Mate Bianco - Νίκος Παλουμπιώτης

 

Mate  Bianco

Νίκος Παλουμπιώτης

Από τη μία άκρη του Λευκού
Ως την άλλη άκρη του Άσπρου
Φως Δεσποτικό το καταμεσήμερο τα πάντα αφανίζει
Το άυλο του Λευκού που κρύβει και αποκαλύπτει
Βεβαιότητα για ζωή και άρνηση θανάτου
Μνήμες στο παρελθόν και στην καρδιά όνειρα για αγάπη
Είχαμε εποχές χωρίς χρόνο
Μάθαμε για την αγάπη και γράμματα
Γόνατα ξεφλουδισμένα και καρδιές
Κανένας πια δε σταυρώνει το λευκό σου μαξιλάρι
Ένα σημάδι σου να δω, μόνο ένα σημάδι
Με το άσπρο του γαλάτου φόρεμα της πετάει κατά τη θάλασσα
Παραμυθία Νεφέλη νοερή, η Αγαπητικιά
-        «Απλά δώσε μου το μέλλον σου».
Το σχήμα του λευκού, το σχήμα του καλοκαιριού
Το πιάνεις και σου γλιστράει
Το Ασπράδι του ήλιου αντικαθιστά την απουσία
Στον ασβέστη φιλιώνουν τα ανόμοια
Κάτασπρα σπίτια καμωμένα από γαλήνη και αρμονία
Κυλάει το καλοκαίρι  με όποιους καιρούς
Της ελιάς λευκή η ξερολιθιά
Και ο άνεμος ιεροψάλτης
Τα άσπρα βότσαλα λαμποκοπούν μες στη σεμνή σιωπή τους
Η αγνότητα του παρελθόντος βανίλια υποβρύχιο
Το θέρος ατελεύτητο νυφικό στον άνεμο ξεχύθηκε
Πεζούλια ασβεστωμένα στου γιασεμιού  την άσπρη ευωδιά
Και στης γαρδένιας το θυμίαμα
Μη με παρεξηγείς αν διασπάστηκα
Απλά, περιπλανιέμαι στο άσπρο μετάξι της νύχτας
Που οι φωτιές του κλήδονα βάφουν
-        «Άσε το μέλλον σου στα χέρια μου πια
Στο καλοκαίρι του ανέφικτου το λευκό χρειάζεται το άπειρο».
Βιγλατόρισσα της μνήμης η ψυχή φεγγοβολά καθάριο δάκρυ
Μαδολογάει αρμύρα σε καρνάγια ερημωμένα
Στην κόψη του γαλάζιου κύματος το τελευταίο άσπρο του αφρού
Σαν το μικρό κομμάτι του ουρανού που κάνει να λαβαίνω
Φιλί αγγέλου κρασί λευκό καλοκαιρινό μου
Παλιές λαβωματιές μα γιάνει
Αντρικό άσπρο πουκάμισο ανοιχτό σε φιλί γυναίκας
 
Στο μόχθο των προσδοκιών αιώνες περιμένει η ανθρωπότης
Καθώς δωρεές Ερώτων στα αζήτητα
Στου Ήλιου τα πέτρινα σκαλιά
Στου ανελέητου φωτός τη διαφάνεια
Άσπιλο, αναλλοίωτο, αδιατάραχτο, αγέννητο
Κατάματα στο μεσοκαλόκαιρο ο άνθρωπος ευπάτωρ
Με νεύματα καθησυχαστικά επίμονα χορεύει στο κέντρο της ζωής
Αδιάσπαστη συνέχεια «δίχα στεναγμών και φόβου»
Πόρτα ανοιχτή η λευκή σελίδα που δεν είναι απουσία λέξεων
Ότι εκεί η σύνοψη όλων
Καρδιά ανοιχτή το λευκό στην απουσία χρωμάτων
Ότι εκεί η σύνοψη όλων
Ποτέ μια σελίδα λευκή δεν έχει γνώση της αποστολής της
Το πιο παρθένο μέρος, σαν του κοριτσιού το κρυφό λεύκωμα
Που ξέρει, που θυμάται, που λιώνει
Στο κουκούλι της νύχτας ο ατελής άνθρωπος και η άσπιλη λευκότητα
Στο κουκούλι της νύχτας ολική έκλειψη καρδιάς και ο ήχος των δακρύων
Στα χαλάσματα με τις αράχνες το λευκό, βεγγαλικό Αναστάσιμο
Βαδίζει θαρρετά στις περιοχές του μαύρου
- «Εκεί   αν ακούσεις φασαρία μη σκιαχτείς
Συγύρισμα για την Άνοιξη είναι».
Σου γράφω γράμματα άσπρες σελίδες, δε σου στέλνω κανένα
Από τη μια άκρη του Λευκού ως την άλλη άκρη του Άσπρου
Η απάντηση στα γράμματα που δεν έστειλα
Η γλώσσα του αιωνίου μυστηρίου
Αυτή που ενώνει τους ανθρώπους με το Άπιαστο
Ποικιλόθρονον μεταμορφωτικών ωραιοτήτων
Εκεί που δεν υπάρχεις και ύστερα υπάρχεις.