Μνήμη των Οσίων πατέρων ημών Συμεών του δια Χριστόν σαλού, και Ιωάννου (21 Ιουλίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτοι οι Άγιοι ήτον από την πόλιν Έδεσσαν την ευρισκομένην εις την Συρίαν, κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστίνου του νέου, εν έτει φιη’ [518]. Πηγαίνοντες δε εις τα Ιεροσόλυμα, είδον και επροσκύνησαν την ύψωσιν του τιμίου Σταυρού, και πλέον εις την πατρίδα των δεν εγύρισαν, αλλά φθάσαντες εις το Μοναστήριον του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, εδέχθησαν ευμενώς από τον τότε θεοφόρον Ηγούμενον, Νίκωνα ονόματι. Εκεί λοιπόν έλαβον το άγιον σχήμα των Μοναχών. Προ του δε ακόμη να τελειώσουν αι επτά ημέραι, τας οποίας είναι συνήθεια να φυλάττουν οι νεόκουροι Μοναχοί, μένοντες μέσα εις το Μοναστήριον, αυτοί ευγήκαν από το Μοναστήριον και επήγαν εις την έρημον, και εκεί διεπέρασαν τεσσαράκοντα χρόνους, κάθε άσκησιν και σκληραγωγίαν μεταχειριζόμενοι. Έπειτα, ο μεν Ιωάννης έμεινεν εις την έρημον μέχρι τέλους.

Ο δε Συμεών εγύρισεν εις τα Ιεροσόλυμα, και προσκυνήσας τον ζωηφόρον Τάφον του Κυρίου, επροσευχήθη δια να μη καταλάβουν οι εν τω κόσμω άνθρωποι, την κρυπτήν εργασίαν της σαλότητος, την οποίαν εμελέτα να μεταχειρισθή, έως οπού ευρίσκετο εις την παρούσαν ζωήν. Πηγαίνωντας λοιπόν εις την πόλιν Έμεσαν, την τουρκιστί λεγομένην Εμς, εσχηματίσθη, πως είναι μωρός και σαλός, και πολλά θαύματα εν τη φαινομένη ταύτη μωρία εποίησε. Τα οποία, όταν μεν εγίνοντο παρ’ αυτού, τα εγνώριζαν μόνοι οι συνετώτεροι και οξύτεροι εις τον νουν. Αφ’ ου δε ο αοίδιμος απήλθε προς Κύριον, τότε εγνωρίσθησαν ταύτα εις όλους. Άλλος μεν γαρ, εδιηγείτο ένα θαύμα, οπού ήξευρε του Οσίου, άλλος δε, άλλο. Τα οποία εφανέρωσαν προς κοινήν πάντων ωφέλειαν και διδασκαλίαν.

Αγκαλά δε και τα άλλα θαύματα, οπού ετέλεσεν ο Όσιος, δεν αναφέρομεν εδώ, τα οποία ευρίσκονται εις τον κατά πλάτος Βίον αυτού, όμως ένα υστερινόν αυτού θαύμα, είναι ανάγκη να διηγηθώμεν. Όταν εκοιμήθη ο Όσιος, εσήκωσαν το λείψανόν του δύω άνθρωποι, υστερημένον από κάθε σφόγγισμα, από κάθε επιμέλειαν, και από κάθε ψαλμωδίαν και θυμίαμα, και έφερνον αυτό εις ένα κοιμητήριον δια να το ενταφιάσουν. Εις καιρόν δε οπού επερνούσαν από το οσπήτιον ενός Εβραίου, τότε το του Οσίου λείψανον εφάνη πως εδορυφορείτο από τόσας πολλάς δοξολογίας, και από τόσον πλήθος ανθρώπων, οίτινες έψαλον μελωδίας γλυκυτάτας, ώστε οπού ο Εβραίος ακούωντας ταύτας, έσκυψεν έξω από το οσπήτι του να ιδή, βλέπωντας δε μόνους τους δύω πενιχρούς εκείνους ανθρώπους, οπού εσήκωναν το άγιον λείψανον, επαρακινήθη να ειπή ταύτα· Μακάριος είσαι σαλέ, διατί εσύ μη έχωντας ανθρώπους να σοι ψάλλουν, έχεις τους Αγγέλους και σε τιμούν με τας αγγελικάς υμνωδίας των. Όθεν εκατέβη από το οσπήτιόν του και επήγε και εκήδευσε το σώμα του Οσίου με τα ίδιά του χέρια. Αφ’ ου δε επέρασαν ημέραι τινές, ήλθεν Ιωάννης ο συνασκητής του, και εύρεν αυτόν προς Κύριον εκδημήσαντα.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης