Μνήμη των Αγίων επτά Μαρτύρων Μακκαβαίων, Αβείμ, Αντωνίου, Γουρίου, Ελεαζάρου, Ευσεβωνά, Αχείμ και Μαρκέλλου, και της μητρός αυτών Σολομονής, και του διδασκάλου αυτών Ελεαζάρου 1 Αυγούστου - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Αντιόχου υιού Σελεύκου, εν έτει από μεν κτίσεως κόσμου ͵ετκζ’ [5327], προ Χριστού δε ρογ’ [173]. Ούτοι λοιπόν επειδή ηναγκάζοντο από τον άνωθεν Αντίοχον (όστις αφάνισε και εσκλάβωσεν όλον το γένος των Εβραίων) δια να αρνηθούν τας συνηθείας και διατάξεις τας παραδεδομένας υπό του νόμου και των προγόνων τους, ήτοι το να φάγουν κρέατα γουρουνίσια· επειδή, λέγω, και αναγκάσθησαν εις τούτο από τον τύραννον, δια τούτο δεν επείσθησαν, τόσον αυτοί, όσον και ο διδάσκαλος αυτών Ελεάζαρος, φυλάττοντες την παραγγελίαν του θείου νόμου την λέγουσαν· «Τον υν, ότι διχαλοί οπλήν τούτο, και ονυχίζει όνυχας οπλής, και τούτο ουκ ανάγει μηρυκισμόν, ακάθαρτον τούτο ημίν· από των κρεών αυτών ου φάγεσθε, και των θνησιμαίων αυτών ουχ’ άψεσθε· ακάθαρτα ταύτα υμίν» (Λευϊτ. ια’, 7).

Τουτέστι, μη φάγετε τον χοίρον, διατί αυτός, έχει μεν τα ονύχιά του μοιρασμένα εις δύω, δεν αναμηρυκάζει δε, ουδέ αναχαράζει το φαγητόν οπού φάγη. Όθεν από τα κρέατα του χοίρου μη φάγετε, και το νεκρόν σώμα αυτού μη πιάσετε, διατί αυτά είναι ακάθαρτα.

Τούτου χάριν του μεν Αγίου Ελεαζάρου τας χείρας έδεσαν οπίσω, και έδειραν αυτόν δυνατά. Έπειτα έχυσαν μέσα εις την μύτην του κάποια υγρά βρωμερά και δριμέα. Μετά ταύτα έρριψαν αυτόν εις την φωτίαν, μέσα εις την οποίαν επροσευχήθη δια να γένη το αίμα και ο θάνατός του, λύτρωσις και ελευθερία όλου του γένους του, και ούτω παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού ο αοίδιμος. Τους δε Αγίους επτά Παίδας έφερεν έμπροσθέν του ο τύραννος, και ετιμώρησεν αυτούς, τον καθ’ ένα κατά τους χρόνους της ηλικίας του, με τροχούς, με κοντάρια, με φωτίαν, και με άλλα όργανα τιμωρητικά, τα οποία έμβαινον μέσα εις τα άρθρα και αρμονίας του σώματος. Όθεν οι μακάριοι Παίδες αποθανόντες μέσα εις τα τοιαύτα βάσανα, απέδειξαν, ότι ο λογισμός είναι κύριος και αυτοκράτωρ των παθών. Και εάν θελήση, δεν δύναται να νικηθή από αυτά. Και ούτως έλαβον παρά Κυρίου τους στεφάνους της αθλήσεως. Μετά ταύτα η μήτηρ αυτών Σολομονή, βλέπουσα τους επτά υιούς της, πως ετελειώθησαν με ανδρίαν, εχάρη. Όθεν χωρίς να βάλη τινάς χέρι επάνω της, επήγε μόνη και έρριψε τον εαυτόν της μέσα εις την αναμμένην πυρκαϊάν, και έτζι παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού. Τελείται δε η αυτών Σύναξις εις τον μαρτυρικόν τους Ναόν, τον ευρισκόμενον εις το έμβασμα το λεγόμενον του Δομνίνου, και πέραν εις την Ελαίαν.

Μην Αύγουστος έχων ημέρας λα’ (31).

Η ημέρα έχει ώρας ιγ’ (13), και η νυξ ώρας ια’ (11).

Αύγουστος ωνομάσθη ο από Μαρτίου αριθμούμενος έκτος μην ούτος, από τον Αύγουστον τον Καίσαρα της Ρώμης. Ο γαρ Αύγουστος ο Καίσαρ κατά την δεκάτην ενάτην του μηνός Αυγούστου ασθενήσας εις την πόλιν, Νώλην καλουμένην, απέθανε, ζήσας χρόνους εβδομήντα εξ, πλην ογδοηντατεσσάρων ημερών. (Όρα τον Μελέτιον, σελ. 90 του α’ τόμου.) Παλαιά δε ο μήνας ούτος ωνομάζετο Σεξτήλιος.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

***

August 01: The Holy Seven Maccabees, Solomone their Mother, Eleazar the Martyr

The names of the Holy Maccabees are Abim, Anthony, Guria, Eleazar, Eusebona, Achim, and Marcellus. They were Jews by race and exact keepers of the Laws of the Fathers. They lived during the reign of Antiochus, who was surnamed Epiphanes ("Illustrious"), the King of Syria and an implacable enemy of the Jews. Having subjugated their whole nation and done many evil things to them, not sparing to assail the most sacred matters of their Faith, he constrained them, among other things, to partake of swine's flesh, which was forbidden by the Law. Then these pious youths, on being apprehended together with their mother and their teacher, were constrained to set at nought the Law, and were subjected to unspeakable tortures: wrackings, the breaking of their bones, the flaying of their flesh, fire, dismemberment, and such things as only a tyrant's mind and a bestial soul is able to contrive. But when they had endured all things courageously and showed in deed that the mind is sovereign over the passions and is able to conquer them if it so desires, they gloriously ended their lives in torments, surrendering their life for the sake of the observance of the divine Law. The first to die was their teacher Eleazar, then all the brethren in the order of their age. As for their wondrous mother Solomone, "filled with a courageous spirit, and stirring up her womanish thoughts with a manly wrath" (II Macc. 7:21), she was present at her children's triumph over the tyrant, strengthening them in their struggle for the sake of their Faith, and enduring stout-heartedly their sufferings for the sake of their hope in the Lord. After her last and youngest son had been perfected in martyrdom, when she was about to be seized to be put to death, she cast herself into the fire that they might not touch her, and was thus deemed worthy of a blessed end together with her sons, in the year 168 before Christ.

Apolytikion of 7 Maccabean Youths, Solomone and Eleazar

First Tone

Be entreated, O Lord, by the sufferings endured for You by the Saints, and we pray You, heal all our pain.

Kontakion of 7 Maccabean Youths, Solomone and Eleazar

Second Tone

The Wisdom of God's own seven pillars are ye all, a seven-branched lamp that shineth with the Light Divine, ye Great Martyrs that were before the Martyrs, O all-wise Maccabees, with them pray ye the God of all that we who now sing your praises may be saved.