...Μες στη μέση της θάλασσαςΑπο μόνο του θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς;ΑΝΕΒΑΣΑ ολόκληρο νησί, μ’ ακούς;Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούςΆκου, άκουΠοιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει, ακούς;Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς;Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;...ΚΑΙ στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησίΑπαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα...
Όταν ο άγιος Νεκτάριος ήταν διευθυντής στη
Ριζάρειο, ήρθε στην Αθήνα από την Αλεξάνδρεια, αυτός που τον συκοφάντησε στον
πατριάρχη Σωφρόνιο. Αυτός δηλαδή που έγινε αιτία να εκδιωχθεί από το
Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πιθανόν το ίδιο πρόσωπο που ακόμη και όταν έφτασε
στην Αθήνα ο άγιος Νεκτάριος, συνέχισε να τον συκοφαντεί, με αποτέλεσμα να μην
μπορεί να διοριστεί κάπου.
Το ελληνικό κράτος του γύρεψε συστάσεις. Κάποιον
που να τον γνωρίζει και να μπορεί να δώσει πληροφορίες γι’ αυτόν.
Τον ρώτησε μήπως ξέρει κάποιον.
«Τον Πενταπόλεως Νεκτάριο» απάντησε.
Μόλις το ‘μαθε ο Άγιος, είπε στο γραμματικό του:
«Τον συγχωρώ από την καρδιά μου. Δεν θα πω τίποτα εναντίον του. Δεν θα του ανταποδώσω το κακό!»
Στέλιος Κούκος
Με μεγάλη επιτυχία, αθρόα συμμετοχή και βαθιά
εθνική και θρησκευτική συγκίνηση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, 8.11.2026, η
εορταστική εκδήλωση με τίτλο «Θαυμάζω τες γυναίκες μας και στ΄ όνομά τους
μνέω» που διοργάνωσε η Χριστιανική Εστία Πατρών στα πλαίσια των φετινών
«Πρωτοκλητείων».
Με αφορμή τα 200 χρόνια από την ηρωική Έξοδο οι μαθήτριες και οι φοιτήτριες της Χριστιανικής Εστίας παρουσίασαν ένα συγκλονιστικό αφιέρωμα στη θυσία των γυναικών του Μεσολογγίου που προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στον αγώνα για ελευθερία: υπέμειναν την πείνα, μετέφεραν εφόδια στις ντάπιες, περιέθαλψαν τραυματίες, πολέμησαν δίπλα στους άντρες τους στην έξοδο και τέλος επέλεξαν συνειδητά τον θάνατο από την αιχμαλωσία και την ατίμωση.
Τον μουσικό παλμό της βραδιάς έδωσε η χορωδία των φοιτητριών της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης (Χ.Φ.Δ.) Πατρών, οι οποίες απέδωσαν αριστοτεχνικά επίκαιρα και παραδοσιακά τραγούδια.
Τα περί ‘’αδελφών Εκκλησιών’’ κατά την
επίσκεψιν Πάπα εις Κύπρον το 2010
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
___________________
Είναι αλήθεια ότι κάθε φορά που Πάπας επισκέπτεται
μια Ορθόδοξη Εκκλησία, γίνεται αφορμή σκανδαλισμού του πληρώματος της
Εκκλησίας, με τις προεξάρχουσες αντιφάσεις να προκαλούν σύγχυση και
προβληματισμό.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι σχηματίζουν την
εντύπωση ότι ο Παπισμός είναι κανονική Εκκλησία, παρά τα πολλά και αναπάντητα
ερωτηματικά.
Επιπρόσθετα με αυτό, εμποδίζονται ρωμαιοκαθολικοί συνάνθρωποί μας να
επιστρέψουν στην Μία Αγία Εκκλησία, με τέτοιες διατυπώσεις.
Κατά την επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ το έτος 2010, ο Παπισμός προβλήθηκε ως κανονική αδελφή Εκκλησία, με ότι αυτό συνεπάγεται. Σε άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουνίου 2010 στην Καθημερινή Κύπρου (Kathimerini.com.cy), το οποίο τιτλοφορείτο «Υψίστης σημασίας η επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρο, λέει ο Αρχιεπίσκοπος», εξ αφορμής της επίσκεψης του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄ σε αποκλειστική συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, μεταξύ άλλων ανέφερε τα εξής : ‘’O Πάπας είναι προκαθήμενος Εκκλησίας και αυτό δεν είναι προσωπική μου άποψη, αλλά θέση του συνόλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η Ορθοδοξία δέχεται ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι αδελφή και κάνει μαζί της θεολογικό διάλογο, στον οποίο μετέχουμε και εμείς, με στόχο να φτάσουμε στην ενότητα της πρώτης μετά Χριστόν Εκκλησίας’’.
Η Τζένι Μισέλ Λέικ (Jenni Michelle Lake) ήταν μόλις
δεκαεπτά ετών όταν η ζωή τής έφερε αντιμέτωπη με μια σκληρή δοκιμασία. Έπασχε
από επιθετική μορφή καρκίνου, ένα αστροκύτωμα που είχε προσβάλει τον εγκέφαλο
και τη σπονδυλική της στήλη. Είχε ήδη υποβληθεί σε θεραπείες, όταν έμαθε πως
περίμενε ένα παιδί.
Ξαφνικά, μπροστά της ανοίγονταν δύο δρόμοι, κανένας από τους οποίους δεν ήταν εύκολος. Η συνέχιση της αντικαρκινικής θεραπείας μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την εγκυμοσύνη, ενώ η διακοπή της σήμαινε ότι η ίδια θα έμενε χωρίς την αναγκαία θεραπευτική αγωγή.
Η Τζένι επέλεξε να συνεχίσει την εγκυμοσύνη της.
Ήθελε να δώσει στο παιδί της την ευκαιρία να γεννηθεί και να ζήσει.
Στις 9 Νοεμβρίου 2011, σε νοσοκομείο του Άινταχο,
έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι. Το ονόμασαν Τσαντ Μάικλ (Chad Michael). Γεννήθηκε υγιέστατο, έχοντας κερδίσει την πρώτη και σημαντικότερη μάχη
της σύντομης μέχρι τότε ζωής του.
Η μητέρα του, όμως, δεν θα είχε την ευκαιρία να το
μεγαλώσει.
Η Τζένι έζησε ακόμη δώδεκα ημέρες μετά τη γέννησή του. Στις 21 Νοεμβρίου 2011, λίγο πριν συμπληρώσει τα δεκαοκτώ της χρόνια, έφυγε από τη ζωή.
ΙΕΡΌΣ ΝΑΌΣ ΑΓΊΑΣ ΜΑΡΊΝΗΣ ΠΑΤΡΏΝ
ΚΥΡΙΑΚΉ 8 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2026
ΕΟΡΤΉ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΊΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΏΝ ΜΙΧΑΉΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΉΛ
ΚΑΙ ΠΑΣΏΝ ΤΩΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΩΝ ΔΥΝΆΜΕΩΝ ΑΣΩΜΆΤΩΝ.
ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΊΑ ΠΛΉΘΟΥΣ ΚΌΣΜΟΥ ΕΟΡΤΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΊΑ ΜΑΣ Η ΙΕΡΆ ΕΙΚΌΝΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΆΡΧΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΝΤΑΜΆΔΟΥ.
Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ.
Χρύσανθος προεξήρχε του Πανηγυρικού Εσπερινού επί τη εορτή των Παμμεγίστων
Ταξιαρχών στην Ι.Μ. Ταξιαρχών της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος μεταξύ άλλων είπε: «Αγαπητοί μου αδελφοί, Η
Αγία μας Εκκλησία τιμά και εορτάζει τις ουράνιες Δυνάμεις, τους Αγίους
Αγγέλους, Αρχαγγέλους και ιδιαίτερα τους δύο μεγάλους Αρχιστρατήγους, τον
Μιχαήλ και τον Γαβριήλ.
Η εορτή των Αγίων Αγγέλων, Αρχαγγέλων και όλων των Επουρανίων Θείων Δυνάμεων
Ασωμάτων, μας καλεί να στρέψουμε τη σκέψη μας από τον επίγειο κόσμο στον
ουράνιο, από τα ορατά στα αόρατα.
Ποιμαντικές Δράσεις Ιεραποστολικού Έτους 2026–2027
Ο Ιερός Ναός Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών παρουσιάζει το πρόγραμμα των ποιμαντικών του δράσεων για το ιεραποστολικό έτος 2026–2027. Ένα πολύπλευρο πρόγραμμα δημιουργίας, προσφοράς, πολιτισμού και κοινωνικής συναναστροφής, που περιλαμβάνει εργαστήρια χειροτεχνίας, κεραμικής, πλεξίματος και ζωγραφικής, αγιογραφία, φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες, χριστουγεννιάτικες κατασκευές, παραδοσιακούς χορούς, αθλητικές δραστηριότητες, περιπάτους και επισκέψεις σε Ιερούς Ναούς και Ιδρύματα.
Μητροπολίτης
Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
«Να κάνεις υπακοή στον Πνευματικό σου». Μια
συνηθισμένη προτροπή στην εκκλησιαστική ζωή, που χρειάζεται όμως εξήγηση.
Σημαίνει ότι ο χριστιανός πρέπει να ζητά άδεια για κάθε προσωπική ή
οικογενειακή απόφαση; Έχει ο Πνευματικός ενός ανθρώπου που ζει στον κόσμο τον
ίδιο ρόλο με τον Ηγούμενο ενός μοναστηριού; Και μπορεί κάθε Γέροντας να τελεί
το μυστήριο της Εξομολογήσεως;
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η πνευματική καθοδήγηση
είναι διακονία σωτηρίας, όχι κυριαρχία πάνω στον άλλον. Ο Απόστολος Παύλος
εκφράζει καθαρά αυτή τη στάση: «οὐχ ὅτι κυριεύομεν ὑμῶν τῆς
πίστεως, ἀλλὰ συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν» (Β΄
Κορ. 1:24). Οι ποιμένες είναι συνεργοί της χαράς των πιστών, όχι κύριοι της
πίστης τους.
Αυτό δεν σημαίνει χριστιανισμό χωρίς άσκηση, δέσμευση ή αποδοχή της διορθώσεως. Σημαίνει ότι η υπακοή αποκτά το νόημά της μέσα στην εμπιστοσύνη και στην αγάπη εν Χριστώ, όχι στον εξαναγκασμό. Για να κατανοήσουμε την αξία της, χρειάζεται να διακρίνουμε διακονίες που συχνά συγχέονται.
Με
ιδιαίτερη επιτυχία και με τη συμμετοχή 40 Ιερέων και 110 Κατηχητών των ενοριών
της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, 75 Εκπαιδευτικών από Σχολεία ευρισκόμενα
στα όρια της Ιεράς Μητροπόλεως και 25 φοιτητών θεολογίας πραγματοποιήθηκε την
Παρασκευή 6 και το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026 η Επιμορφωτική Διημερίδα «Υπέρ της
του κόσμου ζωής», στο Εκπαιδευτικό και Πολιτιστικό Ίδρυμα «Άγιος Γρηγόριος ο
Παλαμάς» της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Η Επιμορφωτική Διημερίδα επιχείρησε την πρόσληψη και αξιοποίηση του Συνοδικού κειμένου του Οικουμενικού Πατριαρχείου για το κοινωνικό ήθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας στο εκπαιδευτικό, πολιτιστικό και κατηχητικό έργο της Εκκλησίας.
Η Διημερίδα, στις εργασίες της οποίας παρευρέθηκε και τις δύο ημέρες ο Μητροπολίτης Μιλήτου κ. Απόστολος, Ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Αγίας Αναστασίας, άρχισε με την εισαγωγική προσφώνηση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου και ακολούθησαν οι χαιρετισμοί του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής π. Αθανασίου Γκίκα, του Προέδρου του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ κ. Ηλία Ευαγγέλου, του Ομότιμου Καθηγητή του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Χριστιανικού Πολιτισμού ΑΠΘ κ. Θεόδωρου Γιάγκου και, τέλος, του Καθηγητή της Ελληνορθόδοξης Θεολογικής Σχολής Τιμίου Σταυρού και Διευθυντή του Οικουμενικού Ινστιτούτου Huffington π. Ιωάννη Χρυσαυγή. Τον συντονισμό ανέλαβε ο Αν. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου.
Ομιλεί ο κ. Δημήτριος Τσαντήλας,
ομότιμος καθηγητής χειρουργικής της ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και θεολόγος -
ιεροκήρυκας.
Μιχαήλ ο ενδοξότατος και λαμπρότατος ταξιάρχης των ασωμάτων Δυνάμεων, πολλάς ευεργεσίας και χάριτας φαίνεται ότι έδειξεν εις το γένος των ανθρώπων, τόσον εν τη Παλαιά Διαθήκη, όσον και εν τη Νέα χάριτι του Ευαγγελίου. Διότι αυτός εφάνη πρώτον εις τον Πατριάρχην Αβραάμ. Έπειτα εις τον Λωτ, όταν ελύτρωσεν αυτόν με τας θυγατέρας του από το θεόπεμπτον πυρ, και από την καταστροφήν των Σοδόμων. Μετά ταύτα εφάνη εις τον Πατριάρχην Ιακώβ, όταν ελύτρωσεν αυτόν από τας φονικάς χείρας του αδελφού του Ησαύ. Αυτός επροπορεύετο έμπροσθεν της παρεμβολής των υιών Ισραήλ, όταν ελευθερώθησαν από την σκλαβίαν των Αιγυπτίων, και με τον στύλον του πυρός και της νεφέλης, ευκόλυνεν εις εκείνους την δυσκολίαν της οδοιπορίας. Αυτός εφάνη εις τον μάντιν Βαλαάμ, όταν εκείνος επήγαινε δια να καταρασθή τον Ισραηλιτικόν λαόν, φοβερίζωντας αυτόν και φανερά εμποδίζωντας από το τοιούτον κίνημα. Αυτός και προς τον Ιησούν του Ναυή ερωτήσαντα, απεκρίθη. «Εγώ αρχιστράτηγος Κυρίου νυνί παραγέγονα».
ΣΥΝΑΞΙΣ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ
Αποστολικό Ανάγνωσμα Εβραίους 2: 2-10
|
Ἀδελφοί, εἰ γὰρ ὁ δι'
ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα
παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, |
Αδελφοί, γιατί, αν ο λόγος
που δόθηκε άλλοτε μέσω αγγέλων, αποδείχτηκε αληθινός, κι όσοι τον παρέβηκαν ή
δεν υπάκουσαν σ’ αυτόν, δέχτηκαν την τιμωρία που τους έπρεπε, |
|
πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; |
πώς είναι δυνατόν εμείς να
ξεφύγουμε, αν δε δώσουμε την προσοχή που ταιριάζει σε μια τόσο σπουδαία
σωτηρία; |
|
Ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, |
Τη σωτηρία αυτή, που
άρχισε να διακηρύττει ο Κύριος, μας τη βεβαίωσαν όσοι άκουσαν το λόγο του. |
|
συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος Ἁγίου
μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν. |
Κι ο Θεός πρόσθεσε τη
μαρτυρία του γι’ αυτήν, με κάθε λογής θαυματουργικές ενέργειες και με τις
διάφορες δωρεές των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με το θέλημά του. |
|
Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, διεμαρτύρατο δέ πού τις λέγων· |
Το μελλοντικό κόσμο, για τον οποίο μιλάμε, ο Θεός δεν τον υπέταξε στους αγγέλους. Αντίθετα, όπως λέει κάπου η Γραφή, |
Εβδόμη Κυριακή του Λουκά: Λουκάς 8:41-56
Μητροπολίτης
Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν βρίσκει λόγια
να προσευχηθεί. Έχει μόνο την αγωνία του και μια τελευταία ελπίδα. Έτσι
πλησιάζει τον Χριστό ο Ιάειρος: ένας αρχισυνάγωγος που πέφτει στα πόδια Του,
γιατί η μοναχοκόρη του πεθαίνει. Έτσι Τον πλησιάζει και η αιμορροούσα: μια
γυναίκα εξαντλημένη από δώδεκα χρόνια ασθένειας, που αγγίζει κρυφά την άκρη του
ενδύματός Του. Ο ένας παρακαλεί φανερά· η άλλη πλησιάζει σιωπηλά. Ο Χριστός
δέχεται και τους δύο. Δεν ζητά καλοδιατυπωμένα λόγια, αλλά συναντά τον άνθρωπο
μέσα στην αλήθεια του πόνου του.
Ο ευαγγελιστής συνδέει τις δύο ιστορίες με μια συγκινητική λεπτομέρεια: όσα χρόνια ζει το κορίτσι, τόσα υποφέρει η γυναίκα. Δώδεκα χρόνια ζωής που κινδυνεύουν να τελειώσουν· δώδεκα χρόνια δοκιμασίας που μοιάζουν ατελείωτα. Μέσα σε αυτή τη συνάντηση, ο Χριστός φανερώνεται ως Εκείνος που έχει εξουσία πάνω στην ασθένεια και στον θάνατο, χωρίς να παραβλέπει τη μοναδικότητα κάθε προσώπου.
ΤΟ
ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ
π. Δημητρίου Μπόκου
Η συμπαθέστατη αιμορροούσα, μια απελπισμένη ύπαρξη
που στήριξε την τελευταία της ελπίδα στον Χριστό και δεν διαψεύσθηκε, συνεχίζει
να μας εμπνέει διαχρονικά και να αποτελεί τύπο και υπογραμμό και για τη δική
μας πορεία και προσπάθεια για συνάντηση και σωστή σχέση με τον Χριστό (Κυριακή
Ζ΄ Λουκά).
Τί το ξεχωριστό είχε η αιμορροούσα;
Πλησίασε με τρόπο μοναδικό τον Χριστό. Εντελώς κρυφά.
Χωρίς αξιώσεις. Χωρίς το πλήθος που συνωστιζόταν γύρω από τον Χριστό, να
αντιληφθεί τίποτε. Λογαριάζοντας κιόλας, χωρίς τον ξενοδόχο φυσικά, να διαλάθει
και της προσοχής του Χριστού. Με απόλυτη επίγνωση ότι είναι ανάξια να σταθεί
μπροστά του και να προβάλει το αίτημά της για θεραπεία. Αλλά και με φόβο για
τους ανθρώπους γύρω της. Δεν έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά τους. Ήταν ακάθαρτη
κατά τον νόμο τους, λόγω της ιδιάζουσας αρρώστιας της (μια ασταμάτητη δωδεκαετή
εμμηνορρυσία).
Με τέτοιο φόβο λοιπόν μέσα της πλησίασε τον Χριστό
απαρατήρητη, μια γυναίκα δήθεν σαν όλες τις άλλες. Και ακούμπησε διακριτικά το
χέρι της όχι στο σώμα του Χριστού, δεν θα τολμούσε ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά στο
κράσπεδο του ιματίου του. Στην άκρη του ρούχου του, που άγγιζε σχεδόν το χώμα.
Και θεραπεύτηκε.
Ο Χριστός βέβαια, ως παντογνώστης, γνώριζε με κάθε
λεπτομέρεια το σχέδιό της και στην κατάλληλη στιγμή την ξεσκέπασε, την έβγαλε
στη φόρα. Όχι για να δοξασθεί ο ίδιος, άλλωστε ποτέ δεν διαφήμιζε τα θαύματά
του. Αλλά για να δοξάσει το περιφρονημένο πλάσμα του, να το αποκαταστήσει
πανηγυρικά στα μάτια των περιφρονούντων. Και πάλι τότε η ευλογημένη γυναίκα
στάθηκε μπροστά του «μετά φόβου Θεού», τρέμοντας ολόκληρη. Μα ο
Χριστός, γεμάτος αγάπη, τη βεβαίωσε πως είναι εκλεκτή, αγαπημένη του θυγατέρα.
Ο τρόπος της αιμορροούσας ήταν γεμάτος ταπεινότητα.
Πώς σκεφτόταν άραγε; «Είμαι μια γυναίκα αμαρτωλή, ανάξια. Πώς να αγγίξω τον
διδάσκαλο, τον εκλεκτό του Θεού; Είμαι άξια εγώ να ζητήσω κάτι από αυτόν;»
Στάθηκε χωρίς αξιώσεις, πίσω και όχι μπροστά στον Χριστό. Και άγγιξε
πολύ ευλαβικά την άκρη μόνο του χιτώνα του, χωρίς να προφέρει καν φωναχτά το
αίτημά της. Και ήταν το μόνο άγγιγμα που πρόσεξε ο Χριστός, αν και ήταν τόσοι
που έπεφταν πάνω του.
Πηγαίνουμε κι εμείς στην Εκκλησία. Όχι απλώς να
αγγίξουμε το ένδυμα, αλλά να πάρουμε όλο τον Χριστό μέσα μας. Του ζητάμε και
διάφορα. Αλλά με τί απαίτηση! Πόσο αταπείνωτοι! Με τί υπερφίαλο φρόνημα!
«Μερικές φορές μας πιάνει απογοήτευση,
όταν βλέπουμε πώς πάνε οι Χριστιανοί να κοινωνήσουν. Σαν μπουλούκι, όλοι μαζί.
Τσακώνονται ποιος θα αρπάξει πρώτος το μάκτρο (το κόκκινο πανί), ποιος να κοινωνήσει πρώτος.
Μερικές φορές άνθρωποι βρίστηκαν, λίγο πριν ανοίξουν το στόμα τους να
κοινωνήσουν! Τί ευγένεια είχε μπροστά στον Χριστό η αιμορροούσα! Και τί
βαρβαρότητα δείχνουμε εμείς όταν πάμε να κοινωνήσουμε! Πόσο διαφέρουμε»!
(Νικοπόλεως Μελέτιος).
Δυο άνθρωποι σ’ ένα χωριό πήγαν να κοινωνήσουν το
Πάσχα. Μες στον συνωστισμό σπρώχτηκαν, αντάλλαξαν λόγια, κοινώνησαν μαλωμένοι.
Ο ένας τους όμως δεν είχε ησυχία. Τον έτρωγε μέσα του, που μέρα του Πάσχα
τσακώθηκε για να κοινωνήσει. Πάει μετά από δύο-τρεις μέρες στον παπά.
- Παπούλη,
λέει, εκείνη η μεταλαβιά του Πάσχα δεν μου πιάστηκε καθόλου φέτος.
Δεν πρόλαβε να δευτερώσει κουβέντα, ανάβει ο
παπάς.
- Τί είπες;
του λέει απότομα. Μεταλαβιά που την έκανα εγώ, με τα ίδια μου τα χέρια, δεν σου
πιάστηκε; Έξω γρήγορα! Πάρε δρόμο από ’δω! (Αληθινό περιστατικό από τα
Θεοδώριανα Άρτας, κατά αφήγηση Ευαγγέλου Πλακιά).
Η «ταπεινότητά» μας στο μεγαλείο της!
Να γελάσει ή να κλάψει κανείς;
Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!
