372 επιτυχόντες δεν γράφτηκαν φέτος στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Διαβάζω με έκπληξη ότι τριακόσιοι εβδομήντα δύο επιτυχόντες δεν γράφτηκαν φέτος στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Ένας στους δεκατρείς. Ακόμη και στην περιζήτητη Ιατρική, εννιά από τους εκατόν εβδομήντα πέντε.

Πέρασαν και δεν πήγαν.

Ο πρύτανης λέει ότι τα ενοίκια είναι μέρος της εξήγησης. Ένα παλιό στούντιο στην Πάτρα ζητάει 280 με 350 ευρώ. Με τους λογαριασμούς μέσα, φτάνει τα 550. Η τιμή ανά τετραγωνικό για φοιτητική κατοικία ήταν 4,6 ευρώ πριν δέκα χρόνια. Σήμερα είναι 11,3.

Το στεγαστικό επίδομα είναι 2.000 ευρώ τον χρόνο. Περίπου 167 τον μήνα. Δηλαδή πάνω από εκατό ευρώ λιγότερα από το φθηνότερο σπίτι της αγγελίας.

Και η Πάτρα δεν είναι εξαίρεση. Στην Αθήνα τα φοιτητικά ενοίκια έχουν ανέβει 164% από το 2017.

Εκεί που σταματάω δεν είναι τα νούμερα. Είναι οι συζητήσεις που έγιναν σε κάποιες κουζίνες τον Σεπτέμβριο. Ένα παιδί που πέρασε, μια οικογένεια που κάθισε και μέτρησε, και μια απόφαση που  πάρθηκε όχι με κριτήριο τα αποτελέσματα. 

Το λέγανε για δεκαετίες ότι οι πανελλήνιες είναι σκληρές, αλλά δίκαιες. Ότι μετράει μόνο το διάβασμα. Δεν ισχύει πια. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων αρχίζει ένα δεύτερο φιλτράρισμα, που δεν το περνάει ο καλύτερος μαθητής αλλά η οικογένεια που δεν αντέχει να πληρώσει το δεύτερο σπίτι.

Ξέρω τι σημαίνει η εκπαίδευση για μια οικογένεια που δεν έχει άλλο δρόμο. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός παιδιού μέσα σε μία γενιά.

Και όταν η μόνη πόρτα που έμεινε ανοιχτή κλείνει επειδή δεν βρέθηκε ενοίκιο, δεν χάνει μόνο η οικογένεια.

Giorgos Trantas