Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Θ’ ΛΟΥΚΑ (ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ) - π ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Θ’ ΛΟΥΚΑ (ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καί μή εἰς Θεόν πλουτῶν»

Ἀκριβῶς ἔτσι θά τήν πάθῃ καί τέτοιο τέλος θά ἔχει ἐκεῖνος πού θησαυρίζει γιά τόν ἑαυτό του ἐγωϊστικά καί δέν ἀποταμιεύει μέ τά ἔργα τῆς ἀγάπης θησαυρούς πνευματικούς, τούς ὁποίους ἀρέσκεται ὁ Θεός.

Ὁ ἄνθρωπος, ἁγία γερόντισσα, ὀφείλει πρώτιστα νά καλλιεργεῖ τήν ψυχή του ὥστε νά δέχεται τά χαρίσματα τοῦ Παρακλήτου: Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Πνεῦμα βουλῆς καί ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας, Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Μ’ αὐτά τά χαρίσματα τρέφεται ἡ ψυχή· καί ἁγιάζεται μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν.  Ὑψώνεται δηλαδή μέ τήν ταπείνωση· τέρπεται μέ τήν προσευχή· εὐφραίνεται μέ τήν ἐλεημοσύνη· λαμπρύνεται μέ τήν φιλαδελφεία· ὀμορφαίνει μέ τήν ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον. Ἡ ἐπιθυμία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τό πλάσμά Του, εἶναι ὁ ἁγιασμός τῆς ψυχῆς  καί τοῦ συνημμένου μ’ αὐτήν σώματος· γιά ὅλα τά ἄλλα ἔχει τήν φροντίδα ἡ ἀγαθή Πρόνοια τοῦ Δημιουργοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος, Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Αὐτή ἡ χριστοειδής τελείωση, ἀδελφοί μου, ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό ἐδῶ, ἀπό τήν γῆ. Ὅμως, παρατείνεται σ’ ἐκεῖνον τόν κόσμον, ἀπείρως, διά μέσῳ τῆς αἰωνιότητας ἡ ὁποία δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν θεανθρωπότητα τοῦ Χριστοῦ. Ἐν τῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ, ὁ ἄνθρωπος πάντοτε, καί αὐτόν καί σέ ἐκεῖνον τόν κόσμον, αἰσθάνεται θεοειδῶς ἄπειρος.

 Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία· ὁ ἐν Χριστῷ ὀρθόδοξος βιώνει παντοτινά, διά τῶν ἐντολῶν, τήν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα ἀρκεῖ νά μήν περιφρονήσει τήν πρόνοια καί ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ καί καταντήσει ὑλιστής, ἄφρων, ἀνόητος, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στό Εὐαγγέλιο μέ τόν πλούσιο τῆς Παραβολῆς.

Ὅλες οἱ θεϊκές πραγματικότητες, οἱ ἀναρίθμητες καί ἀπροσμέτρητες θεῖες δυνάμεις-ἐνέργειες, εἶναι ἀπαραίτητες στό ἀνθρώπινο ὄν γιά τήν σωτηρία του-θέωσή του. Ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ ὁ σώφρων ἄνθρωπος μέ τήν θεοειδῆ φύση του κατέχει τήν, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι, ἐλευθερία. Αὐτή, ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, εἶναι μεγάλων καί ἀπροσμέτρητων διαστάσεων. Κατά τήν ἐλεύθερη βούλησή του ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ ἀκόμη καί νά ἀπορρίψει τόν Θεόν καί νά ἐναγκαλιστεῖ τήν ὕλη ἀντί τοῦ Θεοῦ ἤ ἀκόμη νά συμμαχήσει καί μέ τόν διάβολο.

«...οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καί μή εἰς Θεόν πλουτῶν»

Νά καταντήσει δηλαδή ἄνθρωπος τῶν ἀπολαύσεων, τῆς κοιλίας· νά ὑποβιβάζει τήν ψυχή στή θέση τῶν ἀλόγων ζώων, ὅπου τρέφονται μέ γεννήματα καί σπόρους[1]. Ἐπιπλέον δέ, διεστραμμένα, νά ὁρίζει ὡς ψευδοπροφήτης καί τά χρόνια τῆς ζωῆς του καί τό εἶδος τῶν ἀπολαύσεων ἐδῶ στή γῆ. Ἔτσι ὁ Θεός ἐπέτρεψε-παραχώρησε στόν διάβολο νά τόν διχοτομήσει -σάν ἄφρων πού ἐφάνη- καί νά ὁδηγηθεῖ εἰς τήν αἰώνιαν ἀπώλεια.

Συνεπῶς μαθαίνουμε σήμερα ἀπό τό Εὐαγγέλιο ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατά τό ἐλεύθερο θέλημά του δύναται νά γίνει θεός κατά Χάριν, ἀλλά καί ἀνόητος καί διάβολος. Ἡ θεόσδοτος καί φυσιολογική χρῆσις τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπον στόν Θεόν καί τόν ἑνώνει μέ Ἐκεῖνον· ἡ κατάχρησή της, ἀντιθέτως, ρίπτει τόν ἄνθρωπον στόν ψεύστη καί ἀνθρωποκτόνο Σατανᾶ καί τόν ἑνώνει μέ ἐκεῖνον.

Ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλά καί ὅσα ἀνόητα καί διεστραμμένα συμβαίνουν στίς ἡμέρες μας, ἀποτελεῖ ἀδιάψευστο μάρτυρα αὐτῆς τῆς ἀλήθειας. Ὁ Θεός, χριστιανοί μου, ἔγινε ἄνθρωπος ὥστε ὡς Θεάνθρωπος νά καταδείξει καί νά διδάξει στό πλάσμά Του, πῶς μπορεῖ ἐν Χάριτι, νά διαχειριστεῖ  τήν ἐλεύθερη βούλησή του καί ἐν τῇ ἰσχύει τῆς θείας Δυνάμεως νά οἰκοδομηθῇ χρηστοειδῶς καί νά τελειοποιήσει πλήρως τήν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ὀντότητά του φθάνοντας στό καθ’ ὁμοίωση.

Ἐν τούτοις τά πάθη πού γεννιοῦνται ἀπό τήν προαίρεσή μας, κυρίως τό πάθος τῆς φιλαργυρίας, ἀποβάλλεται δύσκολα γιατί εἶναι ἀποτέλεσμα ἀπιστίας στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος πού δέν πιστεύει στήν ἀγαθή Πρόνοια τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, στηρίζεται στά χρήματα καί στά ὑλικά δῆθεν ἀγαθά. Καί, ἐνῶ ἀκούει τόν Κύριο πού λέει ὅτι: «εὐκολότερο εἶναι νά περάσει ἡ καμήλα ἀπό τήν τρύπα τῆς βελόνας παρά ὁ πλούσιος στήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν»[2], αὐτός, δέν λογαριάζει τήν Βασιλεία καί μάλιστα Βασιλεία οὐράνια καί αἰώνια.

Καί δέν προέρχεται ἀπό τήν ἀνέχεια ὁ ὀλέθριος αὐτός ἔρωτας· μᾶλλον ἐκείνη, ἡ ἀνέχεια, προέρχεται ἀπό αὐτόν. Καί αὐτός προέρχεται ἀπό τήν ἀφροσύνη, ἀπό τήν ὁποία πολύ δίκαια ὀνόμασε ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἄφρονα ἐκεῖνον πού θά χαλοῦσε τίς ἀποθῆκες του γιά νά κτίσει μεγαλύτερες ὅπως άκούσαμε.

 Φρονοῦμε ἐν τούτοις ἀδελφοί, ὅτι αὐτή ἡ κατάρα μπορεῖ νά ἀποφευχθεῖ. Στό θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας δόθηκε ὅλη ἡ Χάρις τοῦ Παρακλήτου μέ τήν Ὁποίαν λυτρώνεται, ἀπό αὐτήν τήν κατάραν-ἀνοησίαν τῆς φιλαργυρίας, ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Θεός ἡμῶν, κατευθύνει τήν Χάριν στόν κάθε ἕνα: «κατά τόν ἴδιον κόπον»[3].

Μέ ἄλλα λόγια τό πᾶν τῆς Τριαδικῆς Θεότητος δόθηκε, εἰπώθηκε, φανερώθηκε καί ἐνσαρκώθηκε, ἐν τῷ σώματι τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ. Γι’ αὐτό καί ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐνυπάρχουν ὅλοι οἱ θησαυροί τῆς Χάριτος. Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής εὐαγγελίζεται τήν ἐξῆς πολυσήμαντη εὐαγγελία. «...ἡ χάρις καί ἡ ἀλήθεια διά Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο»[4].

Ἡ Χάρις συχνά πολιορκεῖ τίς καρδιές μας· καί ἄν ἡ καρδιά εἶναι καθαρή ἀπό πάθη εἰσέρχεται καί κατοικεῖ-περιπατεῖ ἐν αὐτῇ. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται».

Στόν Βασιλέα τῆς Δόξης, Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, ἡ Λατρεία σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι. Ἀμήν.



[1] (Ψαλμ.48,13)
[2] (Ματθ. 19, 24)
[3] (Α’ Κορινθ. 3, 8)
[4] (Ἰωάν. 1, 17)

Δεν υπάρχουν σχόλια: