Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Δημάς - Ντίνος Χριστιανόπουλος
ΔημάςΔημάς Παύλω δεσμίω εν Ρώμη χαίρειν
Είναι η τέταρτη φορά που επιχειρώ να σας γράψω,
μέσα σε τούτο το πολυθόρυβο μπαρ με το ράδιο να παίζει σουίγκ
και το κορίτσι να με κοιτάει παραξενεμένο.
Συχνά θυμούμαι την εν Χριστώ ζωή, τους αδελφούς εν Κυρίω,
με ταράζει η νοσταλγία, με διαλύει.
Ολοι με θεωρούν ευτυχισμένο καθώς με βλέπουν με το χακί,
το περίστροφο στα δεξιά, να βαδίζω γεμάτος αυτοπεποίθηση,
στη Μπόρα, στα θέατρα, στα ζαχαροπλαστεία, στα γυμναστήρια.
Ομως νιώθω καλά την τερηδόνα να προχωρεί.
Τί τα θέλετε, κύριε , τί τα θέλετε,
εμείς που γνωρίσαμε μικροί το Χριστό ζούμε τη θλίψη,
χάσμα γαρ μέγα εστήρικται μεταξύ ημών και υμών.
Οπου να γυρίσω με σκοτώνει το παράπονό σας:
Δημάς μ΄εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα.
Κι όμως νιώθω παράταιρος μέσα στον κόσμο αυτό,
σαν κλασική μουσική σε ταβέρνα.
Κι όταν ανοίγω το άλμπουμ με τα εικόνια που μας κάμναν
πλανόδιοι ζωγράφοι σ΄εξορμήσεις ιεραποστολικές,
δεν ξέρω αν θα ΄θελα να επιστρέψω, είναι τόσο οδυνηρή
η εποχή της φρόνησης, θα ΄θελα μόνο
να ξεριζώσω με τα χέρια μου τη μνήμη.
Τάχα θα βάλω πια τις χώρες μου σε κάποια τάξη;
Και πως μες στ΄αδιέξοδο έξοδο να ΄βρω;
Ντίνος Χριστιανόπουλος
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Εκείνος που αγαπάει το Χριστό - Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
Εκείνος που αγαπάει το Χριστό, Τον μιμείται όσο μπορεί. Ο Χριστός, για παράδειγμα,
-δεν έπαψε να ευεργετεί τους ανθρώπους
-έδειχνε μακροθυμία, όταν του συμπεριφέρονταν με αχαριστία και Τον βλαστημούσαν
-υπέμεινε, όταν Τον χτυπούσαν και Τον θανάτωναν, χωρίς καθόλου να σκέφτεται για κανέναν το κακό που Του έκανε.
Αυτά τα τρία έργα είναι εκφραστικά της αγάπης προς τον πλησίον. Χωρίς αυτά, απατάται εκείνος που λέει ότι αγαπάει το Χριστό ή ότι θα κερδίσει τη βασιλεία Του. Γιατί ο Κύριος μάς βεβαιώνει: «Δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών εκείνος που μου λέει «Κύριε, Κύριε», αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου» (Ματθ. 7,21). Και πάλι: «Όποιος με αγαπάει, θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14,15).
-δεν έπαψε να ευεργετεί τους ανθρώπους
-έδειχνε μακροθυμία, όταν του συμπεριφέρονταν με αχαριστία και Τον βλαστημούσαν
-υπέμεινε, όταν Τον χτυπούσαν και Τον θανάτωναν, χωρίς καθόλου να σκέφτεται για κανέναν το κακό που Του έκανε.
Αυτά τα τρία έργα είναι εκφραστικά της αγάπης προς τον πλησίον. Χωρίς αυτά, απατάται εκείνος που λέει ότι αγαπάει το Χριστό ή ότι θα κερδίσει τη βασιλεία Του. Γιατί ο Κύριος μάς βεβαιώνει: «Δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών εκείνος που μου λέει «Κύριε, Κύριε», αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου» (Ματθ. 7,21). Και πάλι: «Όποιος με αγαπάει, θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14,15).
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
Προσωπεία - Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ
Τα ποικίλα εναλλασσόμενα προσωπεία που παρουσιάζουμε στον Θεό δεν είναι ο εαυτός μας. Υπάρχει κάτι από τον εαυτό μας μέσα στο καθένα, αλλά λείπει το συνολικό πρόσωπο. Γι’ αυτό το λόγο μια προσευχή που θα μπορούσε να βγει δυναμικά μέσα απ’ την καρδιά του αληθινού προσώπου, χάνεται ανάμεσα στα εναλλασσόμενα σκιάχτρα του εαυτού μας που προσφέρουμε στον Θεό.
Καθένα απ’ αυτά προφέρει κάποιο λόγο που είναι αληθινός με το δικό του αποσπασματικό τρόπο, μα δεν εκφράζει τα άλλα κομματιασμένα προσωπεία που υπήρξαμε κατά τη διάρκεια της μέρας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να βρούμε την προσωπική ενότητα μας, τη βασική μας ταυτότητα. Διαφορετικά δεν μπορούμε να συναντήσουμε το Θεό «εν αληθεία».
Καθένα απ’ αυτά προφέρει κάποιο λόγο που είναι αληθινός με το δικό του αποσπασματικό τρόπο, μα δεν εκφράζει τα άλλα κομματιασμένα προσωπεία που υπήρξαμε κατά τη διάρκεια της μέρας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να βρούμε την προσωπική ενότητα μας, τη βασική μας ταυτότητα. Διαφορετικά δεν μπορούμε να συναντήσουμε το Θεό «εν αληθεία».
Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ
Μια πίστη σαν του Βαρτιμαίου
Μερικοί παραπονούνται ότι, παρόλο που επιθυμούν να προσευχηθούν, δεν ξέρουν τι να κάνουν και τι να πουν την ώρα της προσευχής.
Στην παράδοση της Εκκλησίας υπάρχουν διάφορα κινήματα πνευματικότητας µε τεχνικές και βοηθήματα για όσους επιδιώκουν να πλουτίσουν το διάλογό τους µε το Θεό.
Ένα επεισόδιο, όπως το παρουσιάζει κάποιος συγγραφέας σε μια περικοπή του ευαγγελίου του, μπορεί να επιτρέψει ένα ξεκίνημα ανάγνωσης, μελέτης και προσωπικής εμβάθυνσης.
Δεν νοείται πνευματική ζωή δίχως την προσέγγιση του Ευαγγελίου.
Ο Λόγος του Θεού τροφοδοτεί, στην κυριολεξία, συλλογικά και προσωπικά, τη χριστιανική µας ζωή!
Διδάσ
καλε να δω!
Έρχονται στην Ιεριχώ. Καθώς ο Ιησούς, οι μαθητές του και πολύς κόσμος έβγαιναν από την πόλη, ένας τυφλός, ο Βαρτιμαίος, γιος του Τιμαίου, καθόταν στην άκρη του δρόμου και ζητιάνευε. Όταν άκουσε ότι αυτός που περνάει είναι ο Ιησούς ο Ναζωραίος, άρχισε να φωνάζει δυνατά: "Υιέ του Δαβίδ, Ιησού, σπλαχνίσου µε!" Πολλοί τον µάλωναν για να σωπάσει, εκείνος όμως φώναζε ακόµα πιο πολύ: "Υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου µε!". Τότε ο Ιησούς στάθηκε και είπε; "Φωνάξτε τον", Φωνάζουν τον τυφλό και του λένε; "Θάρρος, σήκω, σε φωνάζει". Εκείνος πέταξε το πανωφόρι του, πετάχτηκε πάνω κι ήρθε κοντά στον Ιησού. "Τι θέλεις να σου κάνω;" τον ρώτησε ο Ιησούς. Ο τυφλός του αποκρίθηκε: "Διδάσκαλε, θέλω να αποκτήσω το φως µου". Ο Ιησούς του λέει: "Πήγαινε, η πίστη σου σε έσωσε". Ο τυφλός αμέσως απέκτησε το φως του κι ακολουθούσε τον Ιησού στην πορεία του.
Μάρκος 10.46·52
Περνώντας μέσα από την Ιεριχώ
Η Ιεριχώ είναι μια από τις αρχαιότερες κατοικημένες πόλεις του κόσμου. Βρίσκεται στην Ιορδανία και σήμερα είναι υπό τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής. Ο Ιησούς και οι μαθητές του στο δρόμο προς την Ιερουσαλήμ περνούν απ' αυτή την πόλη. Το ευαγγέλιο του Μάρκου παραδόξως αναφέρει: "έρχονται στην Ιεριχώ". Και αμέσως κατόπιν: "έβγαιναν", σαν να µην είχε συμβεί τίποτα το αξιόλογο στο κέντρο της πόλης. Είναι στην περιφέρειά της, που συμβαίνουν πολλά. Μπορώ, για λίγο, να θυμηθώ μερικές πόλεις τις οποίες αναγνωρίζω και που διέσχισα δίχως να σταματήσω. Ξαναβλέπω αυτούς τους τόπους, τους δρόμους, το περιβάλλον µε τους χαρακτηριστικούς ήχους τους, όλους τους κατοίκους να διασταυρώνονται αφηρημένα, χωρίς να δίνουν καμιά σημασία. Και όµως είναι μάρτυρες ενός Θεού που περνάει από τις πόλεις αυτές χωρίς να τον αντιληφθούν.
Φωτογραφικά στιγμιότυπα από το 25ο Συνέδριο της Χριστιανικής Εστίας Πατρών
Ο Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος τελεί τον Αγιασμό.
Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος 
Ο Καθηγητής κ. Γεώργιος Κρουσταλάκης Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Υπομονή για φωτεινές μέρες - Άγιος Θεοφάνης Έγκλειστος
"Ας κάνουμε υπομονή και θα έρθουν φωτεινές ημέρες. Έχετε θάρρος και αγωνισθείτε στην προσευχή. Είναι πηγή παρηγορίας. Είναι φωτισμός στους λογισμούς και δύναμη στον αγώνα"
Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος
Η Χάλκη θα ανοίξει - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
«Βλέπετε, αγαπητοί, πολλούς αποφοίτους της γεραράς Θεολογικής Σχολής της πολυπάθου Μητρός Εκκλησίας να εκκλησιάζονται σήμερον εδώ. … Η Ιερά συγκέντρωσις επί το αυτό τόσων αρχαίων συμφοιτητών και αγαπητών ομογαλάκτων, φέρει εις την επιφάνειαν της ψυχής ενός εκάστου ιερά βιώματα και συγκινητικές αναμνήσεις από την κοινοβιακήν ζωήν εν τη τροφώ Θεολογική Σχολή… Οι ακολουθίες τελούνται εκεί και σήμερα ανελλιπώς αλλά δεν υπάρχουν φοιτητές, δεν υπάρχει Σχολάρχης, δεν υπάρχουν Καθηγητές καθώς η Σχολή παραμένει κλειστή παρά την θέληση μας και παρά τις ανάγκες της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Θα επιμείνωμεν αγωνιζόμενοι εις τέλος και με την βοήθειαν των προσευχών όλων σας, όλων των αγαπώντων την μαρτυρικήν Μητέρα Εκκλησίαν της Κωνσταντινουπόλεω, το θαύμα θα γίνει. Η Χάλκη θα ανοίξει. Η Μονή της Αγίας Τριάδος θα υποδεχθεί, συντόμως ελπίζομεν, τη νέα γεννεά των ευέλπιδων της Εκκλησίας» Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
Νηστεία - Προφήτης Ησαΐας
"Αν νηστεύετε για να κατακρίνετε και να φιλονικείτε και γρονθοκοπάτε τους ταπεινούς, γιατί νηστεύετε για Μένα; Εγώ δεν προτιμώ αυτού του είδους τη νηστεία... Μοιράσου το ψωμί σου με αυτόν που πεινάει και βάλε τους άστεγους φτωχούς στο σπίτι σου. " (Ησαϊα νη΄ 4-7)
Προφήτης Ησαΐας
Αγάπη - π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας
Αγάπη σημαίνει να ξεπεράσουμε αυτούς τους χαρακτηρισμούς που εκφράζουν τυχαία συμπτώματα, και να δούμε στο πρόσωπο του άλλου τον αδελφό, τον τύπο του Χριστού που μας συναντά καθημερινά με κάποια συγκεκριμένη μορφή ανθρώπου που πάσχει. Αγάπη είναι να δει κανείς στο συνάνθρωπο την εικόνα του Θεού, το Συ ως πρόσωπο που καταξιώνει και το δικό του Εγώ. Τότε μόνο έχει βρει το κριτήριο για τη δική του καταξίωση, όταν αφήσει τον εαυτό του και ανοιχτεί ανεπιφύλακτα στον πλησίον, στον μικρό αδελφό του Χριστού.
Απορούμε για την έλλειψη αγάπης. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν ανοίγουμε την καρδιά μας στους άλλους, γιατί το έσχατο κριτήριο για τις αποφάσεις μας είναι εγωιστικό, χωρίς προοπτικές. Πιστεύουμε πως μπορεί να αντικατασταθεί με πράγματα η ίδια η ζωή. Έτσι το εγώ μας ζητά να καταξιωθεί με τη σχέση με κάποιο άψυχο αντικείμενο, ενώ η μόνη σωστή σχέση με ένα άλλο πρόσωπο μπορεί να μας ικανοποιήσει.
Πρωτοπρεσβύτερος Γερασιμάγγελος Στανίτσας
Οι πειρασμοί - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γι’ αυτό άφησε με εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.
Εμπιστευτείτε στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σάς οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.
Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή. Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος. Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, δημιουργείται ύστερ’ από έναν δίκαιο έλεγχο. Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού. Μία είναι η αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση της ψυχής μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.
Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση.
Εμπιστευτείτε στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σάς οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.
Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή. Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος. Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, δημιουργείται ύστερ’ από έναν δίκαιο έλεγχο. Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού. Μία είναι η αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση της ψυχής μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.
Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση.
Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
Άγιος Παρθένιος
Απολυτίκιο. Ήχος δ'.
Τω μύρω του Πνεύματος, ποιμήν Λαμψάκου οφθείς, την θείον ενέργειαν, παρά Θεού δαψιλώς, θαυμάτων επλούτησας, δαίμονας απελαύνειν, ασθενούντας ιάσθαι, νόσους αποδιώχειν, και πληρούν τας αιτήσεις, Παρθένιε Ιεράρχα, των προσιόντων σοι.
Η Κυριακή της Απόκρεω
Η Κυριακή αυτή λέγεται έτσι, διότι από την επόμενη ήμερα (Δευτέρα) απέχουμε κρέατος. Δηλ. η Κυριακή της Απόκρεω είναι η τελευταία ημέρα της κρεοφαγίας μέχρι το Πάσχα και δεν επιτρέπεται ή κατάλυση κρέατος, εκτός αν πρόκειται για άρρωστους.
Οι θείοι Πατέρες έταξαν αυτή την Κυριακή να γίνεται ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού για να θυμόμαστε, όχι μόνο τη φιλανθρωπία Του (από την Κυριακή του Άσωτου), αλλά και τη δικαιοσύνη Του στην κρίση που θα γίνει μερικώς την ήμερα του θανάτου μας και τελικώς - τελεσιδίκως στη Δευτέρα Παρουσία Του.
Οι θείοι Πατέρες έταξαν αυτή την Κυριακή να γίνεται ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού για να θυμόμαστε, όχι μόνο τη φιλανθρωπία Του (από την Κυριακή του Άσωτου), αλλά και τη δικαιοσύνη Του στην κρίση που θα γίνει μερικώς την ήμερα του θανάτου μας και τελικώς - τελεσιδίκως στη Δευτέρα Παρουσία Του.
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Άσκηση της αγάπης - π. Ευσέβιος Βίττης
Βγες από τον εαυτό σου και αναζήτησε τον άλλο! Να, ο δρόμος! Αγαπώ τον άλλο; Αγαπώ τον άλλο για τον άλλο και μόνο; Ζητώ το δικό του καλό και μόνο; Ξέρω έπειτα με κάθε λεπτομέρεια τι πρέπει γενικά να κάνω γι’ αυτόν. «Ο γαρ αγαπών τον έτερον νόμον πεπλήρωκε… η αγάπη τω πλησίον κακόν ουκ εργάζεται, πλήρωμα ουν νόμου η αγάπη» (Ρωμ. ιγ’ 8- 10). Αυτή όμως η καθημερινή ταπεινή άσκηση της αγάπης οδηγεί σ’ ένα δεύτερο και υψηλότερο στάδιο.
Οι καθημερινοί θάνατοι του εγώ μου, της φιλαυτίας μου από και για την αγάπη με πράξεις αγάπης οδηγούν στην γέννηση ενός άλλου εγώ μέσα μου. Με οδηγούν σε μια, για να μεταχειρισθώ ένα πολύ ωραίο όρο σύγχρονου θεολόγου, θεϊκή «αλλότητα». Γι’ αυτήν μας μιλάει ο απόστολος Παύλος: «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δεν εν εμοί Χριστός, ο δε ζω εν σαρκί εν πίστει ζω τη του Υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού» (Γαλ. β’ 20). Κάνοντας εγώ ό,τι μου λέει ο Χριστός πεθαίνω για τον εαυτό μου και ζει Εκείνος αντί για μένα. Στην περίπτωση αυτή γίνεται «εμοί το ζην Χριστός» (Φιλιπ. α’ 21). Φανερώνεται «η ζωή του Ιησού… εν τη θνητή σαρκί» μου (Β’ Κορ. δ’ 11). Αλλά όταν πια φτάσει κανείς στο σημείο αυτό, έχει ανάψει μέσα του η φωτιά της θείας αγάπης που τίποτε, απολύτως τίποτε, δεν μπορεί να σβήσει. Καμιά δύναμη του κόσμου αυτού. Καμιά δύναμη του άλλου κόσμου.
Οι καθημερινοί θάνατοι του εγώ μου, της φιλαυτίας μου από και για την αγάπη με πράξεις αγάπης οδηγούν στην γέννηση ενός άλλου εγώ μέσα μου. Με οδηγούν σε μια, για να μεταχειρισθώ ένα πολύ ωραίο όρο σύγχρονου θεολόγου, θεϊκή «αλλότητα». Γι’ αυτήν μας μιλάει ο απόστολος Παύλος: «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δεν εν εμοί Χριστός, ο δε ζω εν σαρκί εν πίστει ζω τη του Υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού» (Γαλ. β’ 20). Κάνοντας εγώ ό,τι μου λέει ο Χριστός πεθαίνω για τον εαυτό μου και ζει Εκείνος αντί για μένα. Στην περίπτωση αυτή γίνεται «εμοί το ζην Χριστός» (Φιλιπ. α’ 21). Φανερώνεται «η ζωή του Ιησού… εν τη θνητή σαρκί» μου (Β’ Κορ. δ’ 11). Αλλά όταν πια φτάσει κανείς στο σημείο αυτό, έχει ανάψει μέσα του η φωτιά της θείας αγάπης που τίποτε, απολύτως τίποτε, δεν μπορεί να σβήσει. Καμιά δύναμη του κόσμου αυτού. Καμιά δύναμη του άλλου κόσμου.
Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Βίττης
Μέγας Φώτιος - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
Ο Ιερός Φώτιος υπήρξε μία εκκλησιαστική φυσιογνωμία ασυνήθων διαστάσεων.
Μέγας την αρετήν, μέγας την έσω και την θύραθεν παιδείαν, πολύς τα θεία, υψηλός Θεολόγος της πράξεως και της θεωρίας, καθαιρέτης των αιρέσεων, διδάσκαλος μέγιστος της ευσεβείας, δεξιός οιακοστρόφος της θεοτεύκτου Νηός, μέγας ιστορικός, μεγάλων οραματισμών ανήρ, μέγας Ιεραπόστολος, φωτιστής λαών και εθνικών οικογενειών ολοκλήρων, υπόδειγμα εκκλησιαστικού ηγέτου κατά πάντα, κοινόν της οικουμενικής Εκκλησίας σεμνολόγημα!
Ουδενός των παρακαθημένων την προσοχήν διαφεύγει, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο θειότατος ούτος Φώτιος, εν τη προς τον Πάπαν Νικόλαον Α περίφημον εκείνην περί της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Επιστολήν του, επεκαλέσθη την αρχήν των Εικονομάχων Αυτοκρατόρων ότι «τα εκκλησιαστικά, και μάλιστα τα περί ενοριών δίκαια, συμμεταβάλλεσθαι είωθε ταις πολιτικαίς επικρατείαις τε και διοικήσεσι».
Η αρχή αύτη εγένετο πολλάκις εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν σημαία άφρονος ανταρσίας και μητραλοιακής επαναστάσεως, πολλούς ταράχους και οδυνηράς πληγάς προξενήσασα εις την Εκκλησίαν κατά καιρούς.
Μέγας την αρετήν, μέγας την έσω και την θύραθεν παιδείαν, πολύς τα θεία, υψηλός Θεολόγος της πράξεως και της θεωρίας, καθαιρέτης των αιρέσεων, διδάσκαλος μέγιστος της ευσεβείας, δεξιός οιακοστρόφος της θεοτεύκτου Νηός, μέγας ιστορικός, μεγάλων οραματισμών ανήρ, μέγας Ιεραπόστολος, φωτιστής λαών και εθνικών οικογενειών ολοκλήρων, υπόδειγμα εκκλησιαστικού ηγέτου κατά πάντα, κοινόν της οικουμενικής Εκκλησίας σεμνολόγημα!
Ουδενός των παρακαθημένων την προσοχήν διαφεύγει, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο θειότατος ούτος Φώτιος, εν τη προς τον Πάπαν Νικόλαον Α περίφημον εκείνην περί της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Επιστολήν του, επεκαλέσθη την αρχήν των Εικονομάχων Αυτοκρατόρων ότι «τα εκκλησιαστικά, και μάλιστα τα περί ενοριών δίκαια, συμμεταβάλλεσθαι είωθε ταις πολιτικαίς επικρατείαις τε και διοικήσεσι».
Η αρχή αύτη εγένετο πολλάκις εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν σημαία άφρονος ανταρσίας και μητραλοιακής επαναστάσεως, πολλούς ταράχους και οδυνηράς πληγάς προξενήσασα εις την Εκκλησίαν κατά καιρούς.
Θεία δίκη - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρολομαίος
«Νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου» (Ιωάν. 12, 31) κ.λπ. Μέχρι προσφάτως, όταν ενέσκηπτε μία μεγάλη κοινή συμφορά, οι Χριστιανοί συνήθιζον να λέγουν: «Θεία δίκη»!, υπονοούντες ότι ελειτούργει η παιδαγωγική ράβδος του Θεού, εξ αιτίας του πλεονασμού της αμαρτίας και της αποστασίας! Το έλεγον εις περιπτώσεις πολέμων, σεισμών, θεομηνιών, ξηρασίας, πλημμύρας, επιδημίας φοβερών ασθενειών κ.τ.τ. Σήμερον ομιλούμεν μόνον περί «κρίσεων». «Κρίσις» εις τας σχέσεις της α χώρας με την β , «κρίσις» εις τας σχέσεις των κοινωνικών τάξεων, «κρίσις» εις την πολιτικήν, «κρίσις» εις την οικονομίαν κ.ο.κ. Διερωτώμεθα με την απλότητα και την αφελότητα της καρδίας ενός μέσου πιστού: -Μήπως και εν προκειμένω πρόκειται απλώς περί «Θείας δίκης»; Μήπως ηνέχθη ο Θεός την μεγάλην αυτήν συμφοράν δια να αφυπνισθώμεν από τον θανατηφόρον λήθαργον της αμαρτωλού φαντασιώσεώς μας;
Μήπως εις την «μοντέρναν» αμαρτίαν της συγχρόνου «ύβρεως» χάριν του «μοντέρνου» ειδώλου του ευδαιμονισμού, εχρησιμοποίησεν η αγάπη Του «μοντέρνα» μέσα παιδαγωγίας, επιτρέψασα την κατάρρευσιν των τραπεζών, των χρηματιστηρίων, της παγκοσμίου αγοράς; Εκείνος, ο Οποίος κάποτε εισήλθεν εις τον Ναόν των Ιεροσολύμων και «εξέβαλε πάντας τους πωλούντας και αγοράζοντας εν τω Ιερώ, και τας τραπέζας των κολλυβιστών κατέστρεψε» (Ματθ. 21, 12), μήπως εισήλθε και εις το «ιερόν του χρήματος» και ανέτρεψεν αιφνιδίως τα είδωλα των οικονομικών βεβαιοτήτων, δια να έλθωμεν εις εαυτούς, να κάμωμεν μίαν νέαν ιεράρχησιν αξιών και προτεραιοτήτων εις την ζωήν μας;
Μήπως εις την «μοντέρναν» αμαρτίαν της συγχρόνου «ύβρεως» χάριν του «μοντέρνου» ειδώλου του ευδαιμονισμού, εχρησιμοποίησεν η αγάπη Του «μοντέρνα» μέσα παιδαγωγίας, επιτρέψασα την κατάρρευσιν των τραπεζών, των χρηματιστηρίων, της παγκοσμίου αγοράς; Εκείνος, ο Οποίος κάποτε εισήλθεν εις τον Ναόν των Ιεροσολύμων και «εξέβαλε πάντας τους πωλούντας και αγοράζοντας εν τω Ιερώ, και τας τραπέζας των κολλυβιστών κατέστρεψε» (Ματθ. 21, 12), μήπως εισήλθε και εις το «ιερόν του χρήματος» και ανέτρεψεν αιφνιδίως τα είδωλα των οικονομικών βεβαιοτήτων, δια να έλθωμεν εις εαυτούς, να κάμωμεν μίαν νέαν ιεράρχησιν αξιών και προτεραιοτήτων εις την ζωήν μας;
Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
MNHMH ΘΑNΑTOY - Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος
Mάλιστα,αγαπητοί, αυτός είναι ο καθρέπτης. Αυτή η ιδέα του θανάτου είναι το μέσον που συντελεί για να μετανοήσει και να επιστρέψει ο άνθρωπος στον Θεό. Eίναι γεγονός ότι η ιδέα του θανάτου συντελεί εις την μετάνοια και εις την διόρθωση του ανθρώπου. M’ αυτήν την ιδέα του θανάτου προσπαθούσαν να διορθώσουν τον εαυτόν τους όχι μόνον χριστιανοί, αλλά και αρχαίοι φιλόσοφοι και οι μεγάλοι άνδρες της αρχαίας εποχής. Λέγουν για τον βασιλιά Φίλιππο, τον πατέρα του M. Aλεξάνδρου, που έζεισε 400 χρόνια π.X. ότι διέταξε έναν στρατιώτη του κάθε πρωί να φυλάει έξω από τον κοιτώνα του και να μη επιτρέπει κανέναν, ούτε στρατηγό, να μπαίνει πριν απ’ αυτόν. Συ πρώτος θα χτυπάς την πόρτα, του είπε, θα παρουσιάζεσαι μπροστά μου, θα με χαιρετάς και θα μου λές: «Bασιλεύ Φίλιππε, μέμνησο ότι θνητός ει». Δηλαδή, να ενθυμείσαι, Φίλιππε, ότι είσαι θνητός. Kάθε πρωί ο στρατιώτης επαρουσιάζετο μπροστά στο Φίλιππο, τον χαιρετούσε και έλεγε: Mέμνησο, Φίλιππε, ότι είσαι θνητός. Kαι ήτο αυτός όχι χριστιανός, αλλά ειδωλολάτρης. Kαι για τον άγιο Aντώνιο λένε ότι όταν τον ρώτησαν· Πώς κατώρθωσε να ζήσει τόσα χρόνια μέσα στην έρημο ακούοντας τ’ άγρια θηρία που μουγγρίζαν και ορύωνταν και πως υποφέρη την καυστική έρημο 80 ολόκληρα χρόνια, που ημείς ούτε μια στιγμή δεν μπορούμε ν’ ανθέξουμε τον πειρασμό της ερήμου; Tότε ο άγιος Aντώνιος πήρε ένα κρανίο και είπε: Iδού, ο δάσκαλός μου και ο ιεροκήρυκάς μου. Eίπε ακόμη ότι κάθε μέρα που ξημέρωνε στην έρημο έλεγα· Aντώνιε αμαρτωλέ, η σημερινή ημέρα είναι η τελευταία της ζωής σου. M’ αυτήν την ιδέα κατόρθωνε ο M. Aντώνιος να εξαϋλώνεται και να εξαγιάζεται. Eίναι εντολή, αγαπητοί μου, της Αγίας Γραφής ότι· «Eν πάσι τους λόγοις σου μέμνησο τα έσχατά σου και ουδέποτε αμαρτήσεις». Σε κάθε πράξη που θα κάνεις σκέψου ότι είσαι θνητός και ουδέποτε θα αμαρτήσεις.
Ν.εανία.Σ
Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010
ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ
Πριν λίγο καιρό, στο Γλυκύ, πέθανε ένα μικρό παιδί. Έφυγε από την αυλή του σπιτιού του, μεσ' απ' τα παιχνίδια του, ανάμεσα απ' τ' άλλα μικρά παιδιά, και πήγε σ' ένα μικρό σπιτάκι, κάτω απ' τη χλόη του νεκροταφείου. Τ' άλλα παιδιά συνέχισαν τα παιχνίδια τους, στις αυλές των σπιτιών. Μα μια μέρα, καθώς έπαιζαν, θυμήθηκαν το μικρό αγόρι, κι' αφίνοντας μισοτελειωμένο το παιχνίδι, πήγαν να βρουν τον μικρό τους φίλο. Στο μικρό μνήμα μετέφεραν το παιχνίδι τους. Και μ' αυτή την τρυφερή σοβαρότητα πώχουν τα παιδιά, φύτεψαν πάνω στο νωπό χώμα βιολέτες και τριανταφυλλιές.
Μέσα σε μια τόσο οικεία με τον θάνατο ατμόσφαιρα, το Ψυχοσάββατο-και σ' αυτήν ακόμη την καρδιά της Αποκριάς- δεν μας ξενίζει. Μας έρχεται σαν θλιμμένος τόνος βιολιού, που εισάγεται απαλά, ανάμεσα στις φανταχτερές αποκριάτικες νότες, σα στοιχείο συνθετικό. Θαρρείς και το αποζητά, σαν οργανικό της μέρος η συμφωνική ορχήστρα του Τριωδίου. Εκεί που πάγει να ξεφύγει απ' τα μέτρα της η διονυσιακή διάθεσις του θυμικού, να γίνει φρενίτις, να ξεπεράσει την πραγματικότητα, παρεμβαίνει με συγκεραστική γλυκύτητα ο θλιμμένος τόνος του Ψυχοσαββάτου. Προλαμβάνει το χάος. Το κάνει ρυθμό. Έρχεται κι απλώνεται σα σκιά που μερώνει τ' όργιο του φωτός και το κάνει φως.
Μέσα σε μια τόσο οικεία με τον θάνατο ατμόσφαιρα, το Ψυχοσάββατο-και σ' αυτήν ακόμη την καρδιά της Αποκριάς- δεν μας ξενίζει. Μας έρχεται σαν θλιμμένος τόνος βιολιού, που εισάγεται απαλά, ανάμεσα στις φανταχτερές αποκριάτικες νότες, σα στοιχείο συνθετικό. Θαρρείς και το αποζητά, σαν οργανικό της μέρος η συμφωνική ορχήστρα του Τριωδίου. Εκεί που πάγει να ξεφύγει απ' τα μέτρα της η διονυσιακή διάθεσις του θυμικού, να γίνει φρενίτις, να ξεπεράσει την πραγματικότητα, παρεμβαίνει με συγκεραστική γλυκύτητα ο θλιμμένος τόνος του Ψυχοσαββάτου. Προλαμβάνει το χάος. Το κάνει ρυθμό. Έρχεται κι απλώνεται σα σκιά που μερώνει τ' όργιο του φωτός και το κάνει φως.
Ψυχοσάββατο
Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται - «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το πρώτο ο τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το δεύτερο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής).
Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».
Επειδή την Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεος Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα προς μετάνοιαν...».
Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».
Επειδή την Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεος Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα προς μετάνοιαν...».
Ανάγνωση και Επίγνωση. Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης
Πληροφορούμαι ότι καταγίνεσαι εις την μελέτην των θείων Γραφών και ότι επικαλείσαι εις κάθε κατάλληλον στιγμήν, μαρτυρίας μέσα από αυτάς, ενώ εκ παραλλήλου ακούω ότι είσαι πλεονέκτης και με μεγάλην μανίαν καταχράσαι τας περιουσίας των άλλων. Ομολογώ ότι με κάνει να απορώ το πώς, από την συνεχή μελέτην, η θεία αγάπη δεν συνεκίνησε την καρδίαν σου και δεν επέφερε μεταβολήν εις τας επιθυμίας και τας προθέσεις σου, αυτή η οποία όχι μόνον εμποδίζει να επιθυμώμεν τα ξένα πράγματα, αλλά και συμβουλεύει να διαμοιράζωμεν ακόμη και αυτά που έχωμεν. Λοιπόν, ή μελετών λάβε επίγνωσιν των καθηκώντων σου ή εάν δεν τα γνωρίζης, μελέτησε δια να τα μάθης.
Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης
Η συγχωρητικότητα, ως προϋπόθεση κάθε καλού έργου - Χρήστος Σπ. Χριστοδούλου
Ο Χριστός, πριν μιλήσει για τον τρόπο της αληθινής νηστείας, έβαλε σαν θεμέλιο, πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομηθεί κάθε καλό έργο, την συγχωρητικότητα. Προϋπόθεση της συγχωρήσεως των αμαρτιών μας από τον Θεό, είναι να μπορούμε και εμείς να συγχωρούμε τα αμαρτήματα των άλλων. Έτσι, αρχίζουμε την περίοδο της νηστείας (στον πρώτο κατανυκτικό εσπερινό την παραμονή της Καθαράς Δευτέρας), με τον εσπερινό της συγγνώμης, ζητώντας και δίνοντας συγχώρεση στους συνανθρώπους μας. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να προχωρήσουμε ελεύθεροι από κάθε «σύνδεσμο αδικίας» στον καλό αγώνα της νηστείας.
Αν δεν τρώμε κρέας η κάποιες άλλες τροφές, «αλλά αλλήλους δάκνομεν και κατεσθίομεν» με τα πάθη της ψυχής μας, το μίσος, την μνησικακία και την κατάκριση, τότε η "φαινομενική" νηστεία μας δεν έχει καμία αξία, ίσως και είναι επικίνδυνη. Διότι μπορεί να την χρησιμοποιήσει ο διάβολος, ως πρόφαση για να μας πείση, δηλ. ουσιαστικά να μας ρίξει "στάχτη στα μάτια", ότι κάτι κάνουμε και μείς, ώστε να έχουμε μισθόν ευσεβείας.
Αν δεν τρώμε κρέας η κάποιες άλλες τροφές, «αλλά αλλήλους δάκνομεν και κατεσθίομεν» με τα πάθη της ψυχής μας, το μίσος, την μνησικακία και την κατάκριση, τότε η "φαινομενική" νηστεία μας δεν έχει καμία αξία, ίσως και είναι επικίνδυνη. Διότι μπορεί να την χρησιμοποιήσει ο διάβολος, ως πρόφαση για να μας πείση, δηλ. ουσιαστικά να μας ρίξει "στάχτη στα μάτια", ότι κάτι κάνουμε και μείς, ώστε να έχουμε μισθόν ευσεβείας.
Την πύλη του σταδίου των αρετών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής πρέπει να την περάσουμε με πνεύμα ταπεινώσεως και μετανοίας. Οι αρετές αυτές που αυξάνονται με την αληθινή νηστεία (σωματική και πνευματική) δεν μπορούν να συνυπάρχουν με λογισμούς ζήλειας, μίσους και μνησικακίας. Η αληθινή νηστεία συνδέεται με την επιείκεια και την συγχωρητικότητα. Είναι η εύφορη γη που θα δώσει την πλούσια καρποφορία της αγάπης.
Ο αντίποδας της χριστιανικής αγάπης, η οποία «ου ζητεί τα εαυτής» είναι ο εγωϊσμός. Αυτός είναι η "διεστραμμένη αγάπη", που ζητεί τα εαυτής, διότι έχει ρίζα την φιλαυτία. Η νηστεία ταπεινώνει τον άνθρωπο και αν συνοδεύεται από εντονώτερη προσευχή και ελεημοσύνη μπορεί να τον χαριτώσει, ώστε να ξεπεράση τον φανερό η κρυφό εγωϊσμό του και να φθάση στην αγάπη.
Χρήστος Σπ. ΧριστοδούλουΝ.εανία.Σ
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με Πατρινούς
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με τους:κ. Παναγιώτη Παπαθεοδώρου,
Θεολόγο, Συγγραφέα, τ. Δντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης,
κ. Θεόδωρο Παπαθεοδώρου,
Πρύτανη Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
και κ. Αντωνία Παπαθεοδώρου, Νηπιαγωγό.
Η απληστία του ανθρώπου - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον με τας ταπεινάς αυτού δυνάμεις καταθέτει την ιδικήν του συμβολήν. Αλλά το έργον του αυτό δεν είναι ευχερές. Έχει ατυχώς εδραιωθή η αντίληψις, ακόμη και μεταξύ των Ορθοδόξων, ότι η Εκκλησία δέον να ασχολήται περί άλλα θέματα, περισσότερον δήθεν πνευματικά, ως εάν η προστασία της Δημιουργίας του Θεού από την καταστροφήν, την οποίαν επιφέρει η απληστία του ανθρώπου, να μη ήτο θέμα «πνευματικόν». Είναι χαρακτηριστικόν ότι ακόμη δεν θεωρείται, τόσον από τους πιστούς όσον και από τους ιδίους τους κληρικούς, η μόλυνσις και καταστροφή του περιβάλλοντος ως αμαρτία. Ποίος πνευματικός επέβαλέ ποτε επιτίμιον δια την μόλυνσιν του περιβάλλοντος; Σπανία, ίσως και μοναδική, περίπτωσις αναφέρεται η του μακαριστού Γέροντος Αμφιλοχίου εν τη νήσω Πάτμω, ο οποίος, μάλιστα πριν η εμφανισθή οξύ το οικολογικόν πρόβλημα, επέβαλλεν ως επιτίμιον εις τους εξομολογουμένους, να φυτεύσουν ένα δένδρον! Η Ορθόδοξος Εκκλησία ατυχώς εν πολλοίς κατατρέχεται υπό τινος εσωστρεφείας, περιοριζομένη συνήθως εις την επίλυσιν των εσωτερικών της προβλημάτων, κωφεύουσα, ενίοτε υπό την πίεσιν φονταμενταλιστικών κύκλων, εις τας εκκλήσεις δια συνεργασίαν και καταλλαγήν, ως εάν μη ήτο δυνατόν να διατηρήση αλώβητον την ταυτότητά της, εάν ανοίξη και τείνη τας χείρας της εις συνεργασίαν μετά των άλλων. Αλλ ὁ όντως μέγας πλούτος της Ορθοδοξίας δεν της εδόθη προς συντήρησιν. Οφείλει η Ορθοδοξία να χρησιμοποιήση την παράδοσίν της, τον θεολογικόν και πνευματικόν της θησαυρόν, δια να αντιμετωπίση ο σύγχρονος άνθρωπος τα φλέγοντα υπαρξιακά προβλήματά του. Και η παγκόσμιος οικολογική κρίσις, την οποίαν διερχόμεθα, αποτελεί, χωρίς αμφιβολίαν, πρόβλημα εκ των πλέον ζωτικών όσον και επειγόντων. Η Ορθοδοξία οφείλει και ημπορεί να πράξη ακόμη περισσότερα δια την αντιμετώπισίν του.
Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
Καμμιά δοκιμασία για τις χειροτονίες;
Πρόσεχε! Λέει ο Παύλος στο μαθητή του Τιμόθεο και επίσκοπο Εφέσου (Α' Τιμ. ε' 22). Από αυτό το «Πρόσεχε» εξαρτώνται όλα τα «Πρόσχωμεν» της λειτουργικής μας ζωής. Όταν ένα θαυμάσιο εργαλείο το εμπιστεύεσαι στα χέρια ενός παιδιού, ή ακόμα ενός αδιάφορου, ή, το και χειρότερο, στα χέρια ενός «ατζαμή», όχι μόνο δεν θα καλλιτεχνήση, αλλά και θα .. , κατακρεουργήση!
Το εργαλείο, που λέγεται ιερωσύνη, σε ποιόν το εμπιστεύονται; Είναι τρομακτικό ερώτημα. Διότι αυτό το εργαλείο της χάριτος και μεγαλουργεί και καταστρέφει. Και τελετουργεί το μυστήριο της σωτηρίας στις ψυχές των χριστιανών, αλλά και κατακρεουργεί την πίστι και σκοτώνει την ελπίδα.
Η ευθύνη για τις απρόσεκτες χειροτονίες βαρύνουν τον χειροτονούντα, αλλά και τον χειροτονούμενο. 'Όταν ένας καθηγητής π .χ. «τα παίρνη» και χαρίζη πτυχίο ιατρικής σε αστοιχείωτο φοιτητή, δεν φταίει μόνο αυτός. Φταίει κι ο φοιτητής, που προσέτρεξε στον εύκολο τρόπο ν' αρπάξη το πτυχίο. ώστε να πλουτίζη σκοτώνοντας ουσιαστικά τους αρρώστους.
Το εργαλείο, που λέγεται ιερωσύνη, σε ποιόν το εμπιστεύονται; Είναι τρομακτικό ερώτημα. Διότι αυτό το εργαλείο της χάριτος και μεγαλουργεί και καταστρέφει. Και τελετουργεί το μυστήριο της σωτηρίας στις ψυχές των χριστιανών, αλλά και κατακρεουργεί την πίστι και σκοτώνει την ελπίδα.
Η ευθύνη για τις απρόσεκτες χειροτονίες βαρύνουν τον χειροτονούντα, αλλά και τον χειροτονούμενο. 'Όταν ένας καθηγητής π .χ. «τα παίρνη» και χαρίζη πτυχίο ιατρικής σε αστοιχείωτο φοιτητή, δεν φταίει μόνο αυτός. Φταίει κι ο φοιτητής, που προσέτρεξε στον εύκολο τρόπο ν' αρπάξη το πτυχίο. ώστε να πλουτίζη σκοτώνοντας ουσιαστικά τους αρρώστους.
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Τα ονομαστήρια του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Πατρών π. Συμεών Χατζή
Η χθεσινή ονομαστική εορτή του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Γηροκομείου και Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Πατρών π. Συμεών Χατζή, υπήρξε μια ακόμη ευκαιρία για να εκδηλώσει ο Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος, όλος ο Κλήρος και ο Λαός της Μητροπόλεως μας τα αισθήματα αγάπης, τιμής, και σεβασμού που τρέφουν προς το πρόσωπό του. Την Τρίτη το βράδυ μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες τελέσθηκε Ιερά Αγρυπνία προεξάρχοντος του π. Συμεών και συλλειτουργούς πλειάδα κληρικών. Το δε εκκλησίασμα είχε κατακλύσει κυριολεκτικώς το Καθολικό της Μονής.
Χθες το μεσημέρι, σε νέα αίθουσα της Μονής, πραγματοποιήθηκε εόρτιος τράπεζα που παρέθεσε η Αδελφότητα της Μονής και παρέστησαν ο Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος, ιερείς, η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κατερίνα Κομπουρλή, ο αντιπρόεδρος Πέτρος Ρηγάτος, αρκετά πνευματοπαίδια του π. Συμεών, και πολλοί άλλοι φίλοι του μοναστηριού.
Αλέξανδρος Κολλιόπουλος
Η εορτή των Τριών Ιεραρχών στη Διακίδειο από το παράρτημα της Πανελληνίας Ενώσεως Θεολόγων
Το εν Πάτραις παράρτημα της Πανελληνίας Ενώσεως Θεολόγων πραγματοποίησε μια λαμπρή εκδήλωση και άψογα διοργανωμένη, προς τιμή των κορυφαίων στα γράμματα, στη σοφία και την εκπαίδευση, Τριών Ιεραρχών, στη Διακίδειο Σχολή Λαού το περασμένο Σάββατο ανήμερα της εορτής των. Οι Τρεις Ιεράρχες θεωρούνται προστάτες της Ελληνικής Παιδείας και των Ελληνικών Γραμμάτων, από το 1843. Παράλληλα δε, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος ευλόγησε την Πρωτοχρονιάτικη πίττα τους Παραρτήματος.Όμηροι αύξοντος πρωτογονισμού - Χρήστος Γιανναράς
Από χρόνο σε χρόνο γίνεται πιο φανερή, αλλά και πιο αυτονόητη η κυριαρχία του νόμου της ζούγκλας: το δίκιο του ισχυρότερου, η καταξίωση του εκβιαστή, η αποτελεσματικότητα της θρασύτητας. Νόμος είναι ο τσαμπουκάς του διαδηλωτή, το εμπεδωμένουν τα σκολιαρόπαιδα οργανωμένα σε «μαθητικό κίνημα» (!) πριν ακόμη ξετρίψουν στην ανάγνωση και στη γραφή. Η «κατάληψη», ο αποκλεισμός των δρόμων είναι στο σημερινό Ελλαδιστάν η αυτονόητη μορφή «λαϊκής πάλης», δηλαδή ο κτηνώδης εγωισμός των αδίστακτων που εξουσιάζουν βασανίζοντας τους πολλούς.
Όταν η «δημοκρατία» ταυτίζεται με την καταξίωση αντικοινωνικών συμπεριφορών, την τυραννία του νόμου της ζούγκλας, σε ποιο πολίτευμα να προσβλέψουν οι όμηροι πολίτες;
Όταν η «δημοκρατία» ταυτίζεται με την καταξίωση αντικοινωνικών συμπεριφορών, την τυραννία του νόμου της ζούγκλας, σε ποιο πολίτευμα να προσβλέψουν οι όμηροι πολίτες;
Χρήστος Γιανναράς
Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Και θέλω το “Χριστός Ανέστη” να το ψέλνετε στα ελληνικά»!
Ολη η ελληνική λεβεντιά της Διασποράς έλαμψε και θέρμανε το Προεδρικό Μέγαρο στη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια. Που είχε να τους πει και μερικές αλήθειες, τις άκουσαν και ο ενθουσιασμός βγήκε στη φωτογραφία, την καλύτερη ανάμνηση από το ταξίδι τους στην πατρίδα.Η συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια με 150 νέους της Ελληνικής Διασποράς που φιλοξενούνται στην Ελλάδα από τη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού, στο πλαίσιο του Προγράμματος «Ελληνική Γλώσσα», έγινε σε κλίμα ενθουσιασμού, όπως φαίνεται από τη φωτογραφία. Ηλικίας 18-25 ετών τα Ελληνόπουλα από Νότιο Αμερική, Νότιο Αφρική, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία γνώρισαν τον πρωταθλητή Πρόεδρο κ. Παπούλια, που τους μίλησε ανοιχτά και τους συμβούλεψε με θέρμη. «Είστε μια άλλη Ελλάδα» τους είπε. «Και χαίρομαι γι’ αυτό. Σας σκεπτόμαστε πάρα πολύ. Γιατί ο ελληνισμός έξω από τα σύνορα της Ελλάδας είναι ένας πολύ δυναμικός ελληνισμός. Κι αυτός ο ελληνισμός έχει κερδίσει την εκτίμηση και τον θαυμασμό των χωρών όπου βρίσκονται, εργάζονται και διαπρέπουν οι Ελληνες». Και βλέποντας με πόσο ενδιαφέρον άκουγαν αυτά που τους έλεγε, ο πατρικός Πρόεδρος συνέχισε: «Εχω όμως μια παράκληση για σας. Να μαθαίνετε καλά την ελληνική γλώσσα. Ν’ αφιερώνετε πολλές ώρες για να τη μάθετε καλά. Γιατί είναι μία πολύ καλή γλώσσα. Ολες οι ξένες γλώσσες έχουν δανειστεί πάρα πολλές λέξεις από την ελληνική γλώσσα. Και μ’ αυτή τη γλώσσα μίλησαν και φιλόσοφοι και συγγραφείς και ιστορικοί, όχι μονάχα στην αρχαιότητα και στο Βυζάντιο, αλλά αν σκεφτείτε ότι μία μικρή χώρα έχει πάρει δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας, πάει να πει ότι αυτή η γλώσσα είναι πολύ δυνατή. Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, οι νομπελίστες μας, ο Καβάφης, ο Ρίτσος, ο Καζαντζάκης είναι μερικά από τα ονόματα που τιμά η διεθνής κοινότητα και τους διαβάζει. Και θέλω αυτούς τους μεγάλους λογοτέχνες και ποιητές να τους διαβάζετε στο πρωτότυπο και όχι στη μετάφραση». Και είχε και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό, να τους πει: «Και θέλω το “Χριστός Ανέστη” να το ψέλνετε ελληνικά»! Ο νοών νοείτω, αμετάφραστον!
Ελένη Μπίστικα
Από την: "Καθημερινή"
Με ελπίδα
Δεν είναι η πρώτη φορά που το Έθνος μας περνάει κρίση, ούτε είναι η μεγαλύτερη. Άντεξε στην τουρκική κατοχή των τετρακοσίων και περισσοτέρων χρόνων, σε ξενικές κατοχές, σε πείνα και σε θάνατο. Δεν κατανικήθηκε όμως, γιατί οι δυσκολίες πάντοτε μας ενώνουν, μας δυναμώνουν. Σε όλες όμως τις κρίσεις υπήρχαν τα πνευματικά στηρίγματα του λαού. Και αυτά ήσαν κατ' εξοχήν ή Εκκλησία μας, η γλώσσα μας και ή ιστορία μας. Αυτά που τώρα πολεμούνται πολλές φορές με πρωτοφανή σφοδρότητα. Αυτά όμως είναι και οι ρίζες μας που μας κρατούν ζωντανούς.
Εκείνο που χρειάζεται είναι να ξαναζωντανέψει μέσα μας το κοινό μας χρέος. Μόνο η οικονομική ανάπτυξη δεν θα λύσει το πρόβλημα. Πρέπει να υπερβούμε την ατομικότητα, την ατομική εξασφάλιση και να γινόμαστε κοινωνία προσώπων, με κοινούς στόχους και κοινές προσπάθειες. Η Εκκλησία μας ενώνει όλους γιατί είναι κοινωνία, συμμετοχή στο ένα σώμα του Ιησού Χριστού. Ο Απ. Παύλος μας φωνάζει; «Υμείς εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους" (Α' Κορ. 12, 27) (Σεις είσθε σώμα Χριστού και μέλη ο ένας του άλλου). Μας ενώνει όλους ο Χριστός, μας ενώνει και μεταξύ μας, όλα γίνονται κοινά, όλα μοιράζονται, όλα συμβάλλουν στο κοινό καλό. Τα υλικά και τα πνευματικά.
Περιοδικό «Σύνδεσμος»
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος - π. Α.Κ.Γ.
Αγαπητέ Αναστάσιε,Νομίζω ότι επιβάλλεται να θυμηθούμε τις απόψεις «εκκλησιαστικού αναστήματος εκτάκτου ακτινοβολίας. Του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου, σοφού διδασκάλου και χαρισματικού πνευματικού πατρός, (του) ως αστέρος διάττοντος λαμπρύναντος τον εκκλησιαστικόν ορίζοντα του παρελθόντος εικοστού αιώνος»! (Βαρθολομαίος, Οικουμενικός Πατριάρχης)
π. ΑΚΓ
Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ
Ανοικτή επιστολή
Παναγιώτατε,Ανοικτή επιστολή
Από τινων ετών κατώδυνον το Πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το συνειδητώ πιστεύον πλήρωμα , παρίσταται θεατής επικινδύνων προς την Πίστην ακροβασιών του Πρώτου της Ορθοδοξίας Επισκόπου. Ούτως, ίνα παραλίπωμεν άλλου είδους ακροβασίας, η προς τον Πάπαν και τον Παπισμόν συμπεριφορά Υμών και τινών Υμετέρων αντιπροσώπων, ρίπτει εις άφατον θλίψιν, αλλά και φοβεράν ψυχικήν δοκιμασίαν, τα αληθώς ορθοδοξούντα τέκνα της Εκκλησίας. Αλληλογραφείτε μετά του Πάπα εν πάση εκκλησιαστική τάξει, ως εάν έζωμεν εις τον Ε' μ.Χ. αιώνα. Υποβάλλεσθε εις τας ταλαιπωρίας μακρινών ταξιδιών προς συνάντησιν αυτού. Ανταλλάσετε μετ' αυτού τρυφεράς περιπτύξεις και αδελφικούς ασπασμούς. Καλείτε αυτόν «Πρώτον Επίσκοπον της Χριστιανοσύνης» και υμάς Αυτόν δεύτερον. Διακηρύσσετε urbi et orbi ότι «ουδεμία διαφορά χωρίζει τας δύο Εκκλησίας». Συμπροσεύχεσθε μετ' αντιπροσώπων αυτού και φέρεσθε προς αυτούς σχεδόν όπως και προς τους Ορθοδόξους Επισκόπους. Αίρετε εκ μέσου αιωνοβίους αφορισμούς, οίτινες, έστω και αν επιβλήθεισαν υπό το κράτος των εντυπώσεων εκ στιγμιαίων γεγονότων πρωτοφανούς οξύτητας και ως αντίδρασις εις τα γεγονότα εκείνα, ουχ ήττον δε εξέφραζον ει μη το καθολικόν φρόνημα της αμωμήτου και θεοφόρου Ορθοδοξίας και δεν απετέλουν ειμή απλήν εφαρμογήν, καθυστερημένη μάλιστα, των διατάξεων του Κανονικού της Εκκλησίας Δικαίου, επιβαλλουσών την αποπομπήν εκ της θεοτεύκτου Μάνδρας των «ανιάτως και προς θάνατον νοσούντων» προβάτων, των αιρετικών δηλαδή και φθορέων της Πίστεως.
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010
Πολιτισμός του προσώπου - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
Πυρήνας του πολιτισμού που παρήγαγεν η Ορθοδοξία είναι ο πολιτισμός του προσώπου. Είναι ο πολιτισμός της προτεραιότητος της σχέσεως, της σχέσεως με τον Τριαδικόν Θεόν, με τον συνάνθρωπον και με τον κόσμον. Με αυτήν την έννοιαν, δι’ ημάς προϋπόθεσις του οικολογικού πολιτισμού είναι η εγκαθίδρυσις του πολιτισμού του προσώπου. Η αντίστασίς μας εις την κυριαρχίαν του Έχειν, είναι αγών δια την πίστιν εις τον Θεόν, δια την αγάπην δια τον άνθρωπον και δια την προστασίαν της κτίσεως. Το πνεύμα είναι αδιαίρετον. Πολιτισμός του προσώπου και οικολογικός πολιτισμός είναι αλληλένδετοι εκφάνσεις της μιας ορθοδόξου πνευματικότητος και της χριστιανικής ημών ταυτότητος.
Ο Χριστιανισμός δεν επρόδωσε ποτέ την γην εν ονόματι του ουρανού, όπως ήθελεν ο φιλόσοφος του Υπερανθρώπου. Η χριστιανική πίστις δεν οδηγεί εις περιφρόνησιν της ζωής και της κτίσεως. Ούτε, βεβαίως, υπήρξεν η Βίβλος, με το «Αυξάνασθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» (Γεν. 1, 28), η απαρχή του οικολογικού προβλήματος και της κυριαρχίας του ανθρώπου εις βάρος της υπολοίπου δημιουργίας. Η νεωτερική σχέσις ανθρώπου και κτίσεως με την συνακόλουθον αντικειμενοποίησιν και αλόγιστον εκμετάλλευσιν της φύσεως είναι διαστρέβλωσις της αυθεντικής χριστιανικής ανθρωπολογίας και κοσμολογίας και όχι συνέπειά της.
Ο Χριστιανισμός δεν επρόδωσε ποτέ την γην εν ονόματι του ουρανού, όπως ήθελεν ο φιλόσοφος του Υπερανθρώπου. Η χριστιανική πίστις δεν οδηγεί εις περιφρόνησιν της ζωής και της κτίσεως. Ούτε, βεβαίως, υπήρξεν η Βίβλος, με το «Αυξάνασθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» (Γεν. 1, 28), η απαρχή του οικολογικού προβλήματος και της κυριαρχίας του ανθρώπου εις βάρος της υπολοίπου δημιουργίας. Η νεωτερική σχέσις ανθρώπου και κτίσεως με την συνακόλουθον αντικειμενοποίησιν και αλόγιστον εκμετάλλευσιν της φύσεως είναι διαστρέβλωσις της αυθεντικής χριστιανικής ανθρωπολογίας και κοσμολογίας και όχι συνέπειά της.
25ο Παιδαγωγικό Συνέδριο Χριστιανικής Εστίας Πατρών
Ο Τομέας Επιστημόνων της
Χριστιανικής Εστίας Πατρών
(Μιαούλη 57) διοργανώνει το
25ο Παιδαγωγικό Συνέδριο
με θέμα:
«Η πρόκληση της σύγχρονης Παιδείας για διαχρονικές
Αξίες και Πρότυπα»
το οποίο θα πραγματοποιηθεί
το Σαββάτο 6 Φεβρουαρίου
και την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Χριστιανικής Εστίας Πατρών
(Μιαούλη 57) διοργανώνει το
25ο Παιδαγωγικό Συνέδριο
με θέμα:
«Η πρόκληση της σύγχρονης Παιδείας για διαχρονικές
Αξίες και Πρότυπα»
το οποίο θα πραγματοποιηθεί
το Σαββάτο 6 Φεβρουαρίου
και την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Σαββάτο 6 Φεβρουαρίου 2010
17:30 Αγιασμός – Έναρξη υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου
18:00 Α΄ Εισήγηση: «Διδάσκαλοι στη ροή της ιστορίας» κ. Μαρία - Ελευθερία Γιατράκου, Διδάκτωρ Ιστορίας.
19:30 Β΄ Εισήγηση: «Ο Δάσκαλος ως Παιδαγωγός, φορέας αξιών» κ. Γεώργιος Κρουσταλάκης, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
17:30 Α΄ Εισήγηση «Το Μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο Πυλών Καρπάθου, ένα διαφορετικό Σχολείο» Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Μαυρολέων, Δάσκαλος στις Πύλες Καρπάθου
18:00 Μουσική Παρέμβαση Χορωδίας των Εκπαιδευτηρίων “Ελληνική Αναγένηση”.
19:00 Β΄ Εισήγηση “Διαχρονικές Αξίες και Σύγρονη Παιδεία” Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου.
Σαββάτο 6 Φεβρουαρίου 2010
17:30 Αγιασμός – Έναρξη υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου
18:00 Α΄ Εισήγηση: «Διδάσκαλοι στη ροή της ιστορίας» κ. Μαρία - Ελευθερία Γιατράκου, Διδάκτωρ Ιστορίας.
19:30 Β΄ Εισήγηση: «Ο Δάσκαλος ως Παιδαγωγός, φορέας αξιών» κ. Γεώργιος Κρουσταλάκης, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
17:30 Α΄ Εισήγηση «Το Μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο Πυλών Καρπάθου, ένα διαφορετικό Σχολείο» Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Μαυρολέων, Δάσκαλος στις Πύλες Καρπάθου
18:00 Μουσική Παρέμβαση Χορωδίας των Εκπαιδευτηρίων “Ελληνική Αναγένηση”.
19:00 Β΄ Εισήγηση “Διαχρονικές Αξίες και Σύγρονη Παιδεία” Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου.
Κόπος από Αγάπη στον Θεό - π. Βασίλειος Γοντικάκης
Ο κόπος που προσφέρεται από αγάπη στο Θεό δεν πάει χαμένος. Ότι προσφέρεται και χάνεται, δοσμένο από αγάπη στον αδελφό, αυτό βρίσκεται ανέπαφο και αυξημένο εις ζωήν αιώνιο
Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ
ΠΕIΣΜΑΤΙΚΑ επανέρχονται µερικοί, παρά τις επανειληµµένες διαφορετικές αποφάσεις, για την αφαίρεση των ιερών συµβόλων της πίστεως, την κατάργηση της προσευχής στα σχολεία και της διδα-σκαλίας του µαθήµατος των θρησκευτικών, Και αυτά σε µια εποχή σεισµογενή πνευµατικά και ηθικά που η νέα γενιά έχει ιδιαίτερη ανάγκη για την στήριξή της σε γερά θεµέλια. Αν υπάρχουν γονείς άθεοι ή αδιάφοροι -δικαίωµά τους- υπάρχει και η συντριπτική πλειοψη-φία τού κυρίαρχου λαού που ενδιαφέρεται για τη θω-ράκιση των παιδιών του µε τις ακατάλυτες αρχές της χριστιανικής πίστεως. Επιτέλους, σε µια δηµοκρατική χώρα πρέπει να σεβώµαστε τα δικαιώµατα των µειονοτήτων, χωρίς όμως να καταργούµε και εκείνα της πλειονότητας. Δυστυχώς κάποιοι ψυχροί τεχνοκράτες αγνοούν, πως η έννοια της ελληνορθοδόξου παρα-δόσεως δεν είναι δεσµευτική. Είναι ζήτηµα ζωής η θανάτου για το Έθνος. Όσοι νοµίζουν πώς αρκεί να µορφώσουµε ηλεκτρονικούς εγκεφάλους, χωρίς σαφή πνευµατικό προσανατολισµό, πέφτουν πολύ έξω. Η Ελλάδα, κοιτίδα του πολιτισµού, µόρφωνε προσωπικότητες και όχι νούµερα αγέλης. Ειδικότερα "η ιδέα πως για τους «Έλληνες που δεν πιστεύουν το µάθηµα των θρησκευτικών θα πρέπει να εΙναι προαιρετικό, εΙναι τόσο άπαράδεκτη όσο η αντίληψη πως σε µαθητές µε αναρχικά πολιτικά φρονήµατα, επειδή δεν πιστεύουν στην κρατική εξουσία, δεν θα πρέπει να υποχρεούνται να µελετήσουν τη συγκρότηση και εξέλιξη του ελληνικού κράτους-έθνους» (Καθηγητής Κοινωνιολογίας Ν. Μουζέλης).
Περιοδικό «ΖΩΗ»
Πρωτοβουλία συγκέντρωσης χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης για τους σεισμόπληκτους της Αϊτής
Πανεπιστήμιο ΠατρώνΠανεπιστημιακός Ιερός Ναός Τριών Ιεραρχών
Πρωτοβουλία συγκέντρωσης χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης για τους σεισμόπληκτους της Αϊτής
Ο Πανεπιστημιακός Ιερός Ναός αναλαμβάνει την πρωτοβουλία συγκέντρωσης κυρίως χρημάτων αλλά και ειδών πρώτης ανάγκης (τροφίμων που να διατηρούνται) για τους δεινοπαθούντες συνανθρώπους μας στην Αϊτή.
Τα χρήματα μπορούν να κατατεθούν μέχρι και τη Δευτέρα 8η Φεβρουαρίου 2010
α) στο λογαριασμό του Ναού στην Αγροτική Τράπεζα Αριθμός Λογαριασμού ΑΤΕ 319/01/029100-57
Με την υπόμνηση: 'Για τους σεισμόπληκτους της Αϊτής'
β) στον κ. Γεώργιο Σταματόπουλο, υπάλληλο της Οικονομικής Υπηρεσίας (Τμήμα Μισθοδοσίας)
γ) στο σχετικό κουτί που βρίσκεται στον Ιερό Ναό.
Η παραλαβή των τροφίμων θα γίνεται καθημερινά (εκτός Σαββάτου και
Κυριακής) στον Ιερό Ναό από τις 11:00 - 14:00.
Εκ της Επιτροπής του Ιερού Ναού
Σύγκρουση - Αλεξανδρεύς
ΣύγκρουσηΚάθε μπουκιά του σιτευτού που καταπίνω
τα ξυλοκέρατα μου αναδεύει στο στομάχι
το δαχτυλίδι σαν κοιτώ στο δάχτυλό μου
αρχίζει στην ψυχή μου μιαν αμάχη.
Τάχα θα σβήσει η μυρωδιά από τους χοίρους
όσα αρώματα κι αν βάλω στο λουτρό μου
και θα μπορέσω να γλιτώσω από τους “φίλους”
ή θα επισκέπτονται το βράδυ τ' όνειρό μου;
Δεν είμ' ό ίδιος πιά· το ξέρω και το ξέρεις
καλύτερα από σε ποτέ μην είχα φύγει
η αγάπη σου γιάτρεψε την πληγή μου
μα κάποτε στο στήθος πάλι ανοίγει.
Ποτέ ξανά στα μάτια δε θα σε κοιτάξω
καλύτερα δούλο τότε να μ' είχες κάνει
κάποτε θέλω πάλι μακριά σου να πετάξω
μέσα μου η πόλη δεν λέει να πεθάνει.
Αλεξανδρεύς
Σημείο της πραγματικής μετανοίας - Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης
Σημείο της πραγματικής και επιμελούς μετανοίας είναι το να θεωρούμε τον εαυτό μας άξιο για όλες τις θλίψεις πού μας συμβαίνουν -τις ορατές (που προέρχονται από τα πράγματα και από τους ανθρώπους) και τις αόρατες (πού προέρχονται από τους δαίμονας)- και για πολύ περισσότερες.
Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)