ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ.
«ΚΟΝΤΑΚΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Η Ανάρτηση, «Ένας χωρισμός χαροποιός» - του π. Θεοδόσιου Μαρτζούχου, αλλιώς.
Στην «Ανάληψη του Χριστού», που η
Εκκλησία πανηγυρίζει σαράντα μέρες μετά την Ανάσταση, αλλά και την υπομνηματίζει σε κάθε Λειτουργία, όταν ο ιερέας μετά
τη Μετάληψη των πιστών υψώνει το Άγιο Ποτήρι και εκφωνεί: «Πάντοτε, νυν και αεί…», και αυτή η ύψωση είναι αναφορά στο μέγα
γεγονός, Ρωμανός ο Μελωδός έχει αφιερώσει το Κοντάκιο που ακολουθεί σε απόδοση
νεοελληνική. Δεδομένου ότι το Κοντάκιο ψελνόταν όλο στη σχετική γιορτή,
ενδιαφέρει ιδιαίτερα, θαρρώ, γιατί μας δίνει να καταλάβουμε πόσο ωραία,
«ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα» όσο και απλά, πολύ απλά θεολογικά-όχι εξεζητημένα
και για ειδικούς-πριν δεκαπέντε αιώνες, δια του Οσίου Υμνογράφου της στάλαζε
φυσικά και αφομοιώσιμα τις μεγάλες Αλήθειες της στις ψυχές των χριστιανών. Το
κοντάκιο απαρτίζεται από Δύο Προοίμια-το
πρώτο, στο πρωτότυπο βέβαια: «Την υπέρ ημών πληρώσας οικονομίαν, και τα επί γης
ενώσσας τοις ουρανίοις, ανελήφθης εν δόξη , Χριστέ ο Θεός, ουδαμόθεν
χωριζόμενος, αλλά μένων αδιάστατος, και βοών τοις αγαπώσι σε. «Εγώ ειμί μεθ’
υμών και ουδείς καθ’ υμών», το ψάλλουμε και σήμερα στην Εκκλησία-και Δεκαοκτώ Οίκους, έχει ως Ακροστιχίδα τη φράση, «Του ταπεινού
Ρωμανού», και ως Εφύμνιο-δηλαδή, τελευταίο στίχο σε κάθε Οίκου, με
διαμήνυση Αλήθειας βασικής, Αλήθειας κλειδί, το στίχο: «Ου χωρίζομαι υμών, εγώ
μεθ’ υμών ειμί και ουδείς καθ’ υμών».