Από την επίσκεψη ενός φοιτητή με πολλά προβλήματα στον Όσιο Παΐσιο - (Β. Χαραλάμπους)

Από την επίσκεψη ενός φοιτητή με πολλά προβλήματα στον Όσιο Παΐσιο

(Β. Χαραλάμπους)

____________________

Κοντά στο έτος 1980 στη Θεσσαλονίκη, ένας συμφοιτητής μου επισκέφθηκε τον Όσιο Παΐσιο με ένα φίλο του φοιτητή ο οποίος είχε πολλά προβλήματα και ερωτηματικά και αυτό τον οδηγούσε σε μεγάλο αδιέξοδο.  Ο συμφοιτητής μου επισκέφθηκε και άλλη φορά τον Όσιο Παΐσιο, ενώ ο φίλος του πρώτη φορά θα επισκεπτόταν το Άγιο Όρος και τον Όσιο Παΐσιο.
 
Το Κελί της Παναγούδας όπου ασκήτευε ο Όσιος Παΐσιος ήταν περιφραγμένο και βρισκόταν σ’ ένα μικρό ύψωμα.  Υπήρχαν δύο παράλληλα σχοινιά περίπου ένα μέτρο απόσταση το ένα από το άλλο, δεμένα στη μικρή καγκελόπορτα της περίφραξης μέχρι το Κελί. Τραβούσες το ένα σχοινί στο οποίο ήταν δεμένο ένα μικρό κουδουνάκι, με το οποίο ειδοποιούσες τον Γέροντα και από το άλλο σχοινί σου έριχνε το κλειδί για να ανοίξεις. Ο Όσιος Παΐσιος δεν άνοιγε πάντοτε, γιατί υπήρχαν και πολλοί που πήγαιναν από περιέργεια από τα τόσα θαυμαστά που άκουγαν για τον Όσιο. 
 
Εκείνη την ημέρα ο Όσιος Γέροντας δεν έριξε το κλειδί, αλλά κατέβηκε ο ίδιος και άνοιξε.  Αυτό συνέβαινε όταν κάποιος είχε ανάγκη από πολλή βοήθεια.  Ο Γέροντας στην ουσία είχε το διακόνημα να παρηγορεί τους πονεμένους.  Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ο Γέροντας των πονεμένων.
 
Άνοιξε λοιπόν ο Όσιος Παΐσιος και απευθήνθηκε στον φίλο του συμφοιτητή μου λέγοντάς του ‘’Έλα…’’ και αναφέροντας το όνομά του.  Τον πήρε πάνω στο Κελί και χωρίς ιδιαίτερες επεξηγήσεις από τον φοιτητή, ο Όσιος Γέροντας του εξήγησε τι πρέπει να κάνει για τα πολλά  προβλήματα και ερωτηματικά που είχε.  Φεύγοντας κατόπιν από το μονοπάτι προς τις Καρυές, είπε στον συμφοιτητή μου γεμάτος απορία, ‘’μα δεν με ήξερε’’.