«Ὁ δρόμος αὐτὸς δὲν τελειώνει δὲν ἔχει ἀλλαγή, ὅσο γυρεύεις
νὰ θυμηθεῖς τὰ παιδικά σου χρόνια, ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν
ἐκείνους ποὺ χάθηκαν μέσα στὸν ὕπνο τους πελαγίσιους τάφους,
ὅσο ζητᾶς τὰ σώματα ποὺ ἀγάπησες νὰ σκύψουν
κάτω ἀπὸ τὰ σκληρὰ κλωνάρια τῶν πλατάνων
ἐκεῖ ποὺ στάθηκε μιὰ ἀχτίδα τοῦ ἥλιου γυμνωμένη
καὶ σκίρτησε ἕνας σκύλος καὶ φτεροκόπησε ἡ καρδιά σου,
ὁ δρόμος δὲν ἔχει ἀλλαγή· κράτησα τη ζωή μου.»
Γιώργος Σεφέρης
Ο στίχος αυτός προέρχεται από το ποίημα «Επιφάνια, 1937»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου