Ένας από αυτούς ήταν ο Ανδρέας Παπαευθυμίου.
Σας μεταφέρω εις μνημόσυνό, άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο Ιστολόγιο την 1η Απριλίου 2014
Βλέπεις κάποιες κυρίες που κάνουν φανουρόπιτες κάθε μέρα για «ευλογία
και υγεία», και για να βρεθεί κανένας καλός γαμπρός για την κόρη, ενώ δεν έχουν
κάνει ποτέ πρόσφορο στην Εκκλησία, δεν έχουν εξομολογηθεί ποτέ και πάνε να
κοινωνήσουν το Πάσχα έτσι για το καλό. (Η σύγχρονη θρησκευτική ειδωλολατρία στα
καλύτερά της).
Μεγαλύτερη χάρη θα έχει κάποιος αν πάει μια τυρόπιτα ή ένα γλυκό στον
κόσμο της Εκκλησίας στο αρχονταρίκι έτσι για να το μοιράσει από αγάπη,
ελεημοσύνη και χαρά στον κόσμο, παρά αυτός που πιστεύει ότι με τις πολλές
φανουρόπιτες θα πάει στον Παράδεισο ή θα έχει περισσότερη υγεία και ευλογία.
Η προσφορά στην Εκκλησία είναι αποτέλεσμα. «Σε αγαπώ τόσο πολύ, που δεν αντέχω να μην σου προσφέρω κάτι, που δεν αντέχω να μην σε δω». Αυτό είναι το αίτιο, αυτή είναι η ρίζα. Από εκεί ξεκινάμε…
Όταν η προσφορά δεν είναι αποτέλεσμα αγαπητικής διάθεσης, τότε είναι μια κακή συναλλαγή που δεν βγάζει πουθενά. Κοροϊδεύουμε τον Θεό και τον εαυτό μας με πλανεμένες ιδέες. Πολλές φορές η ειδωλολατρική στάση έχει την εξής έκφραση «Πάτερ αν κάνω αυτό ή εκείνο θα πιάσει ; ; ; ; !».Τότε ο δύστυχος ο παπάς αρχίζει να νιώθει σαν τον μάγο του ΟΖ. Το ραβδί της μάγισσας Κίρκης μας λείπει τελικά.
Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς ἐμφανίστηκε στὰ γράμματα μὲ τὴν ἀνατολὴ τῆς
δεκαετίας τοῦ 1960, κυρίως ὡς ἀρθρογράφος σὲ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς
ἐκείνης (ἐφημ. «Καθημερινή», περιοδικὰ «Ἐποχές», «Σύνορο», «Χριστιανικὸ
Συμπόσιο»). Ἀργότερα ἀπέκτησε μόνιμη στήλη στὴν ἐφημ. «Τὸ Βῆμα» (γιὰ 13 χρόνια)
καὶ συνέχισε στὴν «Καθημερινὴ» μέχρι πρόσφατα.
Τὰ γραπτὰ τῶν πρώτων ἐτῶν (1963-66 ) συγκεντρώθηκαν καὶ ἐκδόθηκαν σὲ βιβλία («Πείνα καὶ δίψα», 1964· «Ἡ κρίση τῆς προφητείας», 1965· «Τίμιοι μὲ τὴν Ὀρθοδοξία», 1966). Στοὺς πενήντα περίπου τίτλους ποὺ ἔχει δημοσιεύσει (χώρια οἱ σαράντα περίπου τίτλοι τῶν ἐπιφυλλιδογραφικῶν συλλογῶν), κυρίαρχη θέση κατέχει τὸ βιβλίο «Τὸ πρόσωπο καὶ ὁ ἔρως», τὸ ὁποῖο ξεκίνησε ὡς διδακτορικὴ διατριβή («Τὸ ὀντολογικὸ περιεχόμενο τῆς θεολογικῆς ἐννοίας τοῦ προσώπου», 1970), γιὰ νὰ καταλήξει στὴν ὁριστικὴ ἔκδοση τοῦ 1987.
Με την ευχή και ευλογία του Παναγιωτάτου
Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες της 5ης
Πανελλήνιας Συνάντησης Ορθοδόξων Νέων, κατά το χρονικό διάστημα 16-18 Αυγούστου
2024. Την ευθύνη σχεδιασμού και υλοποίησης έφεραν εις πέρας με επιτυχία
ο Διευθυντής του Νεανικού Τομέα της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης Αρχιμ. Βαρνάβας
Γιάγκου, Ηγούμενος της Ι. Μονής Αγίας Θεοδώρας και το ζεύγος των επιστημονικά
υπεύθυνων παιδοψυχιάτρων κ. Αλέξη Λάππα και κας Ανδρονίκης Δράγου. Την
γραμματειακή υποστήριξη διακονήσαν οι εκπαιδευτικοί κα Πένυ
Παπακωνσταντίνου και κα Χρύσα Χατζηγιάννη.
Η φετινή διοργάνωση φιλοξενήθηκε στις πανέμορφες εγκαταστάσεις της ενοριακής Κατασκήνωσης του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Θεσσαλονίκης «Το Θαβώρ» στο όρος Κερκίνη, σε πανέμορφο εκκλησιαστικό χώρο, τον οποίον παραχώρησε η Ιερά Μητρόπολις Σιδηροκάστρου, με προσωπική πρωτοβουλία και μέριμνα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου, προς την Ενορία για την λειτουργία Κατασκηνώσεων και λειτουργούν πάντοτε με την κανονική άδεια και ευλογία του.
Οι 130 συμμετέχοντες νέες και νέοι μαζί με τους ομιλητές και διοργανωτές, συμμετείχαν σε ένα εντατικό πρόγραμμα Σεμιναρίου, απολαμβάνοντας την άοκνη φροντίδα και φιλοξενία του προϊσταμένου του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Αρχιμ. Νικολάου Παπαγεωργίου, η διάθεση προσφοράς του οποίου και η αγάπη του για τα παιδιά και τους νέους, ως υπευθύνου της κατασκήνωσης, διαμόρφωσαν μοναδικές συνθήκες φιλοξενίας σε διαπροσωπικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο εγκαταστάσεων. Η ομοψυχία των εθελοντών - στελεχών της κατασκήνωσης και των κυριών που διακονήσαν στην κουζίνα, δημιούργησαν μια αξέχαστη εμπειρία για όλους.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Τελικά, φαίνεται πως και οι σημερινοί χριστιανοί δεν είμαστε για τίποτε άλλο, παρά μόνο
για την ανωτέρω ευχή-προσευχή ! Αυτό γράφεται γιατί με το που πήγε ν’
ανοιχτεί από Καθολικό Ιερέα συζήτηση με θέμα μια συμβιβαστική ανά-διατύπωση της
περιβόητης δογματικής προσθήκης «και εκ του Υιού»,“Filio que” στο Σύμβολο της Πίστεως με ενδεχόμενο το
ξεπέρασμα των εκκλησιαστικών διχασμών και την επέλευση μιας εν αγάπη αδελφικής αλλήλων
περιχώρησης επήλθε ραγδαία γραπτό υποταγμένο ευδιάκριτα στην ιδεοληψία. «η Ορθόδοξη Ανατολή, το φως», «η Καθολική
Δύση και τα εξ αυτής, το σκότος» ! Και από τούτο Σήμα. «Κίνδυνος, Θάνατος ! Στοπ» ! Πράγμα που επαναλήφθηκε οκτώ φορές σε σχόλια
που ακολούθησαν. Κατά τα άλλα ας διαμηνύει ο Απ. Παύλος ότι, η Αγάπη είναι μείζων από
την πίστη και την ελπίδα, «νυνί» !
Ή με την ευκαιρία και αλλιώς. Όταν ο Απ. Παύλος
γράφει. «Αληθεύοντες εν αγάπη»-Εφ.4,15-τι
άλλο λέει, υποδείχνει κι επισημαίνει απλά μεν, καίρια, καθαρά, και ρητά δε,
παρά ότι : Σε καμιά περίπτωση, και για
τίποτε να μη χάνεται η επαφή με τον πολικό αστέρα του. «Ο Θεός Αγάπη -ανεξιχνίαστα
άπειρη- εστί»-1Ιω.4,16. Και ως συμπληρώνει Ιωάννης της Αγάπης
προσθέτων αμέσως μετά. «Και ο μένων εν
τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει, και ο Θεός εν αυτώ». Απλά μεν, καίρια, καθαρά,
και ρητά δε, επέρχεται κι επισημαίνει ότι, όποιος μένει-ακολουθεί-σ(τ)ην αγάπη,
μένει-ακολουθεί σ(τ)ο Θεό, και ο Θεός
μένει μ’ αυτόν, ή πιο απλά, όποιος
αγαπάει είναι του Θεού, και ο Θεός είναι μαζί του !
****** *** ******
Έχουν μεσολαβήσει χίλια, και αντίστοιχα πεντακόσια χρόνια, κι έχουν γίνει πολλά αρνητικά και κάποια θετικά. Κι έχει φαίνεται παγιωθεί το πράγμα, Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Ευαγγελικοί, έχουν επεξεργαστεί τα δικά τους αντιθετικά «δίκια», όχι του Θεού, και είναι σε στεγανή αυτάρκεια, στεγανή αυτό δικαίωση, και τελικά σε στεγανή μοναξιά.
«Κένωση λοιπὸν θὰ πεῖ: παραδίνω τὸ πνεῦμα μου, τὸν ἑαυτό μου, τὴν ὕπαρξή μου στὸν Θεό. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ αὐτοπαράδοση δὲν εἶναι ἀτομικὸ κατόρθωμα τοῦ ἀνθρώπου — ἂν μποροῦσε νὰ εἶναι, θὰ περίττευε ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀντὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία θὰ χρειαζόμασταν ἁπλῶς μιὰ θρησκεία ποὺ νὰ ἠθικολογεῖ γιὰ νὰ μᾶς διδάξει τὴ γυμναστικὴ τῆς αὐτοπαραίτησης. Ἡ μετατροπὴ τῆς ἀδήριτης (λόγῳ κτιστότητας) ἀναγκαιότητας τοῦ θανάτου σὲ ἐλεύθερη, ἀγαπητικὴ αὐτοπαράδοση τοῦ ἀνθρώπου στὸν Θεό, εἶναι μιὰ καινούργια, ἐπιπλέον ὑπαρκτικὴ δυνατότητα ποὺ προσέδωσε στὴν ἀνθρώπινη φύση ὁ Υἱὸς μὲ τὴ σάρκωσή του καὶ τὸν σταυρικό του θάνατο: Νὰ μπορεῖ κάθε ἄνθρωπος, νὰ μεταποιεῖ τὸν φυσικὸ (τῆς φύσης του) θάνατο σὲ ζωτικὴ καὶ ζωοποιὸ σχέση μὲ τὸν Πατέρα — σχέση ποὺ ἐνεργεῖται πιὰ ὄχι μὲ τὶς ἐνέργειες τῆς κτιστῆς ἐφήμερης φύσης,
Αποικισμένη Αριστερά
Θανάσης Ν. Παπαθανασίου*
Η καρδιά των woke κινήσεων είναι ο φυλετισμός, η αποθέωση του
επιμέρους και η απεμπόληση του οικουμενικού.
ΗΑμερικανίδα Σούζαν Νέιμαν είναι διευθύντρια του «Φόρουμ Αϊνστάιν», το
οποίο εδρεύει στο Πότσδαμ της Γερμανίας. Το Φόρουμ αυτοπροσδιορίζεται ως
ανοιχτό εργαστήρι σκέψης που ζευγαρώνει την κριτική σκέψη με την κοινωνική
έγνοια, όπως έκανε ο ίδιος ο Αϊνστάιν.
Με τίτλο «Η Αριστερά δεν είναι Woke», το βιβλίο επιχειρηματολογεί ακριβώς για τη ριζική διαφορά μεταξύ αριστερής οπτικής και οπτικής Woke. Η συγγραφέας δίνει εξαρχής το στίγμα της: «Κανείς άλλος πλην του Αλμπερτ Αϊνστάιν δεν έγραψε μια περήφανη υπεράσπιση του σοσιαλισμού στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου. Οπως ο Αϊνστάιν και τόσοι άλλοι, είμαι περήφανη να λέγομαι αριστερή και σοσιαλίστρια».
Η Νέιμαν υπενθυμίζει τη βασική διαφορά μιας φιλελεύθερης αντίληψης από μια αριστερή: Για την αριστερή τα πολιτικά δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες (πολύτιμα αμφότερα) αναιρούνται στην πράξη αν δεν έχουν κοινωνικό χαρακτήρα, αν δηλαδή δεν δένουν με δομική κοινωνική δικαιοσύνη. Με αυτό το πρόταγμα η συγγραφέας προχωρά στα επίδικα και επισημαίνει ότι σήμερα η woke σκέψη είναι άλλο πράγμα από αυτό που ξεκίνησε πριν από λίγες δεκαετίες. Είναι ενδεικτική η αναφορά της στην Μπάρμπαρα Σμιθ. Η Αφροαμερικανή φεμινίστρια, λεσβία και σοσιαλίστρια που πρωταγωνίστησε τo 1977 στη δημιουργία του όρου «πολιτική της ταυτότητας» (identity politics), ψέγει σήμερα τον εκφυλισμό του κοινωνικού κινήματος σε κίνηση αυτάρεσκου απομονωτισμού.
Στα κύματα και… στο βυθό, της θαλάσσης!
π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος
Στη βδομάδα που πέρασε ήταν η γιορτή της Μεταμορφώσεως, στην οποία
όπως είπαμε τότε, είναι ο λόγος για τον οποίον υπάρχει η Εκκλησία: «Να
μεταμορφωθεί ο κάθε ένας από μας, όχι να συμμορφωθεί σ’ ένα πρότυπο». Η γιορτή
είναι η απάντηση του αν αλλάζει ένας άνθρωπος. Και φυσικά η Μεταμόρφωση αφορά
όλους τους ανθρώπους· έγγαμους και άγαμους. Γι’ αυτό άλλωστε λέει ένας μεγάλος
άγιος της Εκκλησίας: «Ο Χριστός στην Μεταμόρφωση εμφάνισε μαζί Του ένα καλόγερο
και ένα παντρεμένο! Τον Μωυσή και τον Ηλία»!
Σήμερα στο Ευαγγέλιο, συνεχίζοντας ακριβώς αυτό το θέμα της διδασκαλίας για το πώς μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος και τι σημαίνει εσωτερικό περιεχόμενο, διαβάσαμε ένα απόσπασμα από το κατά Ματθαίον, την περιγραφή του Χριστού να περπατάει πάνω στα κύματα. Προσέξτε: «Ο Χριστός μόνον περπατάει πάνω στα κύματα! Ο Πέτρος προσπαθεί να περπατήσει». Ο Πέτρος το κάνει όσο το «αναφέρει» στον Χριστό. Όταν, αντί να κοιτάει τον Χριστό κοιτάει τα κύματα, αρχίζει και βουλιάζει. Είναι μια εντυπωσιακή κατάσταση όλη αυτή η περιγραφή, γιατί αφορά την καθημερινότητα της ζωής του καθενός μας, ημών που δεν θα πάμε στη Γαλιλαία, ούτε θα είμαστε πάνω στα κύματα της θαλάσσης, αλλά θα βουλιάζουμε μέσα σ’ ένα σωρό άλλα πράγματα.
ΜΟΝΗ
ΑΣΦΑΛΕΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ
π. Δημητρίου Μπόκου
Ο Χριστός περπάτησε πάνω στη
φουρτουνιασμένη θάλασσα και ήλθε βοηθός στους μαθητές του, που δοκιμάζονταν
σκληρά από τα αγριεμένα κύματα. Ο Πέτρος ζήτησε να περπατήσει κι αυτός πάνω στα
κύματα και εν μέρει το πέτυχε. Όταν όμως η προσοχή του αποσπάστηκε από την
τρικυμία που λυσσομανούσε γύρω του, το σώμα του ξαφνικά «βάρυνε» και άρχισε να
βουλιάζει. Έκραξε τότε με αγωνία στον Χριστό και Εκείνος τον έσωσε (Κυριακή Θ΄ Ματθαίου).
Αγριεμένη θάλασσα έχει καταντήσει ο κόσμος μας. Τα μηνύματα πανταχόθεν δυσοίωνα. Πόλεμοι, αναταραχές, αρρώστιες, καταστροφές. Αντί για ένα ειρηνικό, αισιόδοξο, ελπιδοφόρο, ελεύθερο μέλλον, μας περισφίγγουν, καθημερινά όλο και περισσότερο, προσπάθειες χειραγώγησης, ανελευθερίας, μετάβασης σε νέες πρωτόγνωρες μορφές ολοκληρωτισμού. Ο Χριστός μιλάει για «πολέμους και ακοάς πολέμων». Προλέγει φυσικές καταστροφές. «Έσονται λιμοί και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους». Αλλά μας ενθαρρύνει. «Μη θροείσθε». Δεν είναι μόνο τα κύματα και η τρικυμία γύρω μας. Είναι και ο Χριστός επί των κυμάτων. Σπεύδει για τη σωτηρία μας. «Θαρσείτε», λέει, «μη φοβείσθε». Τον βλέπουμε; Τον αναγνωρίζουμε; Τον εμπιστευόμαστε;
ΠΕΡΙΠΑΤΩΝ ΕΠΙ ΘΑΛΑΣΣΗΣ
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Σ᾽ένα από τα πιο γνωστά θαύματά Του, που επισυμβαίνει αμέσως μετά τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, ο Χριστός εμφανίζεται να περπατά στη θάλασσα σε μία βραδιά δύσκολη για τους μαθητές που περνούσαν από το ένα μέρος προς το άλλο, εξαιτίας δυνατού ανέμου που έκανε το πλοίο και τις καρδιές των μαθητών να κλυδωνίζονται. Και αυθόρμητα έρχεται στη σκέψη μας ένα ερώτημα: γιατί ο Χριστός, ξημερώματα, χωρίς να υπάρχει το φως της αυγής, περπατά στα νερά, ενώ θα μπορούσε να δώσει μία εντολή και να σταματήσει ο ισχυρός άνεμος, θα μπορούσε να φωνάξει καθησυχαστικά στους μαθητές Του, θα μπορούσε να τους προτρέψει να περιμένουν είτε προσευχόμενοι μαζί Του είτε στην όχθη, μέχρις ότου ηρεμήσει η θάλασσα.
Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟY
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ἐκκλησία «τό πλοῖο»· καπετάνιος ὁ Ἰησοῦς· ναῦτες οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι· θάλασσα
ὁ κόσμος· φουρτούνα καί ἐνάντιος ἄνεμος ὁ παγανισμός, οἱ αἱρέσεις, ἡ σαρκολατρεία.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ διδάσκουν, ὁ
Θεάνθρωπος εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Θεάνθρωπος. «Ἐκτός Ἐκκλησίας
δέν ὑπάρχει σωτηρία». Αὐτή ἡ διδαχή εἶναι ἡ μοναδική ἀλήθεια ὑπό τόν ἥλιον. Ὁ
Χριστός ἀποτελεῖ κατά πάντα καί διά πάντα τήν κορυφαία πᾶν-ἀξία, τό κορυφαῖο
καί ἀπόλυτο μέτρο τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους σέ ὅλους τούς κόσμους(Ἅγιος
Ἰουστῖνος Πόποβιτς). Ἐπειδή μόνον Ἐκεῖνος, ὡς Θεανθρώπινο πρόσωπο, τό Ὁποῖο εἶναι
ταυτοχρόνως καί Ἐκκλησία, ἐπιλύει θείως καί ἀνθρωπίνως κατά τέλειο τρόπο ὅλα τά
προαιώνια προβλήματα τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, στήν πορεία πρός τήν σωτηρία.
Ἀρκεῖ, κατά τήν διάρκεια ὅλης αὐτῆς τῆς πορείας, ὁ ἄνθρωπος νά αἰσθάνεται δυνατός στήν πίστη καί ποτέ οὔτε κατά στιγμήν νά μήν κλονισθεῖ καί φοβηθεῖ, ὡς πρός τόν αὐθεντικόν λόγον καί τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ Λόγου· «ἐλθέ». Ὁ Πέτρος εὐθέως ἀνταποκρίθηκε καί εἰσῆλθε στόν στίβο· στή συνέχεια ὅμως βλέποντας τόν ἀέρα καί τά κύματα ἐδίστασε: «...ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;»
Ο Χριστός βρίσκεται στο βουνό. Οι απόστολοι στη θάλασσα.
Ο Χριστός στο βουνό για προσευχή. Μόνος στην ερημιά.
Και οι απόστολοι μέσα στη θάλασσα. Όλοι μαζί, να παλεύουν με τα
κύματα. Τι φοβερή, αλλά τι παραστατική και αληθινή εικόνα για τη ζωή μας. Ο
Χριστός, και όσοι έχουν καταλάβει τι είναι ο Χριστός, ανεβαίνουν στο βουνό,
στον τόπο της προσευχής, «εις το όρος το Άγιον», όπως λέγει η Αγία Γραφή.
Δηλαδή συναθροίζονται στην Εκκλησία για να προσευχηθούν.
Οι άλλοι άνθρωποι παραμένουν μέσα στη θάλασσα, στη θάλασσα των περιπετειών της ζωής. Των παγίδων του διαβόλου, των θλίψεων, των δοκιμασιών. Και παλεύουν με τα κύματα. Μόνοι τους. Χωρίς βοήθεια. Χωρίς ελπίδα.
Οι κίνδυνοι των παιδιών
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, τὸ εὐαγγέλιο
μᾶς διηγεῖται ἕνα θαῦμα. Ποιό εἶνε τὸ θαῦμα;
Ἂν πάρετε ἕνα χάρτη τῆς Ἁγίας Γῆς, θὰ δῆτε
ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει ὁ Ἰορδάνης ποταμός, ποὺ ἔχει τὶς πηγές του στὰ ὄρη τοῦ
Λιβάνου. Σὲ κάποιο σημεῖο τὰ νερά του πέφτουν σὲ μιὰ λεκάνη τῆς γῆς, καὶ
σχηματίζουν μιὰ ὡραία λίμνη, ποὺ εἶνε ἱστορική. Ἐκεῖ ἦρθε ὁ Χριστὸς καὶ ἀπὸ τοὺς
ταπεινοὺς ψαρᾶδες ἐκείνης τῆς περιοχῆς –ὄχι ἀπὸ σχολὲς καὶ ἀκαδημίες– διάλεξε
τοὺς πρώτους μαθητάς του, ποὺ ἔγιναν παγκόσμιοι διδάσκαλοι.
Στὰ ἀνατολικὰ τῆς λίμνης αὐτῆς, ποὺ ἡ ὄχθη
ἦταν ἔρημη, βρισκόταν ὁ Κύριος μὲ τοὺς μαθητάς του. Καὶ λέει τὸ εὐαγγέλιο, ὅτι ὁ
Χριστὸς τοὺς «ἠνάγκασε» (Ματθ. 14,22), τοὺς ὑποχρέωσε, νὰ μποῦν σ᾿ ἕνα πλοῖο
καὶ νὰ περάσουν ἀπέναντι. Καὶ ἐνῷ οἱ μαθηταὶ ταξίδευαν, ὁ Χριστός –ἦταν πλέον
νύχτα– ἀνέβηκε στὸ βουνὸ νὰ προσευχηθῇ μόνος του.
Πόσο πρέπει νὰ ντραποῦμε ἐμεῖς, ἀγαπητοί
μου, ποὺ δυσκολευόμαστε νὰ κάνουμε λίγα λεπτὰ προσευχή! Τὸ Εὐαγγέλιο κι ἄλλη
φορὰ λέει, ὅτι ὁ Χριστὸς «ἦν διανυκτερεύων ἐν τῇ προσευχῇ» (Λουκ. 6,12)· ὅλη τὴ
νύχτα τὴν πέρασε στὸ ὄρος προσευχόμενος. Καὶ εἶνε ὑπόδειγμα γιὰ μᾶς, πόσο
πρέπει ν᾿ ἀγαποῦμε τὴν προσευχή.
Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τη βεβήλωση του
Ελληνορθόδοξου Κοιμητηρίου του Αγίου Ελευθερίου στην κοινότητα Ταταούλων στην
Κωνσταντινούπολη (Αθήνα, 24.08.2024)
Καταδικάζουμε απερίφραστα τη βεβήλωση του Ελληνορθόδοξου Κοιμητηρίου
του Αγίου Ελευθερίου στην κοινότητα Ταταούλων στην Κωνσταντινούπολη, η οποία
προσβάλλει τη μνήμη και την ιστορία της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία.
Καλούμε τις τουρκικές αρχές να πράξουν τα δέοντα έναντι της αποτρόπαιας αυτής
πράξης.
ΓΚΡΕΜΙΖΕ ΝΑΟΥΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ;
Γράφει ο Βασ. Βακάλης
Το "αληθοφανές'" ψέμα ότι ο Εθναπόστολος ΄Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός γκρέμιζε ναούς για να φτιάξει σχολεία το έχουμε ακούσει πολλές φορές. Γράφτηκε ως ... "παράδοση" για πρώτη φορά από τον Ηπειρώτη Λόγιο και Γιατρό Ι. Λαμπρίδη το 1880, έναν αιώνα μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Αγίου. ΄Εκτοτε επαναλαμβάνεται συχνά ακόμα και από ανθρώπους ευλαβείς, Θεολόγους και Κληρικούς, που δεν υποψιάζονται πως αναπαράγουν άθελά τους ή εν αγνοία τους ένα ψέμα θέλοντας ίσως να δείξουν ότι η Εκκλησία είναι ... 'προοδευτική' (!), λησμονώντας ότι η Εκκλησία δε συναγωνίζεται "προοδευτικούς" ή μη, αλλά παραμένει θεσμός με παντοτινά επίκαιρο και αφυπνιστικό μήνυμα με το οποίο καλεί τους ανθρώπους "επ' ελευθερία" (Γαλ. Ε΄, 13). Επαναλαμβάνεται και από ανθρώπους που διακατέχονται από εχθρικά, υποτιμητικά, περιφρονητικά και εικονοκλαστικά αισθήματα προς την Εκκλησία. Οι σύγχρονοι αυτοί εικονοκλάστες ρίχνουν στον μύλο της αντιεκκλησιαστικής προπαγάνδας αυτό το ψέμα για να υποστηρίξουν ότι μερικά φωτισμένα - όντως - μυαλά δε δίστασαν να δράσουν κατά τρόπο βέβηλο και ιερόσυλο προκειμένου να χτυπήσουν τον ... σκοταδισμό της Εκκλησίας και των κληρικών, που ιδιοτελώς κρατού(σα)ν τον λαό στην αμάθεια και μακρυά απ' το φως της γνώσης! Διεδόθη το ψέμα και από σοβαρούς συγγραφείς, που σέβονταν την Εκκλησία και ύμνησαν τον ΄Αγιο, αλλά υιοθέτησαν ανεξέταστα και αστόχαστα την "παράδοση" ως γεγονός ιστορικό και αναμφισβήτητο.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (24 Αυγούστου) είναι ο πρώτος ο οποίος
χρησιμοποιήθηκε και κακοποιήθηκε από ορισμένους λόγω των προφητειών του.
Προφητείες του ερμηνεύονται ανάλογα με τις ιδεοληψίες ανεγκέφαλων και αρκετές
φορές του αποδίδονται λόγια και προφητείες τα οποία ποτέ δεν είπε...
Ο Αρχιμανδρίτης Ειρηναίος Δεληδήμος μας εξηγεί αν ο Άγιος Κοσμάς ο
Αιτωλός είπε τις διαβόητες φράσεις:«ο Πάπας είναι ο Αντίχριστος» και «τον Πάπα
να καταράσθε».
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Σπόϊλερ: όχι, δεν τις είπε ποτέ...
Ο ομότιμος καθηγητής χειρουργικής της ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και
θεολόγος Δημήτριος Τσαντήλας ομιλεί για τον μέγα ισαπόστολο και φωτιστή της
πατρίδας μας Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό.