Είθε η ψυχή μου να παραδοθεί στα χέρια Σου άμωμη και ακηλίδωτη - Αγία Μακρίνα

 «Κύριε, εσύ που διέλυσες μέσα μας τον φόβο του θανάτου· Εσύ, που έκαμες το πέρας της παρούσης ζωής να είναι η απαρχή της αληθινής ζωής· Εσύ, που πρόσκαιρα, σαν από κάποιο ύπνο, αναπαύεις τα δικά μας σώματα αλλά και πάλι τα αφυπνίζεις με την έσχατη σάλπιγγα της Κρίσεως· Εσύ, που έδωσες εντολή τη γη της φύσεως να δέχεται τη γη του πήλινου σώματός μας, το οποίο Εσύ το έφτιαξες με τα ίδια τα χέρια Σου, αλλά και πάλι τούτη τη σωμάτινη γη Εσύ την παίρνεις πίσω, ανακομίζοντάς την μέσα σε χάρη και αφθαρσία, μεταμορφώνοντας έτσι τη θνητότητα και την ασχήμια μας· Εσύ, που μας γλίτωσες από την προπατορική κατάρα και την αμαρτία της παρακοής ερχόμενος εδώ στη γη για χάρη μας· Εσύ, που έσπασες τις κεφαλές του βύθιου δράκοντα, ο οποίος, με το χάσμα και το χάος που δημιουργήθηκε από την παρακοή έσερνε από τον λαιμό τον άνθρωπο·

Εσύ, που άνοιξες σ’ εμάς τον δρόμο για την Ανάσταση συντρίβοντας τις πύλες του άδη και καταργώντας αυτόν που είχε εξουσία θανάτου επάνω μας· Εσύ, που έδωσες σε όσους Σε ευλαβούνται και Σε σέβονται τη σημείωση και χάραξη του τύπου του αγίου Σταυρού, ώστε να καθαιρείται ο αντικείμενος εχθρός και για να ασφαλίζεται όλη η ζωή μας… 

Εσύ, ο αιώνιος Θεός, στον Οποίον εγώ έχω αφεθεί από τότε που γεννήθηκα και βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου· Εσύ, που είσαι Αυτός που αγάπησε με όλη μου τη δύναμη η ψυχή μου· Εσύ, που είσαι Αυτός, προς τον Οποίο, από τα νιάτα μου ίσαμε τώρα, εμπιστεύθηκα και το σώμα και τη ψυχή μου· Εσύ, Θεέ μου, στείλε μου τώρα έναν φωτεινό άγγελο να με πιάσει από το χέρι και να με οδηγήσει στο τόπο της αιώνιας αναψυχής, όπου βρίσκεται το νάμα της δικής μου ανάπαυσης, εκεί στις αγκάλες των αγίων Πατέρων. Εσύ, που διέκοψες και κατέπαυσες τη φλόγα της πύρινης ρομφαίας και χάρισες τον Παράδεισο στον άνθρωπο· στον άνθρωπο που θέλησε να συσταυρωθεί με Σένα, στον άνθρωπο που αφέθηκε ολοκληρωτικά στους οικτιρμούς Σου· θυμήσου τώρα κι εμένα στη Βασιλεία σου, γιατί κι εγώ, Κύριε, συσταυρώθηκα μαζί Σου και για χάρη Σου, καθηλώνοντας με τον δικό Σου φόβο το σαρκικό φρόνημα καθώς και όλη μου την ύπαρξη, έχοντας οικειοποιηθεί βαθιά μέσα μου τον θείο φόβο Σου από τα κρίματα των εντολών Σου... 

Ας μη με χωρίσει, Κύριε, από τους εκλεκτούς Σου το φοβερό χάσμα του άδη. Κάνε να μην εμφανιστεί και να μην μ’ εμποδίσει στην οδό μου προς Εσένα ο βάσκανος εχθρός διάβολος, ούτε και να βρεθεί μπροστά στα μάτια μου η όποια επί γης αμαρτία μου, αν έσφαλα σε κάτι εξαιτίας της ασθένειας της φύσης μας κι αν αστόχησα σε κάτι με τον λόγο και τη διάνοια. Εσύ, που έχεις πάνω στη γη και στους ανθρώπους της την εξουσία να συγχωρείς τ’ αμαρτήματα, συγχώρεσε κι εμένα για να χαρώ και για να ανακουφιστώ και, καθώς εγκαταλείπω κι αφήνω τώρα το σώμα μου, να βρεθώ μπροστά Σου δίχως να έχω κανένα σπίλο ή ελάττωμα που μοιάζει ωσάν ρυτίδα στη μορφή και την όψη της ψυχής μου, αλλά σαν ένα άλλο ευωδιαστό θυμίαμα ενώπιόν Σου, είθε η ψυχή μου να παραδοθεί στα χέρια Σου άμωμη και ακηλίδωτη».

Αγίου Γρηγορίου Νύσσης «Βίος αγίας Μακρίνης» 24, ΕΠΕ 9, 368-370