Η επιμονή της Τουρκίας για δύο κράτη στην Κύπρο - Β. Χαραλάμπους

 Η επιμονή της Τουρκίας για δύο κράτη στην Κύπρο

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

____________________

Θα ήταν αφέλεια να υποθέσει κανείς ότι, η πρόταξη της λύσης ‘’δύο κρατών’’ εκ μέρους της Τουρκίας, σκοπό είχε από την Τουρκία, αλλά και από τον εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων μέχρι πρόσφατα, το μεγαλύτερο κέρδος  σε ενδεχόμενη επίλυση του Κυπριακού προβλήματος.  Είναι γνωστό ότι, η Τουρκία είναι εκείνη η οποία διεκδικεί τη λύση ‘’δύο κρατών’’.  Το πρόβλημα δεν είναι δικοινοτικό, αλλά θέμα εισβολής - κατοχής.

Είναι αλήθεια πως οι δικοινοτικές συνομιλίες έχουν ως τροχοπέδη την εμμονή της Τουρκίας στη διχοτομική λύση των δύο κρατών.  Φτάσαμε δυστυχώς στην κατάντια να εκφράζει  η πλευρά μας, ικανοποίηση για την επανέναρξη των συνομιλιών και όχι ότι έχει διαφανεί κάποιο σημείο δίκαιης λύσης.

Εκφράζουμε την ικανοποίησή μας για το ότι ο εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων προσέρχεται στις συνομιλίες, ασχέτως αν δεν έχει επιδείξει έστω και την παραμικρή προσπάθεια υπαναχώρησης από τις Τουρκικές θέσεις.  Η μόνη υπαναχώρηση, αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια, είναι το πέρασμα από τα δύο κράτη, στα περί ‘’δύο ιδρυματικών κρατών’’.  Αυτό το πέρασμα δεν ερείδεται σε κάποια ένδειξη καλής θέλησης, αλλά στην έγνοια για υπολογιζόμενη απώλεια στους υδρογονάνθρακες, οι οποίοι βρίσκονται στο νότο.

Το γεγονός ότι, το Κυπριακό πρόβλημα, αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα δικοινοτικών διαφορών και όχι ως κατ’ εξοχήν πρόβλημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, δημιουργεί άλλες προϋποθέσεις και στον τρόπο με τον οποίο  αντιμετωπίζεται από τη διεθνή κοινότητα. 

Το πρόβλημά μας, είναι πρόβλημα με τον Τούρκο εισβολέα και δυστυχώς η Τουρκία ενέχει διαφοροτρόπως θέση παρατηρητή αντί κατηγορουμένου, για τη συνεχιζόμενη κατοχή και παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  Με αυτόν τον τρόπο τα τετελεσμένα γεγονότα παγιώνονται ακόμα πιο πολύ, είτε το παραδεχόμαστε, είτε όχι.  

Σε πολιτικές αναλύσεις στο εξωτερικό, κυρίως Δυτική Ευρώπη και Αμερική, προβάλλεται το κυπριακό πρόβλημα, απλά ως πρόβλημα δικοινοτικών διαφορών και όχι ως πρόβλημα εισβολής - κατοχής. Με αυτό τον τρόπο απενοχοποιείται αλλοτρόπως η Τουρκία. 

Η Τουρκία από κατηγορούμενος έχει μετατραπεί σε μέρος της λύσης, είτε το παραδεχόμαστε, είτε όχι. Όταν ομιλούμε για κατοχικό καθεστώς εννοούμε  πολλές φορές το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος και όχι το Τουρκικό καθεστώς. 

Η επικινδυνότητα μιας τέτοιας εμμονής σε διχοτομική λύση, εκ μέρους της Τουρκικής πλευράς, γιατί αυτή συνήθως καθορίζει και τη θέση των Τουρκοκυπρίων, καθιστά ακόμα και μια πιο οδυνηρή μορφή ομοσπονδίας ή ακόμα και συνομοσπονδίας, διαπραγματεύσιμη. 

Η διχοτομική θέση της Τουρκίας, θέση την οποία υιοθέτησε μέχρι πρόσφατα και η πλευρά των Τουρκοκυπρίων, αποτελεί ένα τέλμα στις δικοινοτικές συνομιλίες. Η πρόταξη μιας τέτοιας απαράδεκτης διχοτομικής εμμονής, δίνει μια άλλη τροπή στις συνομιλίες, καθώς και στη συνέχισή τους.  Σίγουρα μια τέτοια διχοτομική θέση, καθίσταται μοχλός πίεσης προς την πλευρά μας, για αποδοχή χειρότερης μορφής λύσης.

Συζητούμε με τους Τουρκοκυπρίους, σαν να πρόκειται για ένα δικοινοτικό πρόβλημα.  Αποδείχθηκε με ποιον πραγματικά ‘’συζητούμε’’.  Ενώ ο εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων διέλαθε της λύσης των δύο κρατών, με τη λύση των δύο ‘’ιδρυτικών κρατών’’, όπως την  ονόμασε, ο Ερντογάν αποδείχθηκε ποιος είναι ο πραγματικός ηγέτης του κατοχικού καθεστώτος και ότι αυτός έχει το απάνω χέρι στις ατέρμονες συνομιλίες, προτάσσοντας την εμμονή σε λύση δύο κρατών. 

Ίσως βιαστικά να προβαλλόταν ο ισχυρισμός, περί της σκοπιμότητας μιας τέτοιας απαράδεκτης διχοτομικής διεκδίκησης.  Δεν πρόκειται όμως για διπλωματικό τέχνασμα, το οποίο ερείδεται στη διεκδίκηση μιας  λύσης – διάλυσης του Κυπριακού κράτους, με σκοπό να κερδηθούν ακόμα περισσότερα στις συνομιλίες. Η ‘’λύση’’ των δύο κρατών, αποτελεί  διχοτομική θέση της Τουρκίας και αυτό προδιαγράφει την πορεία των συνομιλιών. 

Και δυστυχώς παρατηρείται το παράδοξο στην πλευρά μας να ερίζουμε μεταξύ μας, ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της ‘’λύσης’’.   Ότι και να προσθέσει κανείς σε αυτή την παραδοξότητα θα είναι πλεονασμός.  Το κυπριακό πρόβλημα είναι πρόβλημα εισβολής – κατοχής και ο αίτιος του προβλήματος είναι η Τουρκία.