ΡΗΤΑ ΡΗΜΑΤΙΚΑ ΤΕΛΙΚΑ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEii3k3IBUmgQWJzu22NipL_aE6ljaQOhzdSmLhxzCRY-JmJ_88kTHUl9Jfi1flePS9gKc7zc5SVD-qJ5vQOJ4lYKy9ikpzgIPE7MaOl9ELCSzZJIvukJezSsLYfMybIu797DK6gdri7KG06vlf3Rjv2dOllYDjpluYTVITnw9YaXuHKlvD99K-A5MbKkhw/w640-h416/papasvartholomaios.jpg)
ΡΗΤΑ
ΡΗΜΑΤΙΚΑ ΤΕΛΙΚΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Μέρες 2014, και ανάρτηση για το μικρό, αλλά λίαν
ενδιαφέρον βιβλίο του μακαριστού π. Ηλία Μαστρογιαννόπουλου, «Η Δύση
ανακαλύπτει την Ανατολή» ! Και σχόλια επιθετικά υπεραρκετά, ιδιαίτερα από
όσους θεωρούν μαύρο πρόβατο κι επικατάρατο την πέρα
απ’ την Ορθοδοξία Χριστιανοσύνη, με πρώτη τη Ρωμαιοκαθολική, Λατίνων, Παπική,
συν η καραμέλα «οικουμενιστής» κλπ. Το αυτό και νυν σε πολύ πιο μικρό
βαθμό για την ανάρτηση, «Γιορτή του Πάσχα την ίδια Κυριακή». Παρών
βέβαια ψευδωνύμως ωσεί «όπου γάμος και χαρά …», ο γνωστός μεταπράτης φοβικού
παλαιό-λογισμού, με ευγένεια γαλατική-«Ευχαριστούμε τον αξιότιμο
κ. Καθηγητή …. Με εκτίμηση».
Επειδή όμως
τα γραφόμενα αμφοτέρωθεν διαβάζονται ευρύτερα, ώρα είναι, και κόπος δεν είναι,
να επισημανθούν μερικά πράγματα, από την αρχή-αρχή, ρητά, ρηματικά, αλλά τελικά
πια.
****** ***
******
Ι. α. «Τη
διάταξη καθορισμού ενιαίας ημέρας γιορτασμού του Πάσχα-«την πρώτη Κυριακή
μετά την Πανσέληνο της εαρινής ισημερίας»-από την Α’ Οικουμενική γνωρίζουμε
εκ διαφόρων ιστορικών πηγών, διότι το σχετικό κείμενο της Συνόδου δεν
διεσώθη μέχρις ημών. Η δε απόφαση απέβλεπε, «ως μηδέν μετά των
πατροκτόνων και κυριοκτόνων εκείνων είναι κοινόν» ! Ήτοι, όχι την ίδια μέρα με
το Ιουδαϊκό»-Ιωάννη Καρμίρη, «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου
Καθολικής Εκκλησίας», τ. 1ος, σ.125.
Και η προσθήκη, γνωστό ποιους αφορούσε και έπιανε η διάταξη !
β. «Ο Κωνστάντιος, γιος και διάδοχος του Μ.
Κωνσταντίνου κυρίαρχος στην Ανατολή ήταν συνειδητός Αρειανόφρων και
υποστήριξε με πάθος την επιβολή του Αρειανισμού τόσο στην Ανατολή, όσο
και στη Δύση»-Βλάση Φειδά, «Εκκλησιαστική Ιστορία», τ.1ος.
σελ. 488. Και είναι γνωστό, προσθέτω, πόσο πολύ αντιμαχόταν το Μ. Αθανάσιο. Δύο
από τις πέντε εξορίες του Αγίου είναι δικής του επιβουλής, απόφασης, κι
επιβολής !
«Ο
πρεσβύτερος γιος και ο νεώτερος, ήτοι Κωνσταντίνος Β’ και Κώνστας ανέλαβαν τη
διοίκηση της Δύσεως … και αναδείχτηκαν υπέρμαχοι της Α΄ Οικουμενικής
Συνόδου»-επίσης σελ. 488-και φυσικά υπέρμαχοι του Μ.
Αθανασίου, προσθέτω. Ευρύτερα και αναλυτικά για το θέμα δες στον ίδιο τόμο, από
σελ. 483 κε. «Η δεύτερη περίοδος των-Αρειανικών-ερίδων». Όπου φαίνεται
καθαρά ότι, από το 337, θάνατος Μ. Κωνσταντίνου μέχρι το 361, θάνατος
Κωνστάντιου στον πόλεμο κατά Περσών, οι σχετικές Σύνοδοι είναι
δικής του Αρειανικής επιβουλής κι επιβολής του Αρειανισμού στην αυτοκρατορία
ολόκληρη !
ΙΙ.
Το
απόσπασμα από Άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, τον οποίο ως οφείλω σέβομαι και τιμώ, που
παρατίθεται και διάβασα … εκθέτει τον Άγιο πρώτα απ’ την αναφορά στον πανίσχυρο
Ευσέβιο Νικομηδείας, γνωστό επίσης Αρειανόφρονα, πρωτοστάτη πρεσβείας
προς Μ. Κωνσταντίνο με αίτημα την αποκατάσταση
του Αρείου στην Εκκλησία ! Αποκατάσταση που ευτυχώς ματαιώθηκε από το Θεό ! Έπειτα,
καθώς λόγος πολύς για τη δογματική διαφορά της προσθήκης Filioque με Ρωμαιοκαθολικούς, και όχι μόνο, που
ο Άγιος γνώριζε ασφαλώς, και είχε κατά νου. Τι λέτε, δεν τον εκθέτει
πάλι, που έχει μεταφράσει και εκδώσει ελληνικά με τον τίτλο, «Αόρατος
πόλεμος», το έργο «Combattimento Spirituale»
του Ιταλού ρωμαιοκαθολικού
μοναχού Λορέντζο Σκούπολι; Και πιο πολύ, το έργο του ιδρυτή και αρχηγού
του Τάγματος των Ιησουϊτών Ιγνάτιου Λογιόλα, «Exercisios Spitituale», με τον τίτλο «Πνευματικά Γυμνάσματα» ! Αμφότερα
διαβασμένα ευρύτατα, πριν την δεκαετία του 60, και αφετηρία της προς την
Ορθοδοξία στροφής, επιστροφής !
ΙΙΙ. Πάμε σε δυο,
όχι τυχαία ονόματα, ως των μακαριστών, π. Γεωργίου Μεταλληνού, π. Ιωάννη
Ρωμανίδη, αμφοτέρων Πανεπιστημιακών, που επιστρατεύει για να … δείξει το
μάταιο, το αναποτελεσματικό, και το επικίνδυνο των Διαλόγων, ιδιαίτερα με Ρωμαιοκαθολικούς
! Προφανώς στηριζόμενος στο … ανυποχώρητο αποκλειστικά του παλαιό-λογισμού
στο θέμα της πίστης, βάζοντας πλάι το, «Αγάπη εστί». Τι κάνει, δηλαδή, θεωρεί
καλύτερο, και προτιμά, προτείνει, Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί, και λοιποί
χριστιανοί, να είναι γυρισμένοι πλάτη με πλάτη, συν τα παρεπόμενα αυτού,
και όχι πρόσωπο με πρόσωπο, συν αναζήτηση των αμφοτέρωθεν λαθών στην
ιστορική διαδρομή, και με ταπείνωση και μετάνοια όλων αναθεώρηση !
Αλλά !
Εβδομήντα χρόνια από την ιστορική συνάντηση, μετά από χίλια χρόνια χωρισμού,
και όχι μόνο, Οικουμενικού Πατριάρχη-Πάπα παραμονή Θεοφανείων 1964 στα
Ιεροσόλυμα, και την έναρξη των σχετικών επαφών και Διαλόγων. Αλήθεια ! Ποια εικόνα κουνήθηκε από
τη θέση της, ποια Λειτουργική Αναφορά άλλαξε, ποιο Σύμβολο της Πίστεως
παραποιήθηκε κι έγινε Δυτικό, τι και πώς και ποια από τις «απαιτήσεις» του Πάπα
έγινε έστω και εξ αποστάσεως αποδεκτή ! Ή τέλος, μη και δεν είναι σπουδαίο και σημαντικό
το Παπικό συγγνώμη για τα μεγάλα λάθη τα παλιά, συν ότι, και ο νυν και πρότεροι
Πάπες έχουν απαγγείλει σε επίσημη και ιστορική Θ. Λειτουργία το Σύμβολο της
Πίστεως και ανόθευτο, και καθαρό, χωρίς το Filioque,
ως ακριβώς έχει από τη
Β΄ Οικουμενική Σύνοδο ολοκληρωθεί ! Και, γιατί δεν είναι πιο όμορφο και χριστιανικό
το εξής. «Η ενότητα είναι αφ’ ενός ήδη κάτι το δεδομένο, και αφ’ ετέρου κάτι
που πρέπει να ενισχύσουμε»-π. Σέργιος Μπουλγκάκωφ .
ΙV. Διαβάζω
παράθεση. «Πας άνθρωπος αγιάζεται δια της ακριβούς ομολογίας της πίστεως»,
από Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Και το, «ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου…»,
πού; Αλλά ας είναι, σε λίγο θα παραθέσω Άγιο Μάξιμο κι εγώ. Οπότε περνώ στο
πρώτο ας πούμε αξίωμα. «Η
Ορθοδοξία ευνοεί και προστατεύει τη μέγιστη ελευθερία των θεολογικών
γνωμών μέσα στα πλαίσια της μιας παραδόσεως. Η Εκκλησία ξεπερνά-υπερβαίνει κάθε
σχολή, ενώ ταυτόχρονα τις περιέχει όλες. Όμως ! Κανένα κείμενο-δηλαδή,
γραπτό ιερού προσώπου-εκτός από τους δογματικούς ορισμούς των Συνόδων,
δεν μπορεί να αξιώσει «συμβολικό» κύρος». Ήτοι είναι μια ιερή γνώμη
ή πρόταση ή εμπειρία πνευματικού επιπέδου ανοιχτή σε ελεύθερη
προσωπική αποδοχή ή μη, και έτερον μηδέν !
Και στο
άλλο αξίωμα. «Γνωρίζω-ως χριστιανός Ορθόδοξος- πού είναι η
Εκκλησία, δεν έχω όμως την εξουσία να εκφέρω κρίση και να πω, πού δεν είναι η
Εκκλησία». Κι αυτό γιατί. «Το (Άγιο) Πνεύμα όπου θέλει πνει (πνέει)». Αλλά και γιατί. «Πολλοί εντός της
Εκκλησίας, μπορεί να είναι ουσιαστικά εκτός αυτής, και άλλοι τυπικά εκτός της
Εκκλησίας, να είναι ουσιαστικά εντός αυτής»-Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ήτοι,
κατά πάντα και δια πάντα ο τελικός λόγος ανήκει στον Κύριο ! Και, κατ’
επέκταση. Δεν μπορώ να θεωρώ, να αντιμετωπίζω, να συμπεριφέρομαι στους πέραν
από την Ορθοδοξία χριστιανούς, ως μη χριστιανούς, ως άπιστους, ως άθεους !
V. «Τοίνυν
εξερχόμεθα προς Αυτόν έξω της παρεμβολής τον ονειδισμόν Αυτού φέροντες»-Εβρ.13,13.
Πέρα από τείχη και φραγμούς, τον αγαπητικό και θυσιαστικό τρόπο της ζωής Του,
ως τρόπο της ζωή μας μετά φέροντες ! Σε όλους τους ανθρώπους,
ιδιαίτερα στους πληγωμένους αδελφούς. Και ιδού τώρα ο Άγιος Μάξιμος ο
Ομολογητής, που είπα. «Είμαστε εκτεθειμένοι σε κολασμό, όχι μόνο για το κακό
που διαπράξαμε, αλλά και για το καλό που παραλείψαμε, και, για το ότι δεν
αγαπήσαμε τον πλησίον μας». Ιδού και η εντολή του Χριστού: «Πορευθέντες
μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». «Πάντα τα έθνη», θα πει όλη την Οικουμένη !
Και ιδού με τη σειρά η Αρχιερατική παράκληση του Χριστού στον Πατέρα. «Ίνα
πάντες εν ώσιν, καθώς συ πάτερ εν εμοί, καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσι,
ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας»-Ιωαν.17,21. Που θα πει ότι,
χωρίς το τελευταίο ο κόσμος δε θα πιστέψει ! Όπερ μη γένοιτο !
Μια
Ορθοδοξία ανοιχτή στην Οικουμένη, Οικουμενική ! Είναι σήμερα ο μόνος δρόμος,
δρόμος αιμάτινος, σταυρικός, και θέλει το δικό του χρόνο ! Και θέλει και
προσεκτικό συντονισμό με το μήκος κύματος στο οποίο ακούει και καταλαβαίνει ο
άνθρωπος της εποχής. Διό αλήθεια μεγάλη, πολύ μεγάλη για την ώρα, η εξής. «Η
ανώτερη και πολλά υποσχόμενη «οικουμενική αρετή» είναι η υπομονή»-π. Γεώργιος
Φλορόφσκυ !!
Χριστός
Ανέστη.
Αθανάσιος Κοτταδάκης
17 σχόλια:
«Γνωρίζω-ως χριστιανός Ορθόδοξος- πού είναι η Εκκλησία, δεν έχω όμως την εξουσία να εκφέρω κρίση και να πω, πού δεν είναι η Εκκλησία»
Να με συμπαθάτε μα αυτή η φράση είναι ελαφρώς προβληματική (θεο)λογικά.
Το Πνεύμα μπορεί να πνέει σαφώς και μυστικώς όπου θέλει: προς έναν ευαγγελιστή έναν μουσουλμάνο ή έναν άθεο.
Συμφωνούμε.
Όμως αυτό ΔΕΝ τους καθιστά και Εκκλησία.
Εξουσία λοιπόν δεν έχετε –όντως!- να εκφέρετε κρίση περί σωτηρίας.
Όχι όμως περί Εκκλησίας.
Πάντα διαφωτιστικά και κατοχυρωμένα τα κείμενά σας αγαπητέ κ. Κοτταδάκη. Σας ευχαριστούμε για την πληρότητα την θεολογική των άρθρων σας. Μας διαφωτίζουν.
π. Νεόφυτος
Μακάρι όλες αυτές οι σκέψεις να γίνουν μια πραγματικότητα. Διότι ορθοδοξία είναι ανοιχτή στο διάλογο. Έχει την αλήθεια και μπορεί αυτή την αλήθεια να την διατυπώσει και στους αδελφούς Χριστιανούς της Δύσης. Πρέπει να βρεθεί ένας κοινός τόπος πορείας. Οι διαχωρισμοί όλων αυτών των αιώνων δεν ωφέλησε σε τίποτα αλλά διάσπασε και κατακερμάτισε περισσότερο την εκκλησία.
Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε!
Για να φθάσουμε στην εορτολογικη ενότητα κ κατ' επέκτασιν στην ενότητα παρόλο που υπάρχουν δογματικές διαφορές με τη Ρώμη χρησιμοποιούμε το αγ πνεύμα ότι όπου θέλει πνει...
Αλλά εδώ δεν κατανοήσαμε καλά ότι είναι ο τύπος της ενότητας τέτοιος ώστε κρατώντας τις δογματικές διαφορές κ παραδόσεις ,είναι "δυνατόν"να ενοποιηθούν οι ετερόδοξοι όπως όπως με κοσμικά κριτήρια κ έτσι μετά την Κρητη,μπορούμε να λέμε ότι όπου θέλει πνει,πράγμα άτοπον κ βλάσφημο , καθως άνευ σφραγίδος αγ.πνευματος δεν είναι δυνατόν να λέγεται κάποιος ορθόδοξος,αλλά και ο αγ Γρηγόριος ο Παλαμάς μας έχει πει ότι όποιος δεν είναι της αλήθειας,δεν είναι της Του Χριστού Εκκλησίας...
Ο άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας θεωρεί θ Ε Μ Ε Λ Ι Ο Την ομολογία της πίστεως ...και εδώ μας προτείνουν το σιγαν.
Ποια είναι η ουσία στους λόγους " προστεθηκατε στο οικοδόμημα που έχει θεμέλιο τους Αποστόλους κ τους Προφήτες κ Ακρογωνιαίο λίθο Τον Χριστο"Εφ 2,20);
Αυτό που λένε οι άγιοιΠατερες,ότι άνευ σφραγίδος Αγ.Πνευματος δεν δύναται να είναι κανείς ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.
Η δε εορτολογικη ενότης του ορθοδόξου κόσμου στηρίζεται στην Ιερά Παράδοση και στην κοινωνία του Αγ.Πνευματος!
Οποιος δλδ δεν έχει Τ.Αγ.Πνευμα,δεν έχει κοινωνία με ΤΟΝ Θεό κ τα μέλη της εκκλησίας.
Άραγε ,που καταλήγουμε ;
Είναι Ο " τύπος ενότητος" με την Ρώμη τέτοιος "εξωτερικού τύπου",
κρατώντας όλες τις δογματικές μας διαφορες κ παραδόσεις.
Όσο αφορά
το "όπου θέλει πνει",έχω να πω πως
ένα τμήμα συνοδικού λέγει,
Λέγουσι και διαβαλουσι το αυτεξουσιον Του ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΕΠΙΤΙΘΕΜΕΝΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΣ Κ ΔΕΣΠΟΤΙΚΩΣ..
Έχουμε ακούσει κ ακούμε χρόνια για τον ζήλο ου κάτ'επιγνωσιν.
Αλλά ο ζήλος με επίγνωση,αναχαιτίζει τους κατηφορους.
Η ορθοδοξία δεν είναι το φαίνεσθαι όπως επιδιώκεται....
αλλά το είναι που είναι θέμα σωτηρίας!
Αληθώς Ανέστη!
Σαν να οικουμενιζει ο κοτταδακης...
Υπάρχει σαφής διαφορά ανάμεσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία καί στους υπόλοιπους Χριστιανούς (ρωμαιοκαθολικούς, προτεστάντες, αγγλικανούς, κλπ.).
Αυτό το βεβαιώνουν Αγιοι όπως ο Παίσιος, ο Πορφύριος, ο Ιάκωβος καί οι λοιποί.
Αλλά το βεβαιώνουν με την ίδια τη ζωή τους (που είναι η ισχυρότερη βεβαίωση) άνθρωποι όπως οι Μοναχοί του Αγίου Ορους που προέρχονται από ξένες χώρες καί άλλα δόγματα.
Αυτοί, ενώ ήσαν προτεστάντες, ρωμαιοκαθολικοί, αγγλικανοί, άθεοι εδέχθησαν την κληση του Αγίου Πνεύματος, εβαπτίστηκαν Ορθόδοξοι, έγιναν Αγιορείτες μοναχοί καί προσεύχονται για όλον τον κόσμο.
Το Αγιον Πνεύμα έπνευσε σε αυτούς καί τούς ΑΛΛΑΞΕ. Δέν τούς άφησε στο σχίσμα καί στην αίρεση που ήσαν, αλλά τούς έφερε στην ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
Είναι δυνατόν να πνεύσει το Αγιον Πνεύμα σε άνθρωπο καί αυτός να παραμείνει ίδιος με πρίν ;
Τρανό παράδειγμα, σύγχρονο καί πολύ γνωστό είναι του Επισκόπου Ασου Τιμοθέου, ο οποίος ποιμαίνει την Κολομβία καί την Βενεζουέλα.
Ενώ ήταν ρωμαιοκαθολικός, έψαξε, ανακάλυψε την Ορθοδοξία, Βαπτίσθηκε, εισήλθε στην Ιερωσύνη καί τώρα είναι Ορθόδοξος Επίσκοπος.
Οι ημέτεροι Φιλοπαπικοί (κληρικοί καί θεολόγοι) ας κάνουν μία συνάντηση μαζί του, καί ας τόν ρωτήσουν πότε νοιώθει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, τώρα ή πρίν ;
Υπεύθυνη γνώμη έχουν επίσης "οι τα Θεία πάσχοντες", κατά τον Αγιο Γρηγόριο Παλαμά, δηλαδή αυτοί που έχουν λάβει Χαρίσματα (Διορατικοί, Προορατικοί), καί μπορούν προσευχόμενοι να λάβουν απάντηση άν υπάρχει Χάρις καί πόση στους ετερόδοξους.
Στίς απόψεις ανθρώπων, που διαβάζουν βιβλία καί γράφουν άρθρα, θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, να είμαστε επιφυλακτικοί.
Λόγος σύγχυσης, αναφορών και επικλησεων λαβύρινθου, δίχως μίτο Αριάδνης...
Α! Και, να μην ξεχνάμε, κοροϊδεύοντας εαυτούς και αλλήλους : το μεγαλύτερο έγκλημα και η παγίδα των Ρωμαιοκαθολικών είναι το Πρωτείο. Τουτέστιν, η ναρκισσιστικη δύναμη για βούληση. Εωσφορικης προέλευσης. Αυτή τους οδήγησε στην αυτοεξορία από την Μία Εκκλησία. Η κοσμικής προέλευσης πλάνη να γίνει πλανητάρχης εκκλησιαστικος.
Το ίδιο μονοπάτι αυταπάτης τής δαιμονικης ισχύος και αυτοεξορίας εκκλησιαστικης, ακολουθούν χίλια έτη μετά των Δυτικών και οι Ρώσοι.
Προσευχομαστε, για την ειλικρινή μετάνοια και επιστροφή των πεπλανημενων από αιώνες Δυτικών στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Όπως και των Ρώσων. Όπως και πάντων ανθρώπων επί της γης.
Ε. Β.
Κύριε Κοτταδάκη, Ενωση δίχως εκκλησιολογικές_ δογματικές προ'υ'ποθέσεις δεν μπορεί να υφίσταται! Οι διάλογοι στο ΠΣΕ δεν έχουν προχωρήσει και Ρ/ Κ, Προτεστάντες κ.ά, παραμένουν αμετακίνητοι στις θέσεις τους! Για να μην μιλήσουμε για το αγκαθι της Ουνίας...Κι εσείς εκφράζεστε με ενθουσιασμό για μια μελλοντική Ενωση; Και ο μεγάλος άγιος Ποποβιτς -και όχι μονάχα αυτός- που μίλησαν για την " παναίρεση της οικουμενιστικής κίνησης" τους τοποθετούμε στο περιθώριο και τους διαγράφουμε, αυτοματικά; Εντάξει, ας είμαστε λίγο περισσότερο υποψιασμένοι και επιφυλακτικοί, αφού το κεφαλαιο Οικουμενισμός είναι τεράστιο και πολυεπίπεδο και με αμεσες σωτηριολογικές επιπτώσεις!...Χριστός Ανέστη!...
Παράθεμα:
«δεῖ γὰρ καὶ αἱρέσεις ἐν ὑμῖν εἶναι, ἵνα οἱ δόκιμοι φανεροὶ γένωνται ἐν ὑμῖν.»
(Α΄ Κορ. ια΄19)
Ἀξιότιμε κ. καθηγητά, Χριστός Ἀνέστη!
Ἔχω μάθει μέ ὅποιον κι ἄν συνομιλῶ καί παρά τίς ἀντίθετες ἀπόψεις καί διαφωνίες πού ἐνδεχομένως νά προκύπτουν, νά σέβομαι ἀπόλυτα τόν συνομιλητή μου.
Ἐπομένως δέν τίθεται θέμα «γαλατικής εὐγένειας» ἀλλά ἀπολύτου σεβασμοῦ πρός τόν οἰονδήποτε συνομιλητή.
Μιά ματιά στά σχόλιά μου εἶναι ἀρκετή γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές.
Τώρα γιά τό κείμενό σας, ἐπιτρέψτε μου νά καταθέσω κάποιες σκέψεις ἐπί τῶν ἐκτεθέντων.
Σπάραγμα 1ο
«Τη διάταξη καθορισμού ενιαίας ημέρας γιορτασμού του Πάσχα-«την πρώτη Κυριακή μετά την Πανσέληνο της εαρινής ισημερίας»-από την Α’ Οικουμενική γνωρίζουμε εκ διαφόρων ιστορικών πηγών, διότι το σχετικό κείμενο της Συνόδου δεν διεσώθη μέχρις ημών.»
Ὅμως ἔχουμε τήν ἐν Ἀντιοχεία τῆς Συρίας συγκροτηθεῖσα τοπική Σύνοδο ὅπου κατά τόν Ἅγιο Νικόδημον τόν Ἁγιορείτη:
«Ἡ σύνοδος οὖν αὕτη τούς παρόντας κε΄ κανόνας ἐξέδωκεν, ἀναγκαίους ὄντας εἰς τήν τῆς ἐκκλησίας εὐταξίαν καί κατάστασιν. Οἵτινες, κοντά ὁποῦ οἱ περισσότεροι, ὄχι μόνον κατά τό νόημα συμφωνοῦν μέ τούς Ἀποστολικούς κανόνας (ὅρα εἰς τά προλεγόμενα τῶν Ἀποστολικῶν κανόνων), ἀλλά καί τάς ἰδίας λέξεις ἐκείνων μεταχειρίζονται.»
Καί καθορίζονται τά ἐξῆς στόν Α΄ Κανόνα περί τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα:
«Πάντας τοὺς τολμῶντας παραλύειν τὸν ὅρον τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης, ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ Θεοφιλεστάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς Έκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ καλῶς δεδογμένα, καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. Εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς Ἐκκλησίας, Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος, μετὰ τὸν ὅρον τοῦτον τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἰδιάζειν, καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ Πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς Εκκλησίας, ὡς οὐ μόνον ἑαυτῷ ἁμαρτίας, ἀλλὰ πολλοῖς διαφθορᾶς καὶ διαστροφῆς γινόμενον αἴτιον. Καὶ οὐ μόνον τοὺς τοιούτους καθαιρεῖ τῆς λειτουργίας, ἀλλὰ καὶ τοὺς τολμῶντας τούτοις κοινωνεῖν μετὰ τὴν καθαίρεσιν. Τοὺς δὲ καθαιρεθέντας ἀποστερεῖσθαι καὶ τῆς ἔξωθεν τιμῆς, ἧς ὁ ἅγιος Κανὼν καὶ τὸ τοῦ Θεοῦ ἱερατεῖον μετείληφεν.»
Σπάραγμα 2ο
«Το απόσπασμα από Άγιο Νικόδημο Αγιορείτη ...εκθέτει τον Άγιο πρώτα απ’ την αναφορά στον πανίσχυρο Ευσέβιο Νικομηδείας, γνωστό επίσης Αρειανόφρονα...»
Προφανῶς, σύμφωνα μέ τό παραπάνω σκεπτικό σας, ἐκτίθενται καί οἱ παρακάτω Σύνοδοι πού ἐπικύρωσαν τήν ἐν Ἀντιοχεία τῆς Συρίας συγκροτηθεῖσα τοπική Σύνοδο (341 μ.Χ.) ὅπου «ἀρχηγός μέν ἦν Εὐσέβιος ὁ Βηρυτοῦ»:
«Ἐπικυροῦνται πρός τούτοις, ἀορίστως μέν ἀπό τόν α΄τῆς δ΄(ἀγκαλά αὕτη, ἐν τῆ δ΄πράξει αὐτῆς. αὐτολεξεί ἀναφέρη καί τόν δ΄καί ε΄ταύτης κανόνα, ὡς θέλομεν εἰπῆ) καί ἀπό τόν α΄τῆς ζ΄ ὠρισμένως δέ, ἀπό τόν β΄τῆς στ΄καί διά τῆς ἐπικυρώσεως ταύτης, οἰκουμενικήν τρόπον τινά ἀναλαμβάνουσι δύναμιν.»
Οἱ ὁποίοι Κανόνες τῶν ἀνωτέρω Οἰκουμενικῶν Συνόδων καθορίζουν:
Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (451 μ.Χ.)
Κανών Α΄
«Τοὺς παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων καθ᾿ ἑκάστην σύνοδον ἄχρι τοῦ νῦν ἐκτεθέντας κανόνας κρατεῖν ἐδικαιώσαμεν.»
ΣΤ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (691 μ.Χ.)
Κανὼν B´
«...Ἐπισφραγίζομεν δὲ καὶ τοὺς λοιποὺς πάντας ἱεροὺς κανόνας, τοὺς ὑπὸ τῶν ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων ἡμῶν ἐκτεθέντας, τουτέστι τῶν τε ἐν Νικαίᾳ συναθροισθέντων τριακοσίων δεκαοκτὼ ἁγίων Πατέρων... πρὸς τούτοις δὲ καὶ τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ τῆς Συρίας·...»
συνεχίζεται....
Θ.Σ.
συνέχεια ...
Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (787 μ.Χ.)
Κανών Α΄
«... Τούτων οὖν οὕτως ὄντων, καὶ διαμαρτυρουμένων ἡμῖν, ἀγαλλιώμενοι ἐπ᾿ αὐτοῖς, ὡς εἴ τις εὕροι σκῦλα πολλά, ἀσπασίως τοὺς θείους κανόνας ἐνστερνιζόμεθα, καὶ ὁλόκληρον τὴν αὐτῶν διαταγὴν καὶ ἀσάλευτον κρατύνομεν, τῶν ἐκτεθέντων ὑπὸ τῶν ἁγίων σαλπίγγων τοῦ Πνεύματος, τῶν πανευφήμων Ἀποστόλων, τῶν τε ἕξ ἁγίων οἰκουμενικῶν συνόδων, καὶ τῶν τοπικῶς συναθροισθεισῶν ἐπὶ ἐκδόσει τοιούτων διαταγμάτων, καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν· Ἐξ ἑνὸς γὰρ ἅπαντες καὶ τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος αὐγασθέντες, ὥρισαν τὰ συμφέροντα. Καὶ οὕς μὲν τῷ ἀναθέματι παραπέμπουσι, καὶ ἡμεῖς ἀναθεματίζομεν· οὕς δέ τῇ καθαιρέσει, καὶ ἡμεῖς καθαιροῦμεν· οὓς δὲ τῷ ἀφορισμῷ, καὶ ἡμεῖς ἀφορίζομεν· οὓς δὲ ἐπιτιμίῳ παραδιδόασι, καὶ ἡμεῖς ὡσαύτως ὑποβάλλομεν. Ἀφιλάργυρος γὰρ ὁ τρόπος, ἀρκούμενοι τοῖς παροῦσιν· ὁ ἀναβεβηκὼς εἰς τρίτον οὐρανόν, καὶ ἀκούσας ἄῤῥρητα ῥήματα, Παῦλος ὁ θεῖος Ἀπόστολος διαῤῥήδην βοᾷ.»
Σπάραγμα 3ο
«Τι λέτε, δεν τον εκθέτει πάλι, που έχει μεταφράσει και εκδώσει ελληνικά με τον τίτλο, «Αόρατος πόλεμος»...»
Σχετικά μέ τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη καί τά ἐν λόγω ἔργα του μεταφέρω ἀποσπασματικά ἀπό τό κατωτέρω ἱστολόγιο:
http://www.parembasis.gr/index.php/el/menu-teyxos-266/5462-2018-266-12
τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ: Ὁ Μῦθος περὶ ξένων ἐπιδράσεων σὲ ἔργα τοῦ Ἅγιου Νικοδήμου Ἁγιορείτου.
«Γίνεται ὃμως λόγος καί γιά ἂμεσες ἐπιδρἀσεις, σχετικά με τά ἒργα τοῦ Νικοδήμου «Ἀόρατος Πόλεμος» (1795) [7] καί «Γυμνάσματα Πνευματικά» (1800) [8], πού θεωροῦνται ἀντιγραφή ὁμοτίτλων δυτικῶν προτύπων. Ἡ περί ἰταλικῶν προτύπων ἐκδοχή, τά ὁποῖα μάλιστα ἐπέλεξε ὁ ἲδιος ὁ Νικόδημος, ὁδήγησε σέ τερατώδεις ὑποθέσεις στό παρελθόν. Ἡ θέση ὃμως αὐτή ἒχει πιά ξεπεραστεῖ. Αὐτό δέ ὀφείλεται στήν ὁριακή παρέμβαση τοῦ ἒγκριτου ἱστορικοῦ-φιλολόγου κ. Ἐμμανουήλ Φραγκίσκου [9], ὁ ὁποῖος ἐξέτασε ἐκτενῶς τό πρόβλημα, καταλήγοντας στό συμπέρασμα, ὃτι «ἡ σχηματισμένη ὣς τώρα εἰκόνα γιά τή σχέση τοῦ Νικοδήμου Ἁγιορείτη μέ κείμενα τῶν Scupoli καί Pinamonti καί πέρα ἀπό αὐτό, γιά τήν ἐπίδραση τοῦ καθολικισμοῦ στό ἒργο του, ἒρχεται νἀ ἀλλάξει ριζικά. Εἶναι φανερό, ὃτι ἡ σχέση αὐτή ὑπῆρξε τελικά ἒμμεση [10]. Ἀλλά καί τό ἐπίθετο «ἒμμεση» ἒχει τήν ἐξήγησή του.
Πρῶτο σημαντικό δεδομένο εἶναι ὃτι ὁ Ἃγιος δέν γνώριζε ἰταλικά. Τά δύο ἰταλικά ἒργα μεταφράστηκαν στά ἑλληνικά ἀπό τόν «καγκελλάριο»-Γραμματέα τῆς Κοινότητας τῆς Πάτμου, Ἐμμανουήλ ἢ Μανουήλ Ρωμανίτη, κριτικῆς καταγωγῆς, πού πέθανε μετά τό 1758 ἢ 1762.Ὁ Ἃγιος Μακάριος (1741-1805), ἐκ τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς Κολλυβαδικῆς Ὁμάδος καί «ἐργοδιώκτης» τοῦ ἁγίου Νικοδήμου, βρίσκοντας ἐνδιαφέροντα, ἀπό πλευρᾶς θεμάτων, τά ἒργα αὐτά, θεώρησε καλό νά δώσει ἀντίγραφα τῶν μεταφράσεων τοῦ Ρωμανίτη στόν Νικόδημο, ὡς ταλαντοῦχο Θεολόγο τοῦ Κολλυβαδικοῦ Κινήματος [11], γιά νά ἐμπνευσθεῖ ἀνάλογες συγγραφές γιά τό Ὀρθόδοξο Πλήρωμα.
Ὁ Νικόδημος, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τίς μεταφράσεις τοῦ Ρωμανίτη, συνέγραψε τά ὁμότιτλα ἒργα του, κατά πολύ ἐκτενέστερα τῶν μεταφράσεων, καί τό σημαντικότερο προσφέροντας στή θέση ἐκείνων ἒργα ὀρθόδοξα. Ὃ,τι προσλαμβάνει ἀπό τόν Ρωμανίτη ὀρθοδοξοποιεῖται, φέροντας τήν σφραγίδα τῆς πατερικότητας, διότι πάντα καταφεύγει σέ πατερικές πηγές [12]. Τό «’Εξομολογητάριον» λ.χ. στηρίζεται ἰδιαίτερα στούς 38 Κανόνες τοῦ πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου Δ΄ τοῦ Νηστευτοῦ (+595) [13] καί στά 17 Ἐπιτίμιά του, πού εἶχαν σωθεῖ σέ ἁγιορείτικα χειρόγραφα. Τὀ πολυσχολιαζόμενο ὃμως σχολαστικό ὓφος τοῦ ἒργου τοῦ Νικοδήμου δέν ὀφείλεται τόσο στή δυτική ἐπίδραση, κάτι πού ἦταν σύμπτωμα γενικότερα τῆς ἐποχῆς, ὃσο στό ἒργο τοῦ Ἰωάννου Νηστευτοῦ, πού ἐπηρέαζε τήν ὀρθόδοξη ποιμαντική πράξη, κυρίως δέ στή διάρκεια τῆς δουλείας.»
συνεχίζεται...
Θ.Σ.
συνέχεια ...
Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος (787 μ.Χ.)
Κανών Α΄
«... Τούτων οὖν οὕτως ὄντων, καὶ διαμαρτυρουμένων ἡμῖν, ἀγαλλιώμενοι ἐπ᾿ αὐτοῖς, ὡς εἴ τις εὕροι σκῦλα πολλά, ἀσπασίως τοὺς θείους κανόνας ἐνστερνιζόμεθα, καὶ ὁλόκληρον τὴν αὐτῶν διαταγὴν καὶ ἀσάλευτον κρατύνομεν, τῶν ἐκτεθέντων ὑπὸ τῶν ἁγίων σαλπίγγων τοῦ Πνεύματος, τῶν πανευφήμων Ἀποστόλων, τῶν τε ἕξ ἁγίων οἰκουμενικῶν συνόδων, καὶ τῶν τοπικῶς συναθροισθεισῶν ἐπὶ ἐκδόσει τοιούτων διαταγμάτων, καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν· Ἐξ ἑνὸς γὰρ ἅπαντες καὶ τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος αὐγασθέντες, ὥρισαν τὰ συμφέροντα. Καὶ οὕς μὲν τῷ ἀναθέματι παραπέμπουσι, καὶ ἡμεῖς ἀναθεματίζομεν· οὕς δέ τῇ καθαιρέσει, καὶ ἡμεῖς καθαιροῦμεν· οὓς δὲ τῷ ἀφορισμῷ, καὶ ἡμεῖς ἀφορίζομεν· οὓς δὲ ἐπιτιμίῳ παραδιδόασι, καὶ ἡμεῖς ὡσαύτως ὑποβάλλομεν. Ἀφιλάργυρος γὰρ ὁ τρόπος, ἀρκούμενοι τοῖς παροῦσιν· ὁ ἀναβεβηκὼς εἰς τρίτον οὐρανόν, καὶ ἀκούσας ἄῤῥρητα ῥήματα, Παῦλος ὁ θεῖος Ἀπόστολος διαῤῥήδην βοᾷ.»
Σπάραγμα 3ο
«Τι λέτε, δεν τον εκθέτει πάλι, που έχει μεταφράσει και εκδώσει ελληνικά με τον τίτλο, «Αόρατος πόλεμος»...»
Σχετικά μέ τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη καί τά ἐν λόγω ἔργα του μεταφέρω ἀποσπασματικά ἀπό τό κατωτέρω ἱστολόγιο:
http://www.parembasis.gr/index.php/el/menu-teyxos-266/5462-2018-266-12
τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ: Ὁ Μῦθος περὶ ξένων ἐπιδράσεων σὲ ἔργα τοῦ Ἅγιου Νικοδήμου Ἁγιορείτου.
«Γίνεται ὃμως λόγος καί γιά ἂμεσες ἐπιδρἀσεις, σχετικά με τά ἒργα τοῦ Νικοδήμου «Ἀόρατος Πόλεμος» (1795) [7] καί «Γυμνάσματα Πνευματικά» (1800) [8], πού θεωροῦνται ἀντιγραφή ὁμοτίτλων δυτικῶν προτύπων. Ἡ περί ἰταλικῶν προτύπων ἐκδοχή, τά ὁποῖα μάλιστα ἐπέλεξε ὁ ἲδιος ὁ Νικόδημος, ὁδήγησε σέ τερατώδεις ὑποθέσεις στό παρελθόν. Ἡ θέση ὃμως αὐτή ἒχει πιά ξεπεραστεῖ. Αὐτό δέ ὀφείλεται στήν ὁριακή παρέμβαση τοῦ ἒγκριτου ἱστορικοῦ-φιλολόγου κ. Ἐμμανουήλ Φραγκίσκου [9], ὁ ὁποῖος ἐξέτασε ἐκτενῶς τό πρόβλημα, καταλήγοντας στό συμπέρασμα, ὃτι «ἡ σχηματισμένη ὣς τώρα εἰκόνα γιά τή σχέση τοῦ Νικοδήμου Ἁγιορείτη μέ κείμενα τῶν Scupoli καί Pinamonti καί πέρα ἀπό αὐτό, γιά τήν ἐπίδραση τοῦ καθολικισμοῦ στό ἒργο του, ἒρχεται νἀ ἀλλάξει ριζικά. Εἶναι φανερό, ὃτι ἡ σχέση αὐτή ὑπῆρξε τελικά ἒμμεση [10]. Ἀλλά καί τό ἐπίθετο «ἒμμεση» ἒχει τήν ἐξήγησή του.
Πρῶτο σημαντικό δεδομένο εἶναι ὃτι ὁ Ἃγιος δέν γνώριζε ἰταλικά. Τά δύο ἰταλικά ἒργα μεταφράστηκαν στά ἑλληνικά ἀπό τόν «καγκελλάριο»-Γραμματέα τῆς Κοινότητας τῆς Πάτμου, Ἐμμανουήλ ἢ Μανουήλ Ρωμανίτη, κριτικῆς καταγωγῆς, πού πέθανε μετά τό 1758 ἢ 1762.Ὁ Ἃγιος Μακάριος (1741-1805), ἐκ τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς Κολλυβαδικῆς Ὁμάδος καί «ἐργοδιώκτης» τοῦ ἁγίου Νικοδήμου, βρίσκοντας ἐνδιαφέροντα, ἀπό πλευρᾶς θεμάτων, τά ἒργα αὐτά, θεώρησε καλό νά δώσει ἀντίγραφα τῶν μεταφράσεων τοῦ Ρωμανίτη στόν Νικόδημο, ὡς ταλαντοῦχο Θεολόγο τοῦ Κολλυβαδικοῦ Κινήματος [11], γιά νά ἐμπνευσθεῖ ἀνάλογες συγγραφές γιά τό Ὀρθόδοξο Πλήρωμα.
Ὁ Νικόδημος, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τίς μεταφράσεις τοῦ Ρωμανίτη, συνέγραψε τά ὁμότιτλα ἒργα του, κατά πολύ ἐκτενέστερα τῶν μεταφράσεων, καί τό σημαντικότερο προσφέροντας στή θέση ἐκείνων ἒργα ὀρθόδοξα. Ὃ,τι προσλαμβάνει ἀπό τόν Ρωμανίτη ὀρθοδοξοποιεῖται, φέροντας τήν σφραγίδα τῆς πατερικότητας, διότι πάντα καταφεύγει σέ πατερικές πηγές [12]. Τό «’Εξομολογητάριον» λ.χ. στηρίζεται ἰδιαίτερα στούς 38 Κανόνες τοῦ πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου Δ΄ τοῦ Νηστευτοῦ (+595) [13] καί στά 17 Ἐπιτίμιά του, πού εἶχαν σωθεῖ σέ ἁγιορείτικα χειρόγραφα. Τὀ πολυσχολιαζόμενο ὃμως σχολαστικό ὓφος τοῦ ἒργου τοῦ Νικοδήμου δέν ὀφείλεται τόσο στή δυτική ἐπίδραση, κάτι πού ἦταν σύμπτωμα γενικότερα τῆς ἐποχῆς, ὃσο στό ἒργο τοῦ Ἰωάννου Νηστευτοῦ, πού ἐπηρέαζε τήν ὀρθόδοξη ποιμαντική πράξη, κυρίως δέ στή διάρκεια τῆς δουλείας.»
συνεχίζεται...
Θ.Σ.
συνέχεια...
Σπάραγμα 4ο
«Τι κάνει, δηλαδή, θεωρεί καλύτερο, και προτιμά, προτείνει, Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί, και λοιποί χριστιανοί, να είναι γυρισμένοι πλάτη με πλάτη, συν τα παρεπόμενα αυτού, και όχι πρόσωπο με πρόσωπο, συν αναζήτηση των αμφοτέρωθεν λαθών στην ιστορική διαδρομή, και με ταπείνωση και μετάνοια όλων αναθεώρηση !»
Στό σπάραγμα αὐτό ἀπαντήσατε στήν ἀμέσως ἐπόμενη παράγραφο:
«Αλλά ! Εβδομήντα χρόνια από την ιστορική συνάντηση,... και την έναρξη των σχετικών επαφών και Διαλόγων.»
Ἑβδομήντα χρόνια ...
Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν συνιστᾶ «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τιτ. γ΄10).
Καί σχετικά μέ τό παράθεμα αὐτό μεταφέρω ἀπόσπασμα ἀπό τό κατωτέρω ἱστολόγιο:
https://enromiosini.gr/arthrografia/gia-poioys-ischyei-to/
«Για ποιους ισχύει το «Αιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»;
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«Πως λοιπόν λέγει αλλού, «μήπως τους δώσει κάποτε ο Θεός μετάνοια», και εδώ, «τον αιρετικό άνθρωπο μετά την πρώτη και τη δεύτερη νουθεσία άφηνέ τον, γνωρίζοντας ότι έχει διαστραφεί αυτός και αμαρτάνει, καταδικάζοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτό του»; Εκεί μιλάει γι’ αυτούς που έχουν κάποια ελπίδα για διόρθωση και γι’ αυτούς που απλώς έχουν αντίθετη γνώμη. Όταν όμως είναι φανερός και γνωστός σε όλους, για ποιο λόγο αγωνίζεσαι άδικα; γιατί χτυπάς τον αέρα; Τι σημαίνει, «καταδικάζοντας ο ίδιος τον εαυτό του»; Δεν μπορεί δηλαδή να πει, ‘κανείς δε μου μίλησε, κανείς δε με συμβούλευσε’. Όταν λοιπόν μετά τη συμβουλή ο ίδιος επιμένει, τότε καταδικάζει ο ίδιος τον εαυτό του.»
Σπάραγμα 5ο
«Όμως ! Κανένα κείμενο-δηλαδή, γραπτό ιερού προσώπου-εκτός από τους δογματικούς ορισμούς των Συνόδων, δεν μπορεί να αξιώσει «συμβολικό» κύρος».»
Ἄραγε γιά τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα γιατί δέν ἰσχύει αὐτό;
Σπάραγμα 6ο
«Ήτοι, κατά πάντα και δια πάντα ο τελικός λόγος ανήκει στον Κύριο ! Και, κατ’ επέκταση. Δεν μπορώ να θεωρώ, να αντιμετωπίζω, να συμπεριφέρομαι στους πέραν από την Ορθοδοξία χριστιανούς, ως μη χριστιανούς, ως άπιστους, ως άθεους !»
Γνωρίζετε πολύ καλά κ. καθηγητά, πώς δέν τούς ἀποδίδουμε ἐμεῖς αὐτούς τούς χαρακτηρισμούς ἀλλά ἡ Ἐκκλησία μας διά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
Ὁρᾶτε Συνοδικόν.
Ὅσο γιά τήν στάση μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν ἡ Ἐκκλησία, ὅπως ἡ ἴδια κάνει ἰδιαίτερη μνεία καί προσεύχεται στή θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῆ ἁγία σου καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία», τό ἴδιο προτρέπει κι ἐμᾶς νά τούς μνημονεύουμε στήν προσευχή μας: «Μνήσθητι, Κύριε, τῶν πεπλανημένων καὶ μακρὰν τῆς Ἀληθείας Σου εὑρισκομένων, καὶ ἐπίστρεψον αὐτοὺς τῇ Ἁγίᾳ Σου Καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ»
Σπάραγμα 7ο
«Και ιδού τώρα ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, που είπα. «Είμαστε εκτεθειμένοι σε κολασμό, όχι μόνο για το κακό που διαπράξαμε, αλλά και για το καλό που παραλείψαμε, και, για το ότι δεν αγαπήσαμε τον πλησίον μας».»
Προφανῶς καί ἔχετε ἀναφερθεῖ ἐπ’αὐτοῦ τοῦ εἴδους τῶν κειμένων παραπάνω καί τά χαρακτηρίσατε ὡς ἑξῆς: «Όμως ! Κανένα κείμενο-δηλαδή, γραπτό ιερού προσώπου-εκτός από τους δογματικούς ορισμούς των Συνόδων, δεν μπορεί να αξιώσει «συμβολικό» κύρος». Ήτοι είναι μια ιερή γνώμη ή πρόταση ή εμπειρία πνευματικού επιπέδου ανοιχτή σε ελεύθερη προσωπική αποδοχή ή μη, και έτερον μηδέν !»
Πρός τί λοιπόν αὐτή ἡ παράθεση;
Σπάραγμα 8ο
«Ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς συ πάτερ εν εμοί, καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσι, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας»-Ιωαν.17,21. Που θα πει ότι, χωρίς το τελευταίο ο κόσμος δε θα πιστέψει ! Όπερ μη γένοιτο !
Ἀντιγράφω ἀποσπασματικά ἀπό τό κατωτέρω ἱστολόγιο:
https://www.ekklisiaonline.gr/ekklisiaonline/kakopiisi-ke-diastrevlosi-tis-prosychis-tou-christou-%E1%BC%B5na-pantes-%E1%BC%95n-%E1%BD%A6sin/
Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ ἑνότητα
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου (νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως» Ἐκδόσεις «Τέρτιος», Κατερίνη 1985, σελ. 99-102
συνεχίζεται...
Θ.Σ.
συνέχεια...
«Ὁ Χριστὸς παρακαλεῖ τὸν Πατέρα Του νὰ τηρῆ τοὺς μαθητὰς ἐν τῷ ὀνόματί Του «ἵνα ὦσιν ἓν». Τὸ χωρίον αὐτὸ χρησιμοποιεῖται συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὶς περισσότερες φορές, ἂν ὄχι πάντοτε, κακοποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται. Διότι ἐδῶ ὁ Κύριος δὲν παρακαλεῖ γιὰ τὴν μελλοντικὴ ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ γιὰ τὴν ἑνότητα «ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Χριστοῦ», ποὺ δίδεται στοὺς ἁγίους καὶ εἶναι παροῦσα πραγματικότητα μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.....
Ἔτσι καὶ ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἐξωτερική, μία σύνδεσι ἐξωτερικὴ τῶν σωμάτων, ἀλλὰ ἐσωτερική. Ἡ ὑπόστασι τοῦ ἑνὸς ἀπὸ ἀγάπη νὰ εἰσέρχεται στὴν ὑπόστασι τοῦ ἄλλου. Ἀκόμη ἡ ἑνότητα εἶναι ἀληθινή, ὅταν ὑπάρχει ἐν Χριστῷ. «Καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν», εἶπε ὁ Κύριος. Ἡ κοινωνία μὲ τὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεὸ ἐξασφαλίζει τὴν γνησιότητα τῆς ἀνθρωπίνης ἑνότητος. Ἐπίσης ἡ γνήσια ἑνότητα ὑπάρχει μὲ τὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ: «καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς ἵνα ὦσιν ἓν… θέλω ὅπου εἰμι ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμήν…».
Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι ὅταν οἱ ἄνθρωποι βιώνουν τὴν δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅταν εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὸν Χριστό, τότε εἶναι καὶ μεταξύ τους ἑνωμένοι.
Ἑπομένως στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ δὲν γίνεται λόγος γιὰ μία ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῶν προσπαθειῶν καὶ γνωρισμάτων καὶ ποὺ εἶναι προσδοκία τοῦ μέλλοντος, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δόθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ εἶναι παροῦσα πραγματικότης.
Αὐτὴ τὴν ἑνότητα βίωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες.
.....
Ἔτσι ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔχουν κοινὴ διδασκαλία, ἀφοῦ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀπέκτησαν κοινὴ ζωή. Εἶναι φορεῖς τῆς Παραδόσεως. Καὶ ξέρουμε καλὰ ὅτι ἡ Παράδοσι δὲν εἶναι μία «ἱστορικὴ γνῶσι» καὶ «ἱστορικὴ μνήμη», ἀλλὰ ἡ ἀδιάλειπτη ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος στὴν Ἐκκλησία. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρεςδὲν παρέλαβαν κάπως ἐξωτερικὰ καὶ διανοητικὰ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς προγενεστέρους Πατέρας, οὔτε ἔμαθαν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὶς συγγραφὲς τῶν ἁγίων, ἀλλὰ ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς προηγουμένους αὐτῶν, ἐπειδὴ συμμετέχουν στὴν ἄκτιστη δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τονίσαμε.
Ἡ διδασκαλία τους δὲν εἶναι φιλοσοφικὸς στοχασμός, ἀλλὰ ἀποκάλυψι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων. Οἱ πρῶτοι, ὡς μὴ ἔχοντες θεωρία Θεοῦ,φιλοσοφοῦσαν, ἐνῶ οἱ δεύτεροι, ὡς ἔχοντες θεωρία Θεοῦ, θεολογοῦσαν• μιλοῦσαν αὐθεντικά, ὡς φορεῖς τῆς Παραδόσεως. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας διατυπώνεται σὲ κάθε χρονικὴ περίοδο ἀπὸ τοὺς ἁγίους, χωρὶς νὰ ἀλλοιώνεται καὶ χωρὶς νὰ διαφοροποιεῖται ἀπὸ ὅλη τὴν διδασκαλία τῶν προηγουμένων Πατέρων.Ὅταν ἔχουμε διαφοροποίησι, τότε ἔχουμε παρέκκλισι. Ἄρα αἵρεσι.»
Σπάραγμα 9ο
« Προφανώς στηριζόμενος στο … ανυποχώρητο αποκλειστικά του παλαιό-λογισμού στο θέμα της πίστης, βάζοντας πλάι το, «Αγάπη εστί».»
Ἀξιότιμε κ. καθηγητά,
θεωρῶ πώς στό θέμα τῆς Πίστης ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἔδινε τήν ἀρμόζουσα προτεραιότητα σέ αὐτή.
Ἄλλωστε τί ἄλλο μπορεῖ νά σημαίνει ὁ λόγος Του:«Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες.» (Ματθ. ζ΄15), ἄν ὄχι τήν πρωτεύοουσας σημασίας γιά τούς πιστούς προφύλαξη ἀπό ἀνθρώπους αἱρετικούς καί τήν ἀποφυγή τους;
Τί ἀλλο μπορεῖ νά ἐννοεῖ μέ τήν προειδοποίηση: «ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων» (Ματθ.ιστ΄6);
Τί μπορεῖ νά σημαίνει αὐτή ἡ «ζύμη» παρά τό κακό πού θά προέλθει ἀπό τό ἀνακάτωμα μέ ἀλλότριες διδασκαλίες περί τήν Πίστη;
Πῶς λοιπόν ἐμεῖς «τῶ τῆς ἀγάπης προσχήματι» αὐτά τά βάζουμε στό πλάι;
Μέ ἐκτίμηση,
Θεόδωρος Σ.
Χαρά στο κουράγιο σου Θ. Σ. να γράψεις τόσα σχόλια. Εγώ δεν έχω το κουράγιο να σε διαβάσω. Ας τα βρεις με τον Κοτταδάκη.
Θαυμάζω την ψυχραιμία του Θ.Σ. απέναντι στο απαράδεκτο γλωσσικό ύφος του κυρίου Κοτταδάκη.
Προς ψευδώνυμο κ. Θεόδωρο Σ και παράπλευρους.
α. Λυπάμαι, αλλά τα τρία μακροσκελή γραπτά δεν αξίζουν δεκάρα τσακιστή. Στο πρώτο, βέβαια, διεκδικείτε … «ταπεινά» το δεύτερο μέρος του χωρίου, αλλά ως ένας ντροπή του Χριστού, γιατί ποδοπατάτε το «πάντα τα έθνη», ντροπή και του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, γιατί όντας γνωστός μεταπράτης του παλαιό-λογισμού, ήτοι των σχισματικών, διεκδικείτε ανερυθρίαστα τη διδαχή του ότι το σχίσμα είναι χειρότερο από την αίρεση, που αντίθετα σας χτυπάει κατακέφαλα ! β. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης δεν είναι ιστορικός, το ίδιο κι ο σεβαστός για το κορυφαίο λειτούργημα Μητροπολίτης Ιερόθεος. Και, ως προς τα μεταφρασμένα βιβλία των Σκούπολι και Λογιόλα από τον Άγιο, το θέμα είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο επιστημονικά, και εκτός από άλλα παραπέμπω στη Διδακτορική Διατριβή. «Λόγιοι κληρικοί και Νεοελληνικός Διαφωτισμός …» Χρήστου Ιωαννίδη, «2.2 Νικόδημος Αγιορείτης», σ.95κε. γ. Οι Σύνοδοι από 337 μέχρι 361 είναι υπό την ολοκληρωτική, προσθέτω και τυραννική επιβολή του συνειδητού Αρειανόφρονα αυτοκράτορα Κωνστάντιου ομοιοπαθείς, πολέμιες του Μ. Αθανασίου και της Α΄ Οικουμενικής, οριακοί συμβιβασμοί Αρειανικών παραλλαγών. Απόδειξη τα τέσσερα σύμβολα. δ. Και να μην αναφερθώ στην ατιμία για την κοινή γυναίκα με την οποία πήγε τάχα ο Μέγας Άγιος, που βέβαια τους ξεμπρόστιασε εν συνόδω κατά πρόσωπο. Τα πράγματα είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο που γύρω στο 346 ο αδελφός και συν-αυτοκράτορας της Δύσης Κώνστας έφτασε να γράψει στον Κωνστάντιο. «Ει δ’ ανανεύοις-αν παρ’ ελπίδα αρνηθείς-ταύτα ούτω ειπείν, εν-ένα-ίσθι-να ξέρεις- ότι, αυτός εγώ, αυτόθι γενόμενος και άκοντος σου, τούτοις τους οικείους αποδίδωμι θρόνους». Ο Κωνστάντιος ανησύχησε, συμβουλεύτηκε έμπιστους αρειανόφρονες, που: «Κρείσσον έφασαν των εκκλησιών παραχωρήσαι τοις περί Αθανάσιον ή εμφύλιον αναδέξασθαι πόλεμον»-Βλ. Φειδά. Ε.Ι.τ.1ος σ.496. ε. Γνωρίζω τις σοβαρές διαφορές με Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία-Φιλιόκβε και Πρωτείο πιο πολύ-και λοιπές, και δε χρειάζεται να μου τις υπενθυμίζετε. Γνωρίζω όμως και ότι δεν υπάρχει Συνοδική Απόφαση της Ορθοδοξίας που τις οροθετεί αιρετικές, ή να σχετίζεται μαζί τους ως τέτοιες. Εξάλλου άλλο ένωση των Εκκλησιών, υπόθεση για θαύμα ή άμεση παρέμβαση του Χριστού, και άλλο κατανόηση, ενότητα, αγάπη, αδελφοσύνη χριστιανική, περί ων η πρόταση για γιορτή του Πάσχα την ίδια Κυριακή.
Στον κ. Χι 1,24. «ελαφρώς προβληματική (θεο)λογικά)», λέω ότι το αξίωμα είναι από Παύλου Ευδοκίμωφ, «Η Ορθοδοξία», σελ. 462. Και από Κάλλιστο Γουέαρ, «Η Ορθόδοξη Εκκλησία», σ. 485 παραθέτω. «Είναι λάθος να συμπεραίνουμε, πως αυτοί που δεν είναι ορθόδοξοι δεν μπορούν καθόλου να ανήκουν στην Εκκλησία. Πολλοί άνθρωποι μπορεί να είναι μέλη της Εκκλησίας κατά ένα μη ορατό τρόπο. Πιθανώς να υφίστανται αόρατοι δεσμοί, παρά την εξωτερική διαίρεση. Το Πνεύμα του Θεού πάει όπου θέλει, και σύμφωνα με τον Άγ. Ειρηναίο, όπου είναι το Πνεύμα, εκεί είναι και η Εκκλησία». Χριστός Ανέστη και όλα τα καλά. Και τέλος οριστικό πια. Αθανάσιος Κοτταδάκης
Το ότι ο άγιος Νικόδημος βρήκε τις μεταφράσεις των "Πνευματικών Γυμνασμάτων" και του "Αοράτου Πολέμου" στη βιβλιοθήκη της μονής της Πάτμου κι από εκεί τις διασκεύασε το έχει αποδείξει ο Εμμ. Φραγκίσκος στο άρθρο του "Αόρατος Πόλεμος" (1796), "Γυμνάσματα Πνευματικά" (1800). Η πατρότητα των "μεταφράσεων" του Νικοδήμου Αγιορείτη" στο περιοδικό "Ο Ερανιστής", έτος ΚΕ-ΛΑ, τόμος 19(1993), σ. 104.
Όπως προκύπτει από μελέτες, μεταγενέστερες του βιβλίου του (του Εμμ. Φραγκίσκου, ό.π., αλλά και του Κ. Παπουλίδη, Αγιορειτικά, Άγιον Όρος 1993, σσ. 125-127), ο Άγιος έχει αλλάξει άρδην το περιεχόμενό τους, προσθέτοντας και πολύ νικοδημικό υλικό. Π.χ., τα "Πνευματικά γυμνάσματα" από ένα τευχίδιο των 30 σελίδων, μεταμορφώθηκαν σε τόμο των 650. (βλ. και https://antifono.gr/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b9-%ce%b7-%cf%80%ce%bd%ce%b5/)
Δημοσίευση σχολίου