«ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ» - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

«ΕΥΘΥΝΗ  ΚΑΙ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ  ΠΑΡΟΝ  ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ  ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

«Μακαρία η οδός  η πορεύει σήμερον …»

        Απλώς ακούω, γράφω, μεταφέρω στην έγκριτη  Ιστοσελίδα λόγο ουσίας από τον αοίδιμο μεγάλο έλληνα Στοχαστή Στέλιο Ράμφο. Ακούω απαντήσεις του σε σχετική συνέντευξη-«Αντίφωνο» 1993-για το σύγχρονο Ελληνικό πρόβλημα.

     Επισημαίνει, λοιπόν,  πρώτα την τεράστια σημασία της «συμμετοχής στη χρήση της Τεχνολογίας και κυρίως της ανάλυσης. Γιατί εμείς ο Έλληνες είμαστε σπουδαίοι στις γενικεύσεις και την ας πούμε ονειροφαντασία, αλλά εντελώς ανίκανοι στην ανάλυση, παρότι την ανακάλυψαν οι αρχαίοι μας, και αυτό μας εμποδίζει να έχουμε μια ενεργό συμμετοχή στα πράγματα…

     Σήμερα η ιστορία γίνεται με την παραγωγή και την δημιουργία και όχι με την αναφορά στο παρελθόν … Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι αντλούμε την εθνική μας ταυτότητα, με ένα τρόπο μονομερή, όχι από χρόνο που περιλαμβάνει και παρελθόν, και μέλλον και παρόν, αλλά μόνο από το παρελθόν. Και αυτό το πράγμα, είμαστε ανασφαλείς, μας δείχνει ανασφαλείς και μας κάνει ακόμα πιο ανασφαλείς, μας γεμίζει από μία απουσία αυτοπεποιθήσεως, η οποία μπορεί και να είναι μοιραία.

    Εδώ τα προβλήματα αυτοπεποιθήσεως που τίθενται είναι τεράστια. Πρέπει κανείς να αναμοχλεύσει ολόκληρη την παράδοση, να κάνει έτσι μια εκσκαφή για να φτάσει στα μεγάλα και συστατικά του ελληνικού προβλήματος που είναι οι λεγόμενες ελληνικές αδράνειες, εσωτερικοί κόμβοι στον ψυχισμό των ατόμων και των συνόλων που κάθε φορά ανατρέπουν τα δεδομένα που ενδεχομένως θα μπορούσαν να είναι θετικά …

    Το γεγονός ότι δεν έχουμε ελληνικό κράτος οφείλεται στο ότι κάθε φορά το γενικό συμφέρον είναι πίσω από το προσωπικό, συντεχνιακό, φιλικό, οικογενειακό ! Το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε κράτος οφείλεται στο ότι η οικογένεια έχει νικήσει το κράτος … Έχει σημασία να δούμε αυτού του είδους τους κόμβους, με ποιο τρόπο κάθε φορά θα μπορέσουμε να τους λύνουμε, ώστε χωρίς να χάσουμε την τεράστια δυναμική, την ευγονική του πραγματικότητα, να μπορέσουμε να προσθέσουμε και αναπλαστικά πλέον να το συνδυάσουμε με απαιτήσεις ζωής, που είναι απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου.

    Το πρόβλημα ποιο είναι που κάνει λεπτό το ζήτημα, ιδιαζόντως λεπτό. Είναι το γεγονός ότι η Ελλάς και η Παράδοση η σύνολη δεν συμμετείχαν καθόλου για λόγους ιστορικούς, περιπετειών και πραγματικούς και άλλους στη διαμόρφωση του σημερινού κόσμου στον οποίο καλούνται να ζήσουν. Τον διαμόρφωσαν άλλοι, Καθολικοί, Προτεστάντες, Ευρωπαίοι κλπ. Εμείς είτε για λόγους θρησκευτικούς π.χ. Σχίσματος, είτε για λόγους ιστορικών περιπετειών όλες οι χώρες μιας πραγματικής πνευματικής παραδόσεως σταμάτησαν σε ένα ορισμένο σημείο.

     Όμως η ιστορική προαγωγή των δεδομένων έφερε έτσι τα πράγματα ώστε να καλούμεθα να συμμετάσχουμε σε έναν κόσμο στη διαμόρφωση του οποίου δεν έχουμε συμμετάσχει.  Άρα η θα κληθούμε συρόμενοι ή πρέπει να υποχρεωθούμε σε δημιουργία ! Και δημιουργία σημαίνει να βάλουμε στο μέλλον ολόκληρο αυτό τον τεράστιο θησαυρό που λέγεται Παράδοση και με μια αναπλαστική δυναμική πλέον να εισαχθούμε στη σύγχρονη πραγματικότητα.

    Δίλλημα και στοίχημα δυσκολότατο ! 

           Ακρόαση-μεταφορά Αθανάσιος Κοτταδάκης