάζεται να ορθώσουμε ανάστημα, να συντονιστούμε να μην φοβηθούμε ο,τι και αν μας λένε οπως και αν μας συμπεριφέρονται.
Οι λαοί δεν νικιούνται όταν χάνουν εδάφη.
Νικιούνται όταν χάνουν την πίστη τους.
Εμείς δεν χάσαμε την πίστη μας.
Δεν χάσαμε την αξιοπρέπειά μας.
Δεν χάσαμε την ελπίδα μας.
Θα συνεχίσουμε, με επιμονή, ενότητα και πίστη στις αρχές του δικαίου, μέχρι να έρθει η ημέρα που η Κύπρος θα είναι πραγματικά ελεύθερη.
Ας είναι αιώνια η μνήμη των ηρώων μας.
Οι νέες γενιες ας κρατήσουν το νόημα.
Ο Ελληνικός τρόπος ζωης, η Ελληνική Σημαία εκφράζει οπως λέει και ο ποιητής ο,τι πιο ριζοσπαστικό και επαναστατικό σ’ αυτή την ζωή.
4000 χρόνια δεν ειναι Αρκετά …Άλλωστε τα επόμενα … δεν ειναι δικά μας.
Ανήκουν στα Παιδιά μας.
Σας ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου