Οι άστεγοι χρήστες της Αθήνας πετιούνται πάλι στο δρόμο

 «Ο Ξενώνας έκλεισε. Και έκλεισε μια πολύ χρήσιμη και κρίσιμη δομή, όχι μόνο για τους άστεγους χρήστες που την είχαν ανάγκη, αλλά και για τους δημότες». Φωτ.: EUROKINISSI

Οι άστεγοι χρήστες της Αθήνας πετιούνται πάλι στο δρόμο

Ντίνα Καράτζιου

«Οι άνθρωποι δεν κρύβονται κάτω από το χαλί», λέει η Φωτεινή Λεομπίλλα, μιλώντας για εκείνους που οι περισσότεροι προσπερνάμε βιαστικά στους δρόμους της Αθήνας. Ανθρώπους διπλά αποκλεισμένους, άστεγους και ουσιοεξαρτημένους.

Ανθρώπους που κάποιοι θεωρούν «περιττούς» και ανεπιθύμητους και τους αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπινα σκουπίδια, επειδή η παρουσία τους χαλάει τη βιτρίνα της πόλης και δημιουργεί «δυσάρεστες» εικόνες στους δρόμους και στα πεζοδρόμια.

Για αυτούς τους ανθρώπους είχε δημιουργηθεί το 2020 ο Ξενώνας Μεταβατικής Φιλοξενίας ενεργών χρηστών. Ήταν ο πρώτος εξειδικευμένος ξενώνας στην Ελλάδα που αντιμετώπιζε μαζί την αστεγία και την εξάρτηση. 

Παρείχε ασφαλή φιλοξενία, ιατρική φροντίδα, ψυχοκοινωνική υποστήριξη, με στόχο την απεξάρτηση και την κοινωνική επανένταξη. Απώτερος στόχος, να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία σε ανθρώπους οι οποίοι, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, δεν είχαν καν τα στοιχειώδη ερείσματα για να ελπίζουν σε κάτι.

Και η Φ. Λεομπίλλα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να σου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία. Υπήρξε επί 18 χρόνια χρήστρια ηρωίνης και, αφού κατάφερε να απεξαρτηθεί, σπούδασε στο Πάντειο, ολοκλήρωσε ένα μεταπτυχιακό με θέμα τον Κοινωνικό Αποκλεισμό –αριστεύοντας και στις δύο βαθμίδες–, δίδαξε στο μεταπτυχιακό «Εξαρτήσεις-Εξαρτησιολογία» της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και αφιερώθηκε στον αγώνα κατά των εξαρτήσεων.

«Καταρχάς, για μένα, ο Δούκας και ολόκληρη η δημοτική αρχή, που δεν κατάφεραν να διατηρήσουν τον Ξενώνα, θα όφειλαν να ζητήσουν συγγνώμη. Κι αν δεν μπορούν να το κάνουν, τουλάχιστον να μην κουνούν το δάχτυλο, γιατί είναι έκθετοι».

Επί θητείας Μπακογιάννη, έγινε σύμβουλος του δήμου Αθηναίων, με αντικείμενο τον σχεδιασμό πολιτικών για τα ναρκωτικά, και πρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης των Εξαρτήσεων «Αθηνά Υγεία». Τότε, είχε την ιδέα να δημιουργηθεί κάτι πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα. «Δεν έφερα κάτι καινούργιο», ισχυρίζεται. «Επιχείρησα να μεταφέρω στην Αθήνα μια τεχνογνωσία που είχε ήδη δοκιμαστεί στο εξωτερικό, με βασικό σημείο αναφοράς το μοντέλο της Λισαβόνας, προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα».

Φωτεινή Λεομπίλλα

Έτσι δημιουργήθηκε το 2020 ο πρώτος εξειδικευμένος ξενώνας στην Ελλάδα που αντιμετώπιζε ταυτόχρονα την αστεγία και την εξάρτηση. Παρείχε ασφαλή φιλοξενία, ιατρική φροντίδα, ψυχοκοινωνική υποστήριξη και συμβουλευτική, με απώτερο στόχο την απεξάρτηση και την κοινωνική επανένταξη: «Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει πρώτα να βγουν από τον δρόμο, να νιώσουν ασφαλείς, προτού τους ζητήσεις να κάνουν το επόμενο βήμα», μας λέει.

Η Φ. Λεομπίλλα πιστεύει ότι οι συνέπειες από το κλείσιμο της δομής θα φανούν σύντομα στα πεζοδρόμια και στις γειτονιές της Αθήνας: «Θα τους ξαναβρούν οι κάτοικοι μπροστά τους, μπροστά στα σπίτια τους, να κοιμούνται και να "βαράνε". Αυτό θα γίνει».

Για να λειτουργήσει αυτός ο Ξενώνας, χρειάστηκε αυτό που η Φ. Λεομπίλλα θεωρεί απαραίτητο: συνέργεια. Στο ίδιο τραπέζι κάθισαν ο δήμος Αθηναίων, ο ΕΟΠΑΕ, ο ενιαίος φορέας στον οποίο εντάχθηκαν ο ΟΚΑΝΑ και το ΚΕΘΕΑ, και η κοινωνία των πολιτών, με σαφή κατανομή ρόλων. Ο δήμος ανέλαβε τη διοικητική λειτουργία και τη χρηματοδότηση της δομής, ενώ ο ΕΟΠΑΕ είχε την ευθύνη της θεραπευτικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, διαθέτοντας το εξειδικευμένο προσωπικό.

Ο Ξενώνας δεν περιοριζόταν σε ένα κρεβάτι και ένα πιάτο φαγητό. Οι εργαζόμενοι κατέγραφαν τις ανάγκες κάθε ανθρώπου, αντιμετώπιζαν πρώτα τα επείγοντα προβλήματα υγείας, βοηθούσαν με την έκδοση εγγράφων και την πρόσβαση σε επιδόματα: «Η είσοδος στη δομή δεν προϋπέθετε την υπόσχεση της απεξάρτησης. Του άνοιγαν πρώτα την πόρτα, ώστε να αποκτήσει την ασφάλεια και τις προϋποθέσεις για να επιχειρήσει, στη συνέχεια, να βγει από την εξάρτηση», λέει η Φ. Λεομπίλλα.

Το λουκέτο στη δομή και η παραδοξότητα που επικαλείται ο δήμος

Την περασμένη εβδομάδα, ο μοναδικός ξενώνας που απευθυνόταν σε άστεγους χρήστες ψυχοδραστικών ουσιών εκκενώθηκε. Το κλείσιμό του ίσως να περνούσε στα ψιλά, αν δεν αντιδρούσε με ανακοίνωσή του ο Κώστας Μπακογιάννης. 

Ο πρώην δήμαρχος υπερασπίστηκε μια δομή που είχε δημιουργηθεί επί της δικής του θητείας και, ταυτόχρονα, βρήκε μια εύλογη ευκαιρία να ασκήσει αντιπολίτευση στη σημερινή δημοτική αρχή, αναδεικνύοντας τη μοναδικότητα ενός ξενώνα μεταβατικής φιλοξενίας που απευθυνόταν ειδικά σε άστεγους ενεργούς χρήστες.

«Η κοινωνική πολιτική δεν ασκείται με καταργήσεις. Όταν κλείνεις δομές που αντιμετωπίζουν την αστεγία και την εξάρτηση, το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται. Επιστρέφει στον δρόμο, με βαρύ τίμημα», ανέφερε.

Για την αποχώρηση της σημερινής διοίκησης του δήμου Αθηναίων από τη χρηματοδότηση και, άρα, τη λειτουργία της μοναδικής δομής που απευθυνόταν σε άστεγους χρήστες, η δημοτική αρχή απάντησε μέσω της Μαρίας Στρατηγάκη, αντιδημάρχου Ισότητας, Δημοτικών Ιατρείων και Παιδικής Προστασίας, η οποία υποστήριξε ότι οι ισχυρισμοί περί «κατάργησης» της δομής δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. «Επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά ότι από τον Ιανουάριο του 2024 ο δήμος εξακολούθησε να καλύπτει το κόστος του Ξενώνα Μεταβατικής Φιλοξενίας ενεργών χρηστών (>1.000.000,00€/έτος). Αναγνωρίζοντας όμως το παράδοξο της κατάστασης, δηλαδή να χρηματοδοτεί ο προϋπολογισμός του δήμου τη λειτουργία δομής που ανήκει στην αρμοδιότητα άλλων φορέων, επεδίωξε την εξεύρεση λύσης», είπε.

«Η αόριστη “υπόσχεση” ότι κάπως, κάπου, κάποτε ο Ξενώνας θα ανοίξει ξανά δεν πείθει κανέναν», λένε οι εργαζόμενοι του ΕΟΠΑΕ. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Η επίκληση της «παραδοξότητας», ωστόσο, δεν απαντά πλήρως στο ζήτημα. Ο Ξενώνας δεν ήταν μια θεραπευτική μονάδα την οποία ο δήμος λειτουργούσε χωρίς να έχει σχετική αρμοδιότητα. Ήταν πρωτίστως μια δομή φιλοξενίας αστέγων και η αντιμετώπιση της αστεγίας αποτελεί κατεξοχήν αρμοδιότητα του δήμου. Λειτουργούσε, μάλιστα, στη βάση μιας εξαρχής καθορισμένης συνεργασίας. Ο δήμος αναλάμβανε τη χρηματοδότηση, τη στέγαση και το διοικητικό και λειτουργικό σκέλος, ενώ οι εξειδικευμένοι φορείς είχαν την επιστημονική, θεραπευτική και ψυχοκοινωνική ευθύνη.

Άλλωστε, η ίδια η ανακοίνωση του δήμου αναγνωρίζει ότι «ήδη από την έναρξη της συγκεκριμένης συνεργασίας οι ρόλοι των φορέων ήταν σαφώς προσδιορισμένοι» και ότι οι υπηρεσίες απεξάρτησης παρέχονταν από τα εξειδικευμένα στελέχη του ΟΚΑΝΑ και του ΚΕΘΕΑ. Κανείς, επομένως, δεν ζητούσε από τον δήμο ή από τους υπαλλήλους του να κάνουν θεραπεία. Αυτό ήταν εξαρχής αρμοδιότητα των φορέων απεξάρτησης. Το ερώτημα είναι γιατί ο δήμος αντιμετώπισε τελικά ως ξένη προς τις αρμοδιότητές του τη χρηματοδότηση του σκέλους της αστεγίας.

Κατά τη Μ. Στρατηγάκη, πάντως, είχε βρεθεί λύση για την επόμενη μέρα: «Η λύση βρέθηκε τον Σεπτέμβριο του 2025. Σε συνάντηση του δημάρχου με τον υφυπουργό Υγείας κ. Βαρτζόπουλο και τον πρόεδρο του ΕΟΠΑΕ κ. Θεοχάρη συμφωνήθηκε ο δήμος να συνεχίσει τη χρηματοδότηση του Ξενώνα έως τον Αύγουστο του 2026. Από εκείνο το σημείο ο ΕΟΠΑΕ θα αναλάμβανε, εκτός από την επιστημονική, τη συνολική ευθύνη. Κρίθηκε ότι το διάστημα των 11 μηνών που δόθηκε τότε στον ΕΟΠΑΕ ήταν ικανό ώστε ο οργανισμός να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για τη συνέχιση της φροντίδας των εξαρτημένων ωφελούμενων που φιλοξενούνταν στον Ξενώνα».

ΕΟΠΑΕ: «Δεν υπήρξε συμφωνία για την ανάληψη από τον ΕΟΠΑΕ του συνόλου της λειτουργίας και της χρηματοδότησης του Ξενώνα»

Η LiFO απευθύνθηκε στον Αθανάσιο Θεοχάρη, εθνικό συντονιστή για την αντιμετώπιση των εξαρτήσεων στην Ελλάδα, πρόεδρο του Δ.Σ. του Εθνικού Οργανισμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ), ρωτώντας αν υπήρξε πράγματι συμφωνία με τη σημερινή διοίκηση του δήμου Αθηναίων, ώστε ο ΕΟΠΑΕ να αναλάβει όχι μόνο το θεραπευτικό και ψυχοκοινωνικό σκέλος, αλλά και το σύνολο της λειτουργίας και του κόστους της δομής.

Η απάντηση του προέδρου είναι κατηγορηματική: «Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι δεν έχει υπογραφεί από πλευράς ΕΟΠΑΕ κάποιο σχετικό μνημόνιο ή οποιοδήποτε άλλο έγγραφο για την ανάληψη από τον ΕΟΠΑΕ του συνόλου της λειτουργίας και της χρηματοδότησης του Ξενώνα. Αντιθέτως, από την ίδρυση του εν λόγω Ξενώνα και καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας της συγκεκριμένης δομής υπήρχε σαφής κατανομή των αρμοδιοτήτων: η διοικητική λειτουργία, η χρηματοδότηση της δομής και η παροχή φιλοξενίας αποτελούσαν αποκλειστική ευθύνη του δήμου Αθηναίων, ενώ ο ΕΟΠΑΕ είχε την ευθύνη αποκλειστικά της παροχής υπηρεσιών θεραπευτικής και ψυχοκοινωνικής φροντίδας μέσω των επιστημονικών του στελεχών». 

Αθανάσιος Θεοχάρης, Εθνικός Συντονιστής για την αντιμετώπιση των εξαρτήσεων στην Ελλάδα, Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Οργανισμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ)

Και προσθέτει: «Ο δήμος Αθηναίων είχε γνωστοποιήσει εδώ και πολλούς μήνες την πρόθεσή του να αποχωρήσει από τη χρηματοδότηση του Ξενώνα, χωρίς να παρουσιαστεί εναλλακτική πρόταση για τη συνέχιση της λειτουργίας της δομής. Ο δήμος Αθηναίων αποχωρεί και δεν συνεχίζει τη χρηματοδότηση του Ξενώνα και επομένως δεν παρέχει την υποδομή για τη φιλοξενία αστέγων εξαρτημένων συμπολιτών μας. Από πλευράς μας, τα στελέχη μας και ο Οργανισμός είναι διαθέσιμα να συμβάλουν σε οποιοδήποτε πλαίσιο συνεργασίας υπηρετεί τον στόχο της θεραπείας και της κοινωνικής επανένταξης, όπως ορίζουν οι σκοποί της λειτουργίας του ΕΟΠΑΕ με βάση τον ιδρυτικό του νόμο».

Ο Αθ. Θεοχάρης έχει δίκιο στο στενά τυπικό σκέλος: από τα διαθέσιμα έγγραφα δεν προκύπτει υπογεγραμμένο Μνημόνιο Συνεργασίας ή άλλη δεσμευτική συμφωνία με την οποία ο ΕΟΠΑΕ αναλάμβανε το σύνολο της λειτουργίας και της χρηματοδότησης του Ξενώνα. Υπήρχε, ωστόσο, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο μνημονίου, το οποίο εγκρίθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων, μαζί με την εξουσιοδότηση προς τον δήμαρχο να το υπογράψει. Η συμφωνία, όμως, έμεινε στο στάδιο του σχεδίου.

«Το σχέδιο προέβλεπε έως τις 29 Αυγούστου 2026 τη συνέχιση της λειτουργίας του Ξενώνα στο My Athens. Δεν υποχρέωνε δηλαδή τον ΕΟΠΑΕ να διατηρήσει το κτίριο του My Athens, να συνεχίσει με την ίδια δυναμικότητα, το ίδιο προσωπικό και το ίδιο οργανωτικό μοντέλο, ούτε να αναλάβει την υφιστάμενη μίσθωση. Η παραχώρηση του ακινήτου προβλεπόταν μόνο έως τις 29 Αυγούστου. Από εκεί και πέρα, η υποχρέωση περιγραφόταν ευρύτερα ως συνέχιση της φιλοξενίας και της στέγασης στο κέντρο της Αθήνας, κάτι που θα μπορούσε να υλοποιηθεί και σε διαφορετικό κτίριο ή με διαφορετική μορφή.

Ενώ ο ΕΟΠΑΕ επιμένει ότι οι θεραπευτικές υπηρεσίες συνεχίζονται, αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι με την απώλεια της συγκεκριμένης δομής χάνεται η δυνατότητα ενιαίας και ολοκληρωμένης φροντίδας. Φωτ.: EUROKINISSI

Όταν η LiFO ρώτησε τον ΕΟΠΑΕ ποιο είναι το μέλλον του Ξενώνα μετά τη λήξη της χρηματοδότησης από τον δήμο, αν οι φιλοξενούμενοι έχουν ήδη μεταφερθεί, πώς θα υποστηριχθούν και αν προβλέπεται νέα δομή, η απάντηση μετατόπισε το βάρος από τη συνέχιση του ίδιου του Ξενώνα στη συνέχιση των υπηρεσιών προς τον συγκεκριμένο πληθυσμό. Ο Αθ. Θεοχάρης δήλωσε σχετικά: «Μετά την απόφαση του δήμου να αποχωρήσει από τη δομή στις 29/8, καθώς δεν επιθυμεί την ύπαρξη ομοειδών κοινωνικών δομών που παρέχουν υπηρεσίες σε ευάλωτο πληθυσμό, όπως τα εξαρτημένα άτομα, ο ΕΟΠΑΕ συνεχίζει να παρέχει υπηρεσίες, ως οφείλει. Ο ΕΟΠΑΕ συνεχίζει να υποστηρίζει τον ευάλωτο πληθυσμό των άστεγων εξαρτημένων. Όλες οι υπηρεσίες για την κάλυψη βασικών αναγκών άστεγων εξαρτημένων συνεχίζουν να παρέχονται στο πεδίο και δεν έχει διακοπεί καμία».

Ο ΕΟΠΑΕ  δεν υποστηρίζει ότι ο συγκεκριμένος Ξενώνας συνεχίζει να λειτουργεί με άλλη μορφή, αλλά ότι οι άνθρωποι που φιλοξενούνταν σε αυτόν διοχετεύθηκαν σε άλλες υπηρεσίες, δομές και θεραπευτικά προγράμματα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ο Οργανισμός έδωσε στη LiFO, «ο ΕΟΠΑΕ λειτουργεί άλλες δομές φιλοξενίας και διημέρευσης στην Αττική, όπως είναι το Κέντρο Ημέρας-Βραχείας Φιλοξενίας Ιλίου (25 κλινών) και το Ανοιχτό Κέντρο Ημέρας Αστέγων-Υπνωτήριο (90 κλινών). Επιπλέον, λειτουργεί και Κέντρο Ημέρας στο κέντρο της Αθήνας, δυναμικότητας έως 160 επισκέψεων την ημέρα.

Από πλευράς ΕΟΠΑΕ κανένας άστεγος εξαρτημένος δεν εγκαταλείφθηκε. Περίπου το 20% παραπέμφθηκε σε detox για αποτοξίνωση, για το 19-20% εξασφαλίστηκε σταθερή στέγη, ενώ πάνω από το 60% διασυνδέθηκε με δομές φιλοξενίας και θεραπευτικά προγράμματα απεξάρτησης σε περιοχές που επιθυμούσε και εκτός Αθήνας, παραμένοντας ως σήμερα εντός θεραπευτικού προγράμματος».

Στην ίδια απάντηση, ο Αθ. Θεοχάρης επανέρχεται στην αρχική κατανομή των αρμοδιοτήτων, αποδίδοντας στον δήμο την ευθύνη για τη διοικητική λειτουργία, τη χρηματοδότηση και τη στέγαση. Και ενώ ο ΕΟΠΑΕ επιμένει ότι οι θεραπευτικές υπηρεσίες συνεχίζονται, αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι με την απώλεια της συγκεκριμένης δομής χάνεται η δυνατότητα ενιαίας και ολοκληρωμένης φροντίδας:

«Όπως έχει ήδη ειπωθεί, το σύνολο της διοικητικής λειτουργίας και η χρηματοδότηση του Ξενώνα Φιλοξενίας Αστέγων Χρηστών αποτελούσαν εξαρχής αποκλειστική ευθύνη του δήμου Αθηναίων, ενώ ο ΕΟΠΑΕ είχε μόνο την ευθύνη των υπηρεσιών θεραπευτικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης των ωφελουμένων, παρέχοντας το έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό του στη δομή. Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να σημειώσουμε πως, αν και η κάλυψη της αστεγίας είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των δήμων, από πλευράς δήμου Αθηναίων καμία άλλη εναλλακτική δεν προτάθηκε αναφορικά με τη συγκεκριμένη δομή και τη βιωσιμότητά της». Και προσθέτει: «Αυτό που θα χαθεί με τη μη ύπαρξη της δομής είναι η φιλοξενία και η παροχή στέγασης των ανθρώπων αυτών και, φυσικά, η δυνατότητα παροχής ολοκληρωμένης υποστήριξης στους ευάλωτους συμπολίτες μας για την κάλυψη των σύνθετων βιοτικών και θεραπευτικών αναγκών τους».

«Όπως και να το παρουσιάσει κανείς, δεν μπορεί να κρύψει ότι 70 κλίνες δεν υπάρχουν πια, έχουν αφαιρεθεί από την εξίσωση. Όσοι μεταφέρονται αλλού δεν αφήνουν πλέον πίσω τους άδειες θέσεις για την κάλυψη νέων αναγκών». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Οι αόριστες υποσχέσεις και οι άνθρωποι που βρίσκονται στον δρόμο

«Η αόριστη “υπόσχεση” ότι κάπως, κάπου, κάποτε ο Ξενώνας θα ανοίξει ξανά δεν πείθει κανέναν», λένε οι εργαζόμενοι του ΕΟΠΑΕ, οι οποίοι αμφισβητούν ευθέως ότι υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για την επαναλειτουργία της δομής, μετά την αποχώρηση του δήμου από τη χρηματοδότησή της. Και αναφέρουν ότι «αλλιώς ο ΕΟΠΑΕ, και συνολικά η πολιτεία, θα έβρισκαν τρόπο να συνεχίσει τη λειτουργία της μια δομή που έφτασε σε ένα υψηλό επίπεδο λειτουργίας με πολύ κόπο από την κοινή ομάδα εργαζομένων του ΟΚΑΝΑ και του ΚΕΘΕΑ, παρά τα περί μη συνεργασίας των φορέων που χρησιμοποιήθηκαν ως επιχείρημα για την καταστροφική συγχώνευση στον ΕΟΠΑΕ».

Οι εργαζόμενοι δεν αμφισβητούν ότι υπήρξαν μετακινήσεις φιλοξενουμένων. Επισημαίνουν, όμως, ότι η μεταφορά τους σε άλλες μονάδες δεν αναπληρώνει τη δομή που χάθηκε, ούτε δημιουργεί νέες θέσεις φιλοξενίας. Όπως λένε, άλλοι πήγαν «σε Μονάδα Σωματικής Αποτοξίνωσης για να συνεχίσουν μετά σε δομές απεξάρτησης και άλλοι σε δύο υπνωτήρια του ΕΟΠΑΕ, που όμως δεν είναι ξενώνες. Το ένα υπνωτήριο στο Ίλιον είναι μια σχετικά μικρή δομή, ενώ εκείνο της οδού Σουρμελή στο κέντρο της Αθήνας λειτουργεί “στα κόκκινα”, με μεγάλα προβλήματα υγιεινής και ασφάλειας». 

Ισχυρίζονται μάλιστα ότι «όπως και να το παρουσιάσει κανείς, δεν μπορεί να κρύψει ότι 70 κλίνες δεν υπάρχουν πια, έχουν αφαιρεθεί από την εξίσωση. Όσοι μεταφέρονται αλλού δεν αφήνουν πλέον πίσω τους άδειες θέσεις για την κάλυψη νέων αναγκών. Ταυτόχρονα, θα συμπιεστούν σε μεγάλο βαθμό δομές –detox, υπνωτήρια– που ήδη αντιμετωπίζουν προβλήματα».

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο κρίσιμο εξαιτίας της κατάστασης της υγείας αρκετών από τους ανθρώπους που φιλοξενούνταν στον Ξενώνα. Ο σύλλογος των εργαζομένων στον ΕΟΠΑΕ αναφέρει ότι «πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας: ογκολογικοί ασθενείς, αιμοκαθαιρούμενοι, εξυπηρετούμενοι με ακρωτηριασμό μέλους, άλλοι με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα και υποστήριξη από μηχανήματα οξυγόνου».

Αυτό ακριβώς το κενό, μία δομή λιγότερη για ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα υγείας και σύνθετες ανάγκες, επισημαίνει και η Φ. Λεομπίλλα. Η ίδια αποδίδει την πρωταρχική ευθύνη για το κλείσιμο της δομής στον δήμο Αθηναίων, θεωρώντας ότι η εξασφάλιση χρηματοδότησης για μια δομή αστεγίας ήταν δική του υποχρέωση. Δεν απαλλάσσει, όμως, ούτε τον ΕΟΠΑΕ. Εφόσον πράγματι είχε υπάρξει συμφωνία για την επόμενη μέρα, ο Οργανισμός όφειλε, όπως μας λέει, να αξιοποιήσει το μεσοδιάστημα για να έχει έτοιμη μια διάδοχη λύση, ακόμη και σε άλλο κτίριο.

Απέναντι στη δημοτική αρχή είναι ακόμη πιο αιχμηρή: «Καταρχάς, για μένα, ο Δούκας και ολόκληρη η δημοτική αρχή, που δεν κατάφεραν να διατηρήσουν τον Ξενώνα, θα όφειλαν να ζητήσουν συγγνώμη. Κι αν δεν μπορούν να το κάνουν, τουλάχιστον να μην κουνούν το δάχτυλο, γιατί είναι έκθετοι. Ο Ξενώνας έκλεισε. Και έκλεισε μια πολύ χρήσιμη και κρίσιμη δομή, όχι μόνο για τους άστεγους χρήστες που την είχαν ανάγκη, αλλά και για τους δημότες. Γιατί, στην πλειονότητά τους, θα τους ξαναβρούν να κοιμούνται μπροστά στα σπίτια τους και να "βαράνε"».

Πηγή: Lifo