«Η συμβολή της Εκκλησίας της Κύπρου
στους αγώνες του Ελληνισμού»
Ομιλία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, 9
Ιουλίου 2008.
Του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου
Κύπρου κ.
Χρυσοστόμου.
Κατανοώ πλήρως τις υψηλές προσδοκίες σας να ακούσετε
λόγο αντάξιο του τόπου από τον οποίο εκφέρεται, της επετείου που σήμερα
αναμιμνησκόμαστε και του δισχιλιετούς θεσμού που εκπροσωπώ.
Ο τόπος, το κλεινόν άστυ, το κέντρο
των αισθημάτων και των σκέψεων των απανταχού της γης Ελλήνων, είναι ο χώρος
προς τον οποίο εστιάζονται και οι εθνικοί πόθοι και οραματισμοί του ποιμνίου
μου∙ το σημείο στο οποίο στρέφονται εδώ και 35 αιώνες και θα στρέφονται για
πάντα, σταθερά και αδιάλειπτα, οι πυξίδες των καρδιών του. Ό,τι θα λεχθεί εδώ
θα πρέπει να είναι αντάξιο αυτών των πόθων και οραματισμών.
Η 9η Ιουλίου, εξάλλου, δεν
είναι μια από τις πολλές επετείους του ιστορικού βίου μας. Είναι κορυφαίο
σημείο αναφοράς ολόκληρου του Ελληνισμού. Συμπύκνωση διαχρονικών αξιών και
μηνυμάτων. Όταν ένας αρχιεπίσκοπος κι άλλοι αρχιερείς θυσιάζονται εκουσίως για την αξία της πατρίδας και την ορθόδοξη
πίστη τους, ο θάνατός τους ξεπερνά το τέλος της βιολογικής ύπαρξής τους και
γίνεται καθοδηγητικός φάρος του λαού,
υπόθεση άντλησης διδαγμάτων. Και η ημέρα, λοιπόν, απαιτεί αντάξιο της επετείου
λόγο.
Μα και η θέση μου, ως προκαθημένου της
μαρτυρικής Κυπριακής Εκκλησίας δημιουργεί προσδοκίες για αντάξιο της πορείας
της Εκκλησίας μας λόγο. Για την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου, η
πρωτοπορία σε κάθε αγώνα υπέρ της εθνικής ελευθερίας, αποτελεί μακράν παράδοση.
Οι Έλληνες εταύτισαν ανέκαθεν την ορθόδοξη πίστη με την ελληνική εθνική
συνείδηση. Η συνειδητοποίηση αυτής της ταύτισης διευρύνεται σε καιρούς
δουλείας. Κι η Κύπρος που, «κρίμασιν οις οίδε Κύριος», για μακρούς αιώνες
γεύεται τους πικρούς καρπούς στυγεράς δουλοσύνης, νιώθει έντονα την ταύτιση
αυτή.