Προσκύνημα στην Αποστολική Εκκλησία των Πατρών.

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026. 

  Υπάρχουν διαδρομές που οδηγούν σε τόπους. Υπάρχουν όμως και διαδρομές που οδηγούν τον άνθρωπο βαθύτερα μέσα στον ίδιο του τον εαυτό. Ένα αληθινό προσκύνημα ανήκει πάντοτε στη δεύτερη κατηγορία.
Με την ευχή και την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Θεοκτίστου και την κανονική άδεια και ευλογία του Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου, αξιωθήκαμε να πορευθούμε στην Αποστολική Εκκλησία των Πατρών, στην ευλογημένη αχαϊκή γη, όπου η μνήμη των Αγίων δεν αποτελεί ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά ζώσα εμπειρία της Εκκλησίας.

Με ευλάβεια προσκυνήσαμε τον Όσιο Γερβάσιο, έναν αθόρυβο γίγαντα του πνεύματος. Στο ιερό του προσκύνημα τελέσαμε δέηση, εναποθέτοντας ενώπιον του Αγίου τις προσευχές, τις αγωνίες και τις ελπίδες όλων εκείνων που μας εμπιστεύονται την προσευχή τους. Η προσευχή μπροστά στους Αγίους δεν αποτελεί απλώς μια ευσεβή πράξη· είναι συνάντηση ουρανού και γης, όπου η ανθρώπινη αδυναμία συναντά τη δύναμη της θείας χάριτος.
Στη συνέχεια προσκυνήσαμε την Παναγία τη Γηροκομήτισσα, τη στοργική Μητέρα που ακατάπαυστα περιβάλλει με τη σκέπη της τον ανθρώπινο πόνο. Με ιδιαίτερη συγκίνηση τελέσαμε Νεκρώσιμο Τρισάγιο στον τάφο του μακαριστού Μητροπολίτου Φωκίδος κυρού Χρυσοστόμου, ο οποίος αναπαύεται στον ιερό αυτό τόπο. Συμπροσευχόμενοι μαζί με τον αγαπητό π. Ανδρέα και τον αγαπητό π. Βασίλειο, αναπέμψαμε δεήσεις υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής του αοιδίμου Ιεράρχου, με αισθήματα υιικής ευγνωμοσύνης και σεβασμού.
Μέσα στη σιωπή της προσευχής αναδύθηκαν μνήμες, πρόσωπα και ευεργεσίες που ο χρόνος δεν δύναται να διαγράψει. Η Εκκλησία δεν λησμονεί ποτέ τους ποιμένες της· τους συνοδεύει με την ευγνωμοσύνη της, την προσευχή της και την ακλόνητη ελπίδα της Αναστάσεως. Άλλωστε, οι άνθρωποι του Θεού δεν παύουν να ποιμαίνουν όταν κλείσουν τα μάτια τους· συνεχίζουν να διδάσκουν μέσα από την ευλογημένη μνήμη τους και την αθόρυβη παρουσία της αγάπης που άφησαν πίσω τους.
Ακολούθησε το προσκύνημά μας στον Πρωτόκλητο Απόστολο Ανδρέα, εκεί όπου η αποστολική μαρτυρία εξακολουθεί να αρδεύει πνευματικά τον κόσμο ύστερα από είκοσι αιώνες.
Ξεχωριστή ευλογία υπήρξε η συνάντησή μας με τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Κερνίτσης κ. Χρύσανθο, ο οποίος προσήλθε ειδικά για να μας συναντήσει, να μας απευθύνει λόγο πατρικής αγάπης και στη συνέχεια να επιστρέψει στο ιερό διακόνημα της εξομολογήσεως. Σε μια εποχή κατά την οποία όλοι προσφέρουν λόγια, εκείνος προσέφερε χρόνο· και ο χρόνος που προσφέρεται με αγάπη αποτελεί μία από τις υψηλότερες μορφές θυσίας.
Ακολούθως, ο εφημέριος του Πανιέρου Ναού του Αγίου Ανδρέου, πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης, με πολλή προθυμία και αγάπη συνέχισε την ξενάγησή μας στον Παλαιό Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου, αναδεικνύοντας με γλαφυρότητα την ιστορική και πνευματική του κληρονομιά. Τον ευχαριστούμε θερμά για την εγκάρδια φιλοξενία και την αδελφική του διάθεση.
Κατά την επιστροφή μας πραγματοποιήσαμε μία ακόμη ευλογημένη στάση στον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου, στον Πλατανίτη Ναυπακτίας, όπου είχαμε τη χαρά να συναντήσουμε τον αγαπητό π. Κωνσταντίνο και να λάβουμε την ευχή του, ολοκληρώνοντας έτσι μία ακόμη αλυσίδα πνευματικών συναντήσεων.
Επιστρέψαμε με την αίσθηση ότι τα μεγαλύτερα δώρα ενός προσκυνήματος δεν είναι όσα αντικρίζει το βλέμμα, αλλά όσα μεταμορφώνουν αθόρυβα την καρδιά. Διότι οι Άγιοι δεν μας καλούν να θαυμάσουμε τη ζωή τους· μας προσκαλούν να μεταμορφώσουμε τη δική μας.
Ιδιαίτερη μνεία οφείλουμε επίσης να κάνουμε στον αγαπητό οδηγό του λεωφορείου μας, κ. Γιάννη Ρέλλο, έναν εξαίρετο άνθρωπο, ο οποίος με επαγγελματισμό, σύνεση, ευγένεια και αδιάλειπτη προθυμία συνέβαλε καθοριστικά στην άρτια και ασφαλή πραγματοποίηση του προσκυνήματός μας. Δεν μας οδήγησε μόνο στους ιερούς τόπους· με το ήθος, την καλοσύνη και το χαμόγελό του έγινε και ο ίδιος πολύτιμο μέλος αυτής της ευλογημένης πορείας. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς και ευχόμαστε ο Πανάγαθος Θεός, με τις πρεσβείες του Πρωτοκλήτου Αποστόλου Ανδρέου, του Οσίου Γερβασίου και της Παναγίας της Γηροκομήτισσας, να του χαρίζει υγεία, δύναμη και κάθε ουράνια ευλογία.
Το αληθινό προσκύνημα δεν αλλάζει τον τόπο που επισκέπτεται ο άνθρωπος· αλλάζει τον άνθρωπο που επιστρέφει από τον τόπο. Οι Άγιοι δεν ζητούν να τους επισκεπτόμαστε για να θαυμάσουμε το παρελθόν τους· μας περιμένουν για να αφυπνίσουν το μέλλον της δικής μας ψυχής.
Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν.

Αρχιμ. Σιλουανός Λ. Λάμπρου
Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Αμφίσσης 

Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος.