Μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Aγιορείτου (12 Ιουλίου)

Τὸν συνάναρχον Λόγον Πατρὶ καὶ Πνεύματι,

τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα εἰς σωτηρίαν ἡμῶν,

ἀνυμνήσωμεν πιστοὶ καὶ προσκυνήσωμεν,

ὅτι ηὐδόκησε σαρκί,

ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ,

καὶ θάνατον ὑπομεῖναι,

καὶ ἐγεῖραι τοὺς τεθνεῶτας,

ἐν τῇ ἐνδόξῳ Ἀναστάσει αὐτοῦ.

(Ἀναστάσιμον Ἀπολυτίκιον του Πλ. α΄ ήχου)

Μέσα σε αυτό το χαρμόσυνο αναστάσιμο πνεύμα μάς εισάγει η σημερινή Κυριακή και μαζί τιμούμε τη μνήμη των Μαρτύρων Πρόκλου, Ιλαρίου, Ανδρέου του στρατηλάτου, της Αγίας Βερονίκης της αιμορροούσης και του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, ο οποίος γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Η οικογένειά του αποτελείτο από τους γονείς, Πρόδρομο και Ευλαμπία και οκτώ αδέλφια.
Το 1924, μία εβδομάδα πριν από τον τούρκικο εκτοπισμό, βαφτίστηκε από τον ιερέα, μετέπειτα άγιο Αρσένιο. Ύστερα από περιπλανήσεις, η οικογένεια Εζνεπίδη κατέληξε στην Κόνιτσα. Ενωρίς διαφάνηκε η κλίση του νεαρού Αρσένιου στην Εκκλησία και τον μοναχισμό.
Με την αποστράτευσή του (το 1949), πήγε στον Άθωνα, για να μυηθεί στην άσκηση. Για ένα διάστημα επέστρεψε στην οικογένειά του, σύμφωνα με την παράδοση, να αποκαταστήσει τις αδελφές του.
Επιστρέφοντας, εγκαταβίωσε στη Μονή Φιλοθέου. Το 1956 εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Παΐσιος.
Τον Αύγουστο του 1958, εγκαταστάθηκε και ανακαίνισε τη Μονή της Παναγίας του Στομίου, πλησίον της Κόνιτσας.
Το 1962, πήγε στο Σινά, στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης.
Το 1964 επέστρεψε στον Άθωνα, στα Κατουνάκια, συνδέθηκε πνευματικά με τον Παπα-Τύχωνα, του οποίου πρόσφατα διακηρύχθηκε η Αγιότητα. Κατόπιν, πήγε στη Σταυρονικήτα, κατέληξε στην Παναγούδα, σκήτη της Κουτλουμουσίου, όπου τον επισκέπτονταν πολλοί για πνευματική ωφέλεια. Προηγουμένως, επισκέφθηκε την Αυστραλία (1977) με πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Στυλιανού. Αθόρυβα προσέφερε πνευματική ωφέλεια στους Ορθόδοξους της πέμπτης Ηπείρου.
Μετά το 1993, ξεκίνησαν νέες δοκιμασίες στην υγεία του.
Την Τρίτη, 12 Ιουλίου 1994, κοιμήθηκε ο γέροντας Παΐσιος. Ενταφιάστηκε στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή.
Όσοι αξιώθηκαν να τον πλησιάσουν, να ακούσουν τις νουθεσίες ή να ψηλαφήσουν την ουράνια σκέψη του καλούνται ταπεινά να διατηρούν ως ιερή παρακαταθήκη των λεγομένων του στη ζωή τους με απλότητα, σεμνότητα, ευθύτητα και παρρησία. Ακόμη, με αναστάσιμη χαρά, προσευχή αρχοντιά και συγχωρητικότητα.
Σήμερα σε όλους τους ναούς μας τελούνται ιερά Μνημόσυνα για όλους εκείνους που έπεσαν κατά το προδοτικό πραξικόπημα υπερασπιζόμενοι τη Δημοκρατία και τον Εθνάρχη Μακάριο, το 1974.

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου