Επιστολή του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά προς τον Τηλεοπτικό Σταθμό ΣΚΑΪ για την σειρα "1821"

        † Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

                    ΚΟΣΜΑΣ

Αρ. Πρωτ.  40                        

 Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου τή 8ῃ Μαρτίου 2011

                    Προς  τον  Τηλεοπτικόν Σταθμόν Σκάι 

                    Εθν. Μακαρίου και Φαληρέως 2

                   Εις  Νέο  Φάληρο.

Κύριε Διευθυντά,

Την Τρίτη 01-03-2011 προεβλήθη από τον Τηλεοπτικό Σταθμό «ΣΚΑΪ» ένα επεισόδιο της σειράς «1821» το οποίο ανεφέρετο μεταξύ άλλων και στην Έξοδο του Μεσολογγίου.

 Ως επίσκοπος της Ιεράς και ηρωϊκής Πόλεως του Μεσολογγίου και της ιστορικής Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, εκτός από πολλές απορίες για την ιστορική γνησιότητα γεγονότων και λεχθέντων κατά την παρουσίασι του επεισοδίου, εκφράζω την λύπη μου και την έντονη διαμαρτυρία μου διότι απεσιωπήθη πλήρως η προσφορά της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας όπως και η προσφορά και η θυσία του ορθοδόξου ιερού κλήρου με επικεφαλής τον Επίσκοπο Ρωγών Ιωσήφ.

 Ζούμε στο Μεσολόγγι, πατάμε το ίδιο χώμα που εκείνοι έβαψαν με το μαρτυρικό τους αίμα, βλέπουμε τις ντάπιες στις οποίες έστεκαν όρθιοι, αλύγιστοι, γενναίοι και εμψύχωναν τους μαρτυρικούς αγωνιστές της Εξόδου.

 Υπάρχουν οι Ιεροί Ναοί στους οποίους συγκέντρωναν τους υπερασπιστές του Μεσολογγίου, διασώζονται ο Τίμιος Σταυρός με τον οποίο ευλογούσε ο Ρωγών Ιωσήφ τους εξοδίτες και τα άγια Ποτήρια με τα οποία τους κοινωνούσε.

 Ο Ιωσήφ, Επίσκοπος Ρωγών και Κοζύλης, ήταν η ψυχή του Αγώνος. Λειτουργούσε, εξομολογούσε και μετέδιδε τα Άχραντα Μυστήρια στους Ελεύθερους Πολιορκημένους μαζί με τους αγωνιστές κληρικούς και συμμάρτυρές του. Αυτός κατέστρωσε το αναλυτικό σχέδιο της Εξόδου, όπως μαρτυρεί ο αυτόπτης μάρτυς Νικόλαος Κασομούλης.

 Ο επίσκοπος Ιωσήφ ανατινάχθηκε ηρωικά στον Ανεμόμυλο κατά την είσοδο των Τουρκοαιγυπτίων. Οι εισβολείς τον βρήκαν ημιθανή μετά την έκρηξη και τον θανάτωσαν με μαρτυρικό τρόπο.

 Ελάτε να δείτε τον τόπο του μαρτυρίου του, αλλά και τον τόπο της θυσίας του μεγάλου εθνομάρτυρος του Μεσολογγίου Χρήστου Καψάλη.

 Τέτοιες μορφές και τόσο μεγάλη θυσία, θα έπρεπε να προβάλλονται στην εποχή μας κατά την οποία ηθελημένα η αθέλητα, στερούμε τους νέους μας από αληθινά πρότυπα, αξίες και ιδανικά.

 Γιατί άραγε οι υπεύθυνοι του ΣΚΑΪ και μάλιστα πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι δεν βρήκαν ούτε μία λέξη να πουν για τις μαρτυρικές μορφές του Ρωγών Ιωσήφ και των άλλων κληρικών;

 Η ηρωική αντίσταση των Ελευθέρων Πολιορκημένων και η Έξοδος του Μεσολογγίου ήταν αποτέλεσμα του ελληνορθοδόξου ήθους το οποίο καλλιέργησαν κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας ο μεγάλος μας συντοπίτης Ισαπόστολος, Εθναπόστολος και Ιερομάρτυς Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, αλλά και όλοι οι κληρικοί και μοναχοί του δούλου Γένους μας.

 Δόξα τω Θεώ. Μιλάνε για την αλήθεια αυτή εκείνοι που έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία της Πατρίδος.

 Ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, στο δοκίμιο το οποίο συνοδεύει το ποιήμά του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», γράφει εμπνεόμενος από το Μεσολόγγι ότι τα δύο μεγάλα ιδανικά για κάθε άνθρωπο είναι η Πίστη στον Χριστό και η Πατρίδα.

 Αυτά χρειάζεται ο λαός μας για να ορθοποδήσει σε περίοδο πνευματικής κρίσεως, πάντα και σήμερα.

 Κύριε Διευθυντά,

 Η άρνηση της πίστεως στον Σωτήρα Χριστό, η άρνηση της Ορθοδόξου Πίστεως και της Εκκλησίας μας, η περιφρόνηση των ιδανικών και των αξιών, η διαστρέβλωση της γνησίας Ιστορίας και της γνησίας φιλοπατρίας, βλέπουμε που μας οδηγεί.

 Ας μην εθελοτυφλούν μερικοί…

 Ας αφήσουν το ηρωικό Μεσολόγγι να ζη την γάργαρη Ιστορία του, να κρατάει ανόθευτη την ορθόδοξη και την εθνική του Παράδοση, να διδάσκει και να μεταλαμπαδεύει τα γεγονότα της Εξόδου, όπως ακριβώς έγιναν, στους νέους βλαστούς μας, να ευγνωμονεί τον ελευθερωτή Κύριο και Θεό μας και να δέχεται την Χάρι Του.

Σας ευχαριστώ πολύ, Διατελών,

Μετ  εὐχῶν

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ

Οι Αγίες Γραφές - π. Αλέξανδρος Σμέμαν

α. Η προσευχή της Εκκλησίας είναι πάντοτε βιβλική, που θα πει εκφράζεται με τη γλώσσα, τις εικόνες και τα σύμβολα των Αγίων Γραφών. Αν η Αγία Γραφή περιέχει τη Θεία Αποκάλυψη στους ανθρώπους, είναι επίσης και η εμπνευσμένη ανταπόκριση του ανθρώπου στην Αποκάλυψη και επομένως είναι το υπόδειγμα και το περιεχόμενο της προσευχής, της δοξολογίας και της λατρείας. Χιλιάδες χρόνια λόγου χάρη πέρασαν από τότε που συντάχτηκαν οι Ψαλμοί και όμως όταν ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει τη μετάνοια, το συγκλονισμό ολόκληρου του είναι του στην πρόκληση του θείου ελέους, βρίσκει, ακόμα και τώρα, σαν την μόνη επαρκή έκφραση, τον ψαλμό της μετάνοιας: "ελέησόν με, ο Θεός!". Κάθε διανοητική κατάσταση του ανθρώπου μπροστά στο Θεό, στον κόσμο και τους άλλους ανθρώπους, από την ακαταμάχητη χαρά της παρουσίας του Θεού ως την αβυσσαλέα απογοήτευση του εξόριστου, την αμαρτία και την αλλοτρίωση, βρήκε την πιο τέλεια έκφρασή του σ' αυτό το μοναδικό βιβλίο. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η Αγία Γραφή αποτελεί την καθημερινή τροφοδοσία της Εκκλησίας, το μέσο της λατρείας της και της αυτοοικοδομής της.

Στη διάρκεια της Μεγ. Σαρακοστής αυξάνεται πολύ περισσότερο η έμφαση στη βιβλική διάσταση της λατρείας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι σαράντα μέρες της Σαρακοστής είναι, κατά κάποιο τρόπο, η επιστροφή της Εκκλησίας στην πνευματική κατάσταση της Παλαιάς Διαθήκης - στην εποχή πριν από τον Χριστό, στην εποχή της μετάνοιας και της προσδοκίας, στην εποχή που η "ιστορία της σωτηρίας" πορευόταν προς το πλήρωμά της εν Χριστώ. Αυτή η επιστροφή είναι απαραίτητη γιατί, αν και ανήκουμε στην εποχή μετά τον Χριστό, τον γνωρίζουμε και "έχουμε βαφτιστεί στο Όνομά Του", όμως διαρκώς απομακρυνόμαστε από τη νέα ζωή που λάβαμε απ' Αυτόν και αυτό σημαίνει γλίστρημα στην "παλαιά" εποχή. Η Εκκλησία, από τη μια μεριά, βρήκε ήδη "τη θέση" της, γιατί, Εκκλησία είναι η "χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος" από την άλλη μεριά όμως βρίσκεται "εν πορεία", σ' ένα ταξίδι προσκυνητού-μακρύ και δύσκολο- προς το "πλήρωμα των πάντων εν Θεώ", προς την επάνοδο του Χριστού και το τέλος όλων των αιώνων.

Η Μεγ. Σαρακοστή είναι περίοδος κατά την οποία πραγματώνεται αυτή η δεύτερη πλευρά της Εκκλησίας και της ζωής της σαν προσδοκίας και ταξιδιού. Ακριβώς εδώ είναι που η Παλαιά Διαθήκη αποκτάει όλη τη σπουδαιότητά της: σαν βιβλίο, όχι μόνο προφητειών που έχουν εκπληρωθεί, αλλά σαν ένα βιβλίο του ανθρώπου και γενικά ολόκληρης της δημιουργίας στην "πορεία" τους προς τη βασιλεία του Θεού.

β. Η Αγία Γραφή δεν είναι συλλογή δογματικών "προυποθέσεων" που πρέπει να τις αποδεχθούμε και να τις απομνημονέψουμε μια για πάντα, αλλά είναι η ζώσα φωνή του Θεού που μας μιλάει πάλι και πάλι και που μας βάζει όλο και πιο βαθιά στα ανεξάντλητα πλούτη της Σοφίας και της Αγάπης Του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τραγωδία στην Εκκλησία μας από τη σχεδόν τέλεια άγνοια που έχουν τα μέλη της για τις Άγιες Γραφές και ακόμα χειρότερη είναι η τέλεια αδιαφορία τους γι' αυτές. Αυτό που για τους Πατέρες της Εκκλησίας και για τους Αγίους ήταν μια ανεξάντλητη χαρά, ενδιαφέρον, πνευματική και διανοητική τροφή, είναι για πολλούς ορθοδόξους χριστιανούς σήμερα ένα αρχαιολογικό κείμενο χωρίς κανένα νόημα για τη ζωή τους.   

Πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Σμέμαν

Επιλογή: ο αιρετικός

Νηστεία αληθινή - Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας

Ας έρθει, λοιπόν, ανάμεσά μας ο μαθητής του Χριστού. Ας μας διδάξει τον τρόπο της νηστείας. Ας τον ακούσουμε που λέει: «Νηστεία καθαρή και αμόλυντη ενώπιον του Θεού και Πατέρα είναι αυτή: να επισκέπτεται κανείς ορφανά και χήρες στη θλίψη τους και να τηρεί τον εαυτό του αμόλυντο από τόν κόσμο». Πώς όμως και με ποιό τρόπο θα επιτύχουμε αυτά που ελέχθησαν, είναι εύκολο να ανεύρουμε. Διότι αρκεί, νομίζω, γι᾿ αυτούς που σκέπτονται σωστά και αυτός ο φυσικός νόμος, που αφ᾿ ενός μας διδάσκει να μισούμε όσα φαίνεται να είναι αντίθετα στίς θείες εντολές και αφ᾿ ετέρου μας παρακινεί να κρατούμε μέσα μας το θέλημα του Νομοθέτου.

Αν τώρα κάποιος νομίζει ότι γι᾿ αυτό χρειαζόμαστε ακόμη πιο σαφή παραγγέλματα, ας ακούσει τον Παύλο που λέει: «Νεκρώσατε ό,τι γήινο είναι μέσα σας, δηλαδή την πορνεία, την ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία». Διότι, βέβαια, δεν θα επιτύχουμε τη χάρη που παρέχει η αληθής νηστεία απλώς με την ασιτία και με την απόρριψη μόνο των τροφών. Ούτε πάλι, έχοντας απόσχει από αυτά και μόνο, θα γίνουμε εξάπαντος καθαροί και άγιοι, αλλά αποδιώκοντας από τη διάνοιά μας εκείνα, για τα οποία βρέθηκε και το φάρμακο της νηστείας.

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας

Η νηστεία και η εγκράτεια - Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Η νηστεία και η εγκράτεια τις μεν επαναστάσεις του σώματος τις κοιμίζουν, την λύσσα του θυμού και της επιθυμίας την μαραίνουν, φέρνουν αιθρία καθαρή και ανέφελη στην διάνοια, καθαρίζοντάς την από τους ατμούς που βγαίνουν από το πλήθος των βρωμάτων και από την αχλύ που προκαλούν αυτοί.

Με την νηστεία και την εγκράτεια, φθείρεται ο εξωτερικός άνθρωπος. Και όσο φθείρεται αυτός, τόσο ανακαινίζεται ο εσωτερικός, κατά τον Απόστολο.

Είπε κάποιος, «παχιά κοιλιά δεν γεννά λεπτό νου». Ενώ αυτή που λεπτύνεται με νηστεία και εγκράτεια λεπτύνει οπωσδήποτε τον νου.   

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Η μισθοδοσία του Κλήρου δεν είναι δωρεά, ούτε προσφορά. Είναι υποχρέωση του Κράτους» - Χειροτονία του πρώτου μη μισθοδοτούμενου Κληρικού στη Μητρόπολη Δημητριάδος

Την χειροτονία του πρώτου μη μισθοδοτούμενου εγγάμου Διακόνου της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, τέλεσε την Κυριακή της Τυρινής ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Νέας Ιωνίας. Την ερχόμενη Κυριακή, της Ορθοδοξίας, ο νέος Διάκονος, πρώην αθλητής της κωπηλασίας, θα χειροτονηθεί Πρεσβύτερος στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου.

Προσφωνώντας τον νέο Διάκονο ο κ. Ιγνάτιος επεσήμανε ότι «οι Κληρικοί είναι αυτοί που καλούνται πάντα να γίνουν οδηγοί του λαού, κυρίως σε μια εποχή σαν κι αυτή που ζούμε. Η ιερατική ζωή είναι μια πορεία αγώνων και θυσιών. Είναι, όμως, ενταγμένη σε ένα αρμονικό σύστημα ζωής μέσα στην Εκκλησία, όπου επικρατεί τάξη και ο καθένας δε μπορεί να λέει και να πράττει ό,τι θέλει. Η Εκκλησία μας κράτησε αλώβητη αυτή την αλήθεια και την διασώζει μέσα στο Συνοδικό Της σύστημα. Όποιος δε μπορεί να προσαρμοστεί στη συντεταγμένη αυτή Συνοδική πορεία χάνει το δρόμο του, σπαταλά τις δυνάμεις του...»

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο κ. Ιγνάτιος επεσήμανε ότι οι Κληρικοί μας σήμερα «αγωνίζονται με την καρδιά τους και δίνουν, με κάθε τρόπο, τη μαρτυρία του Χριστού στον σύγχρονο κόσμο. Κρατούν ζωντανή την ελπίδα στην καρδιά των ανθρώπων, εργάζονται για την ενότητα του λαού μας, που κινδυνεύει να διασπασθεί και να χάσει και τα τελευταία ερείσματα που έχει, υφιστάμενος μία κατάσταση απελπιστική, στην οποία, δυστυχώς, τον έφεραν αποφάσεις και ιδέες, που πρέπει, πάση θυσία ν' ανατραπούν και ν' αντιστραφούν...»

H Μητρόπολις Διδυμοτείχου τέλεσε μνημόσυνο για τον Ιεροκήρυκα π. Παύλο Καββαδία

Τη μνήμη ενός σεμνού και ζηλωτή κληρικού της τίμησε σήμερα η Μητρόπολις Διδυμοτείχου Ορεστιάδος και Σουφλίου καθώς αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 5 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του.

Πρόκειται για τον μακαριστό π. Παύλο Καββαδία που διατέλεσε επί σειρά δεκαετιών Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως μας.

Συγκεκριμένα στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων Νέας Ορεστιάδος τελέστηκε τρισαρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Σωτηρίου και συλλειτουργούντων των Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γλυφάδας κ. Παύλου και του οικείου Ιεράρχου κ. Δαμασκηνού.

Aκολούθησε Ημερίδα – Αφιέρωμα στον π. Παύλο στην οποία αφού προηγήθηκαν οι χαιρετισμοί από τους παριστάμενους Μητροπολίτες και τον Δήμαρχο Ορεστιάδος κ. Δημ. Μουζά, μίλησαν για την προσωπικότητα και το πολύπλευρο έργο του μεταστάντος, ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Χαρίτων Ριζιώτης, ο Αιδεσιμολ. Πρωτ. Π. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, ο Πρόεδρος της Χριστιανικής Ενώσεως Ν. Ορεστιάδος «ΘΕΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗ» κ. Ευ. Κουρτίδης και η θεολόγος κ. Μαρία Παπαδοπούλου.

Ο π. Παύλος Καββαδίας (1924 – 2006) υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στην ακριτική Μητρόπολη μας από το 1963 μέχρι την προς Κύριον εκδημίαν του (2006) με αυτοθυσία, ηρωισμό και ανιδιοτέλεια. Περιόδευσε την επαρχία, λειτουργώντας, κηρύττοντας, εξομολογώντας, ευαγγελιζόμενος τον Λόγον του Θεού, δίνοντας παρηγοριά στους Ακρίτες.

Το Μνημόσυνο αλλά και η Ημερίδα διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της τοπικής μας Εκκλησίας η οποία διά του Επισκόπου της τίμησε τη μνήμη του μακαριστού π. Παύλου, σε συνεργασία με την Χριστιανική Ένωση Νέας Ορεστιάδος «Θεία Οικοδομή».

Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντίνος ΣΤ΄ - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Ἱερώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὑπὸ τὰς δεινὰς περιστάσεις τῶν ἀρχῶν τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 ἡ ἐμπερίστατος λίαν Μήτηρ Ἐκκλησία ὑπέστη ἓν δεινότερον πλῆγμα διὰ τὴς ἀπελάσεως τοῦ Προκαθημένου καὶ προστάτου αὐτῆς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κωνσταντίνου τοῦ Στ΄. Οὗτος, ὁ Πατριάρχης τῶν μόλις 43 ἡμερῶν, τὴν πρωΐαν τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν τοῦ ἔτους 1925, ἀντὶ νὰ κατέλθῃ εἰς τὸν Πάνσεπτον τοῦτον Ναὸν διὰ τὴν καθιερωμένην Πατριαρχικὴν καὶ Συνοδικὴν Χοροστασίαν, ὡδηγήθη ὡς ἀνταλλάξιμος εἰς ἀναγκαστικὴν ἐκ τῆς Πόλεως ἀπομάκρυνσιν. Καὶ τοῦτο, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐξελέγη κατὰ τὸν νεώτερον τρόπον ἐκλογῆς τὸν ὁποῖον εἶχον καθορίσει οἱ κρατοῦντες καὶ παρὰ τὰς καλὰς σχέσεις ποὺ ὁ Κωνσταντῖνος εἶχε καλλιεργήσει μετ' αὐτῶν εἰς ὅλας τὰς θέσεις καὶ τὰς ἐπαρχίας ὅπου τὸν εἶχεν ἀποστείλει ἡ Ἐκκλησία πρὸς διακονίαν.

Αἱ προσπάθειαι διὰ τὴν ἐπάνοδον εἰς τὴν ἕδραν του, ὡς ἦτο ἡ προσφυγὴ εἰς τὴν Κοινωνίαν τῶν Ἐθνῶν, ἔμειναν ἄκαρποι καὶ ἀτελέσφοροι, παρὰ καὶ τὴν ὑποστήριξίν του ἀπὸ ὁμοδόξους καὶ ἑτεροδόξους Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἑλληνικὴν καὶ διεθνῆ κοινὴν γνώμην. Καὶ οὕτω, τὴν ἑπομένην τῶν ὀνομαστηρίων του, 22αν Μαΐου, ὑπέβαλε τὴν κανονικὴν ἀπὸ τοῦ Θρόνου παραίτησίν του. Τοιουτοτρόπως ἐθυσιάσθη ὁ εἷς ὑπὲρ τῶν πολλῶν καὶ δὴ ὑπὲρ τῆς ἐξασφαλίσεως τοῦ ἱερωτάτου θεσμοῦ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὡς ὁ ἴδιος ἔγραφε. Καὶ προσετέθη εἰς τὴν σειρὰν τῶν ὀγδοήκοντα περίπου ἐκθρονισθέντων ἤ παυθέντων Πατριαρχῶν.

Το άρωμα της Συγνώμης - Σαλογραία

Παραπονεμένο μου

Καλή Σαρακοστή να έχουμε και με κάθε ευλογία το Άγιο Πάσχα να εορτάσουμε...

Σαν σήμερα το απόγευμα -Κυριακή της Τυρινής- κάθε φορά, πηγαίνω με την καρδιά μου αιώνες σχεδόν, πίσω, στη μικρή παραθαλάσσια Μεσσηνιακή πόλη με το μεσαιωνική κάστρο, όπου έζησα "τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα".

-Γιατί θυμάσαι -σαν σήμερα- εκείνη την πόλη;

-Επειδή την Κυριακή της Τυρινής, το απόγευμα, στο ναό της Ευαγγελίστριας, ο απλούς -πλην ευλαβέστατος- έγγαμος ιερέας, ο παπα Δημήτρης, έκανε τον Εσπερινό της Συγνώμης.

Δε θυμάμαι λέξη από τα τροπαράκια-ποτέ, εξάλλου, δεν είχα και την καλύτερη σχέση με τις καταβασίες -που λατρεύει ο αδερφός Παναγιώτης-πλην, εκείνο που μου άρεσε- χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το «γιατί» στον παιδικό μου εαυτό -ήταν που στο τέλος του Εσπερινού, οι παπάδες και λαϊκοί, αλληλοασπάζονταν και ζητούσαν «συγνώμη» ο ένας από τον άλλον.

Αυτή η εικόνα αποτυπώθηκε μέσα μου με το ανεξίτηλο χρώμα της κατάνυξης και σαν σήμερα, κάθε Κυριακή της Τυρινής, την ξαναβγάζω απ’ τα συρτάρια της μνήμης,και την κοιτάζω με τη νοσταλγία της ματιάς πάνω σε  φωτογραφία παμπάλαιη.

Πνεύμα εξωστρέφειας, διαχύσεως, και ηθικού εκτροχιασμού (τα καρναβάλια) - π. Χριστόδουλος Φάσσος

Μέσα στην κοινωνία επικρατεί κατ' αυτήν την περίοδο ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα. Είναι ένα πνεύμα εξωστρέφειας, ένα πνεύμα διαχύσεως, ένα πνεύμα επιπολαιότητας, ιδιαιτέρως δε στην πόλη μας είναι ένα πνεύμα ενός ηθικού εκτροχιασμού, λίγο ή πολύ, και μιας διαφθοράς, η οποία επιτελείται ιδιαιτέρως σε ένα μεγάλο μέρος τής νεότητας.

Γι' αυτό ακριβώς η Εκκλησία μας αντιτίθεται και καταδικάζει όλη αυτή την κατάσταση και όλες αυτές τις εκδηλώσεις, οι οποίες αντιστρατεύονται τους στόχους, τους οποίους η Εκκλησία έχει δρομολογήσει για την περίοδο αυτή. Είναι δε το παράπονο τής Εκκλησίας έντο­νο, γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που μετέχουν σ' αυτές τις εκδηλώσεις, δεν είναι άχρηστοι άνθρωποι· αύριο θά ‘ρθουν και θα ζητήσουν τη χάρη τού Θεού, θα ζητήσουν την ευλογία και τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Αλλά είναι το παράπονο τής Εκκλησίας ότι με τη στάση τους αυτή αποπροσανατολίζουν το λαό, και ιδιαιτέρως τη νεό­τητα, και δεν τους προσφέρουν αυτό ακριβώς που τους υπόσχονται, δηλαδή την αληθινή χαρά. Διότι μετά το πέρας όλων αυτών των εκδηλώσεων συμβαίνει σε αυτούς που μετέχουν, εκείνο που συνέβη στους πρωτοπλάστους, που μετά την παρακοή είδαν ότι ήσαν γυμνοί. Και αυτή τη γύμνωση τη βλέπουν εκείνοι οι οποίοι μετέχουν, χωρίς να δουν εκείνο το οποίο ζητούσαν συμμετέχοντας σ' αυτές τις εκδηλώσεις.

Βέβαια, αυτά τα οποία συμβαίνουν είναι έργα «του άρχοντος του κόσμου τούτου» (Ιων. ΙΣΤ', 11) και θα υπάρχουν αυτά, εφ' όσον θα υπάρχει είτε με αυτή τη μορφή είτε διαφορετική το σχήμα τού παρόντος κόσμου. Αλλ' όμως, αδελφοί μου, η Εκκλησία έχει χρέος να καλέσει τα παιδιά της, τους πιστούς της, σε ένα πνευματικό συναγερμό. Έχει από τους πιστούς την απαίτηση να ζητήσει και ζητάει από αυτούς να εντείνουν σ' αυτή την περίοδο τον πνευματικό τους αγώνα. Και όχι μόνο να είναι αμέτοχοι σ' αυτά τα οποία γίνονται, αλλά και με τη συμπεριφορά τους και με τα λόγια τους και με τη διαφώτιση, την οποία θα κάνουν, να βοηθήσουν και τους συνανθρώπους μας να αποσπώνται από την κατάσταση αυτή.

Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Φάσσος

Λόγος Κατηχητήριος επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής (2011). - Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα.» , η, καλύτερον, πάντοτε ευρίσκεται ανοικτόν, από τότε που ο Πανοικτίρμων Κύριος της Δόξης ηυδόκησε να λάβη την ανθρωπίνην φύσιν. Έκτοτε καλεί δια της Εκκλησίας Του κάθε άνθρωπον να συμμετάσχη εις τας απείρους δωρεάς της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, ιδιαιτέρως δε κατά την ευλογημένην ταύτην περίοδον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Η άπειρος αγαθότης, ο εν Τριάδι προσκυνούμενος αληθινός Θεός ημών, από αγάπην και μόνον εδημιούργησε το ανθρώπινον γένος, δια να καταστήση τους ανθρώπους, όσον είναι αυτό δυνατόν εις την ανθρωπίνην φύσιν, κοινωνούς και συμμετόχους του μεγαλείου της θείας Δόξης Του.

Αυτός είναι ο αποκλειστικός σκοπός της ζωής του ανθρώπου εις εκάστην εποχήν. Προς την πραγμάτωσιν δε αυτού του σκοπού κατατείνει όλη η αγία πνευματοφόρος παράδοσις της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, διδάσκουσα, διερμηνεύουσα και προβάλλουσα όλον το φάσμα της πνευματικής ζωής και τους ποικίλους πνευματικούς αγώνας, εις τους οποίους οφείλει πάντοτε με γενναίον φρόνημα να προχωρή ο πιστός.

Κάθε Χριστιανός δια του ιερού μυστηρίου του Βαπτίσματος λαμβάνει την Χάριν του Αγίου Πνεύματος. Εάν αρχίση κανείς με όλην του την διάθεσιν να αγαπά τον Θεόν, τότε η Χάρις δι’ ανερμηνεύτου τρόπου μεταδίδει εις αυτόν εκ του πλούτου των αγαθών της.

Τὸ φοβερόν σου κριτήριον ἐνθυμούμενος, ὑπεράγαθε Κύριε,

Τὸ φοβερόν σου κριτήριον ἐνθυμούμενος, ὑπεράγαθε Κύριε, καὶ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως, φρίττω καὶ πτοοῦμαι ὑπὸ τῆς συνειδήσεως τῆς ἐμῆς ἐλεγχόμενος, ὅταν μέλλῃς καθέζεσθαι ἐπὶ τοῦ θρόνου σου, καὶ ποιεῖν τὴν ἐξέτασιν, τότε ἀρνεῖσθαι τὰς ἁμαρτίας οὐδεὶς ἐξισχύσει, ἀληθείας ἐλεγχούσης, καὶ δειλίας κατεχούσης, μέγα μὲν ἠχήσει τότε, πῦρ τὸ τῆς γεέννης· ἁμαρτωλοὶ δὲ βρύξουσι. Διό με ἐλέησον πρὸ τέλους, καὶ φεῖσαί μου, Κριτὰ δικαιότατε.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ - π. Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ  

(Ματθ. ΣΤ΄ 14-21)

Από τη Δευτέρα μπαίνουμε στο ευλογημένο στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ξεκινούμε μία περίοδο πνευματικού αγώνα εντονότερου που θα μας προετοιμάσει ώστε να ζήσουμε τα Άχραντα Πάθη και την ένδοξη Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

v    Τα παλαιότερα χρόνια οι πιστοί χριστιανοί, αγωνίζονταν περισσότερο συνειδητά και με τη συμμετοχή τους στις ιερές ακολουθίες αλλά και στα μυστήρια, ένοιωθαν στην καρδιά τους την ενέργεια της χάριτος. Δηλ. την κάθαρση από τα ποικίλα πάθη αλλά και τον φωτισμό του Θεού στην ύπαρξή τους. Στις δε ιερές μονές, ξεκινούσαν και φυσικά ξεκινούν και σήμερα, περισσότερα πνευματικά παλαίσματα, διπλασιάζοντας τη νηστεία, την αγρυπνία και την προσευχή. Και ναι μεν κανείς δεν αμφιβάλει ότι στη ζωή της Εκκλησίας μας, η άσκηση είναι απαραίτητη μαζί με τη μυστηριακή ζωή. Όμως δεν θα πρέπει ποτέ να λησμονούμε ότι στην Ιερά Ευαγγελική περικοπή που θα ακούσουμε την Κυριακή της Τυροφάγου, ο ίδιος ο Κύριός μας, θέτει μεταξύ των άλλων και ένα απαραίτητο όρο που είναι ανάγκη να εφαρμόζουμε, εάν θέλουμε να μας συγχωρεθούν οι αμαρτίες και τα λάθη. Και ο απαραίτητος αυτός όρος είναι η συγχωρητικότητα. «Εάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πατήρ υμών ο ουράνιος. Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών.» (Ματθ. ΣΤ΄ 14-15) Δηλ. Πρέπει όταν ζητάτε την άφεση των αμαρτιών σας, να συγχωρήτε και εσείς τους άλλους, διότι αν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα αμαρτήματα, που έκαμαν σε εσάς, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος θα συγχωρήσει και σε σας τα δικά σας αμαρτήματα. Εάν όμως δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα αμαρτήματά τους, ούτε ο Πατήρ σας θα συγχωρήσει τις αμαρτίες σας προς αυτόν.

v    Ίσως δεν έχουμε μελετήσει όσο πρέπει την εντολή αυτή της συγχωρήσεως, διότι περί εντολής πρόκειται, και παρατηρείται τούτο το θλιβερό φαινόμενο. Άνθρωποι κατά τα άλλα πρόθυμοι να εργαστούν στην πνευματική ζωή, αρνούνται πεισματικά να συγχωρήσουν κάποιον που πραγματικά ή φαινομενικά τους έχει ενοχλήσει ή και τους έχει βλάψει και ζημιώσει.

Θα χρειαζόταν πολύς χώρος για να αναφερθούν συγκλονιστικά παραδείγματα, από τη χριστιανική Ιστορία, ανθρώπων που αρνήθηκαν να προσφέρουν συγχώρηση , με αποτέλεσμα, να εγκαταλειφθούν από τη χάρη του Θεού. Και ενώ πορεύονταν ακόμα και στο μαρτύριο, τελικώς αρνήθηκαν τη χριστιανική πίστη, όπως βλέπουμε στην τραγική περίπτωση με τον ιερέα Σαπρίκιο και τον μάρτυρα Νικηφόρο. (9 Φεβρουαρίου).

Αλλά κυρίως δεν πρέπει να λησμονούμε ότι καθημερινώς στην Κυριακή προσευχή, δηλ. στο «Πάτερ ημών», ζητούμε ο Θεός να συγχωρήσει τα δικά μας αναρίθμητα σφάλματα και αμαρτήματα, «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών», με την αναγκαία προϋπόθεση ότι πρώτα εμείς «αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών...».

Είναι συγκλονιστικό. Καθημερινώς ρίχνουμε στον εαυτό μας μια ευχή και μια κατάρα. Ευχή μεν αν πρώτα εμείς οι ίδιοι συγχωρούμε τους αδελφούς που νομίζουμε ότι μας έχουν βλάψει, κατάρα δε αν αρνούμαστε να δώσουμε αυτό ακριβώς που ζητάμε. Και αποτέλεσμα; Σύμφωνα με την προσευχή μας, ούτε ο ίδιος ο Θεός να μπορεί να μας συγχωρήσει...

v     Αδελφοί μου. Ας μη ξεγελούμε τον εαυτό μας. Τον Θεό σίγουρα δεν είμαστε σε θέση να τον ξεγελάσουμε. Τους ανθρώπους; Ίσως κάποιους κάποτε να τους κάνουμε να πιστέψουν διαφορετικά απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε. Τουλάχιστον ας γίνουμε ειλικρινείς με τον ίδιο τον εαυτό μας πάντοτε, κυρίως όμως όταν πάμε να σταθούμε στην προσευχή, στην επικοινωνία μας δηλαδή με τον Θεό.

Άσκηση και άλλα εξωτερικά, μπορούν να υπάρξουν και εκτός Εκκλησίας, τα οποία βέβαια εκτός του φυσικού τους χώρου που είναι η Ορθοδοξία, διαστρέφονται εντελώς.

Αυτό που βρίσκεται και ευδοκιμεί μόνο μέσα στην ατμόσφαιρα του Αγίου Πνεύματος, δηλ. της Εκκλησίας μας, είναι η ευλογημένη συγχωρητικότητα και η αγάπη, η οποία δεν είναι κάτι που αν θέλουμε το προσφέρουμε, αλλά εκ των ων ουκ άνευ.

Είθε να δώσει ο Άγιος Θεός, τη νέα αυτή περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να επικεντρώσουμε εκτός των άλλων, το πνευματικό ενδιαφέρον μας στη λησμονημένη αυτή εντολή, ούτως ώστε να εορτάσουμε πραγματικό Πάσχα.

Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή.

Αμήν.   

Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

Η ΦΙΛΟΚΑΛΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ Σε προσεγμένη Νεοελληνική απόδοση

Η ΦΙΛΟΚΑΛΛΙΑ
ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ

Σε προσεγμένη Νεοελληνική απόδοση

Μια θαυμάσια Εκδοτική προσπάθεια ανέλαβε και προωθεί τις μέρες αυτές η κατά πάντα αξιόλογη, όσο και αθόρυβη, Μοναστική Αδελφότητα Κοιμήσεως Θεοτόκου Μπούρας, στο Λεοντάρι Μεγαλοπόλεως.

Συγκεκριμένα, οι προσοντούχες γερόντισσες της Μονής ανέλαβαν να μεταγλωτίσσουν τη γνωστή ΦΙΛΟΚΑΛΛΙΑ, το εξαίσιο αυτό πνευματικό ανθολόγιο, που έθρεψε γενεές ορθοδόξων, σε προσεγμένη νεοελληνική.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι γερόντισσες κατέχουν πτυχίο Φιλολογίας και Θεολογίας. Το σημαντικό είναι ότι βιώνουν την Ορθόδοξη Μυσταγωγία, μαθητεύουν επί έτη στον υπερκόσμιο Μοναχισμό και την Υπακοή, με Γέροντα τον Ηγούμενο Καρακάλλου του Άθω Φιλόθεο, και επιπλέον είχαν την ταπείνωση και την σοφία να αναθέσουν την εποπτεία του έργου τους στον εγνωσμένης αξίας Δογματολόγο Δημήτριο Τσελεγγίδη, Καθηγητή της Θεολογικής ΑΠΘ.

Ένα επί πλέον χαρακτηριστικό της Έκδοσης είναι ότι οι λοιπές αδελφές της Μονής ανέλαβαν και την καλαίσθητη δερματόδετη Βιβλιοδέτηση των Τόμων, στα πλαίσια του μοναχικού εργοχείρου τους, η δε διακίνηση των αντιτύπων δεν ανετέθη σε κανένα εμπορικό οργανισμό, αλλά πραγματοποιείται και αυτή από την Μονή.

Ήδη κυκλοφορήθηκε ο πρώτος Τόμος και διατίθεται μόνο από την Μονή, είτε κατά το προσωπικό προσκύνημα των πιστών, είτε μέσω ταχυδρομικής αποστολής με αντικαταβολή.

Η αξία του τόμου (485 σελίδες) είναι 100 ευρώ και σε περίπτωση ταχυδρομήσεως επι πλέον 10 ευρώ. (στην περίπτωση ταχυδρομήσεως, η παραλαβή του Τόμου από τον ενδιαφερόμενο υπολογίζεται σε 20 μέρες μετά την παραγγελία).

 

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στη Μονή

με Επιστολή: Ι.Μονή Μπούρα 22 200 ΛΕΟΝΤΑΡΙΟΝ  

με FAX:  2791 0 25 601 

με Τηλεφώνημα: 2791 0 25 601 ώρες 12.00’-13.00’ κατά τις  Καθημερινές (εκτός Σαββάτου, Κυριακών και Εορτών)  

Τελειότητα και η αγιότητα - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Οι χριστιανοί έχουν χρέος, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, να γίνουν άγιοι και τέλειοι. Η τελειότητα και η αγιότητα χαράσσεται πρώτα βαθιά στην ψυχή του χριστιανού, και από εκεί τυπώνεται και στις σκέψεις του, στις επιθυμίες του, στα λόγια του, στις πράξεις του. Έτσι, η χάρη του Θεού που υπάρχει στην ψυχή ξεχύνεται και σ’ όλο τον εξωτερικό χαρακτήρα.  

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Α΄ Κατανυκτικός Εσπερινός εις Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου Πατρών

Ο Α΄ Κατανυκτικός Εσπερινός θα τελεσθεί την Κυριακή 6η Μαρτίου 2011 υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυσοστόμου εις τον νέο Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου Πατρών ώρα 6:00 μ.μ.

Ξερίζωμα ιδανικών – Mάριος Σαράντης

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ενεργήσω κι' ότι θέλουν ας μου κάνουν».

Συγκλονιστικός ο λόγος αυτός που ακούγεται απ’ τα χείλη του ένδοξου Στρατηγού Μακρυγιάννη. Πόσο θαρραλέα ηχεί στ’ αυτιά μου αυτή η τολμηρή και γεμάτη θάρρος και φιλοπατρία φράση του μεγάλου ανδρός του Έθνους μας. Πράγματι αυτή η ρήση είναι τόσο επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. Ζούμε στην εποχή, που και την Πατρίδα και την Θρησκεία τις πολεμούν με ισχυρά όπλα. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως οι πολέμιοι είναι ξένοι και όχι Έλληνες, αλλά Ανθέλληνες. Πόσο άσχημο είναι όμως οι πολέμιοι να είναι Έλληνες και να συμπεριφέρονται ως «Βάρβαροι Ανθέλληνες». Γίνεται ο Έλληνας να πολεμάει τον Έλληνα; Γίνεται ο Έλληνας να πολεμάει την ίδια του την Πατρίδα, την Ιστορία, την Θρησκεία του; Σίγουρα όποιος το κάνει δεν είναι Έλληνας στην ουσία, παρά μόνο στον τύπο. Άραγε οι εμπνευστές της ταινίας για την Ελληνική Επανάσταση, που προβάλλεται από τον Τηλεοπτικό Σταθμό ΣΚΑΙ, είναι Έλληνες; Αγαπούν την Ελλάδα και την Θρησκεία της; Ο όρος Ανθελληνική δεν μπορεί να περιγράψει επάξια το περιεχόμενο της ταινίας αυτής. Αλήθεια, με την προβολή αυτής της ταινίας τι θέλουν να μας διδάξουν; Θέλουν μήπως να μας διαστρεβλώσουν την αλήθεια που γνωρίζουμε και έχουμε βαθειά ριζωμένη μέσα στις καρδιές μας; Γιατί μέσα σε μια τόσο ευαίσθητη περίοδο για την Πατρίδα μας, επιλέχθηκε να προβάλλεται τέτοιου είδους ταινία; Η απάντηση απλή… Θέλουν να μας ξεριζώσουν από τα ιδανικά μας. Θέλουν να χάσουμε την Ελληνικότητά μας. Θέλουν να χάσουμε την προσωπικότητά μας. Εμείς όμως τους απαντάμε με τα λόγια του Μεγάλου Στρατηγού Μακρυγιάννη:

Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι' αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.

“Εμπρός, Ελλάς επαναστάτισα, στάσου όρθια

κράτα με τα γερά τα όπλα την δύναμήν σου”

Mάριος Σαράντης

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ - Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Πηγή: ΔΙΑΒΑΤΗΣ

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ- π. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος

Α.  "Φαγούρα" για "αποκαλύψεις"  Δανειζόμαστε τον όρο από τον jean Vernette και από το βιβλίο του "Το παράλογο ανάμεσά μας". Με αυτόν τον όρο αποδίδεται η νοσηρή λαχτάρα για βίωση "αποκαλυπτικών" εμπειριών. Η άρρωστη δίψα για χαρίσματα και σημεία, την οποία τόσο ρητά καταδικάζει όλη η Πατερική Γραμματεία.
 Αυτή η "φαγούρα" (demangeison), κατά τον Vernette, αποτελεί βασική αιτία της ραγδαίας εξάπλωσης του εσωτερισμού στον σύγχρονο κόσμο.
 Πιστεύομε, λοιπόν,ότι πολλά σύγχρονα κατά πάντα Ορθόδοξα βιβλία, συνήθως ασυνείδητα και ακούσια, καλλιεργούν αυτή την "φαγούρα" υπερτονίζοντας και υπερπροβάλλοντας τις χαρισματικές εμπειρίες κάποιων γερόντων εις βάρος της αναφοράς στον εσταυρωμένο βίο τους και τον Εσταυρωμένο για μας Χριστό. Μια απλή σύγκριση αυτών των βιβλίων με τα αρχαία γεροντικά μαρτυρεί ολοκάθαρα γι'αυτήν την απόκλιση.
 Έτσι, και οι εν λόγω γέροντες αδικούνται και δυσφημίζονται, και οι αστήρικτες ψυχές καταντούν να θεωρούν απαραίτητο "εφόδιο" των ποιμένων το "προορατικό" και άλλα τινά "χαρίσματα"(εντός ή εκτός εισαγωγικών). Τα οποία "χαρίσματα", αν-αυτοί οι πλανεμένοι - δεν τα βρουν στους ορθοδόξους ποιμένες, η "φαγούρα" τους δεν αποκλείεται να τους κάνει να τα αναζητήσουν σε "χριστιανόμορφους" μάγους ή -γιατί όχι;- και στις άλλες ομάδες Εσωτερισμού.
 Τελικά η καλλιέργεια αυτής της νοσηρής δίψας για δήθεν "χαρισματικές" εμπειρίες οδηγεί στην υποτίμηση ή και περιφρόνηση της εν Χριστώ σωτηρίας. Και οι ορθόδοξες ασκήσεις της νηστείας και της προσευχής ευτελίζονται ξεπέφτοντας σε εγωιστικές προσπάθειες απόκτησης χαρισμάτων!
 Επιβάλλεται λοιπόν να δείξουμε την ποιμαντική φροντίδα για τη θεραπεία αυτής της "φαγούρας" και την οικοδομή των πιστών μας στα θεμέλια της ευαγγελικής πίστης, υπενθυμίζοντάς τους ότι το "ουδέποτε έγνων υμας" ο Χριστός θα το απευθύνει πρώτα...σε πρώην όντως χαρισματούχους! Αφού αυτοί, το λένε ξεκάθαρα, ότι είχαν κάμει στο Όνομά Του θαύματα(Ματθ.7,22-23).
 Β.  Ο "Εσωτερισμός" της λατρείας Δεν υπάρχει ορθόδοξος ποιμένας, ο οποίος σε προτροπή του σε μη εκκλησιαζόμενο να εκκλησιάζεται, δεν έχει ακούσει τη στερεότυπη δικαιολογία:
  "Μου αρέσει να πηγαίνω στα εξωκκλήσια και να προσεύχομαι. Πηγαίνω καμιά φορά και στην ενορία μου τα απογεύματα, όταν δεν έχει κόσμο. Τις  Κυριακές, και πολλή φασαρία έχει, και τα περισσότερα δεν τα καταλαβαίνω".
 Ας αναρωτηθούμε: Αν αυτός ο εξυποκειμενισμός της λατρείας δεν είναι "Εσωτερισμός", τότε τί είναι; Τί άλλο εκτός απο "Εσωτερισμός" είναι αυτή η απολυτοποίηση της συναισθηματικής επικοινωνίας με κάποια αόριστη έννοια του θείου; Ποιά σχέση με το Εκκλησιαστικό γεγονός και με τη ζωή της ενορίας μπορεί να έχει αυτή η τελείως σεκταριστική αντίληψη μιας νεφελώδους ατομικής πνευματικότητας;
  Και μια ερώτηση ακόμα:
  Έχουμε συνείδηση ότι από αυτό το "πνεύμα" εμφορούνται όχι μόνο τα εκτός της μάνδρας ενενήντα εννέα πρόβατα, αλλά και τα περισσότερα από τα -υποτίθεται- εντός της μάνδρας "εκκλησιαζόμενα" πρόβατα;
Αναφέρουμε λοιπόν μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα προβάτων που φαίνονται ότι είναι εντός, αλλά στην ουσία εκτός:
 Κάποια επώνυμη κυρία δήλωσε πρόσφατα ότι κατάγεται από πολύ θρήσκα "οικογένεια", αλλά η ίδια δεν είναι "φανατική ορθόδοξη"! Κάθε χρόνο όμως έχει τάμα να πηγαίνει στον Πανορμίτη στη Σύμη, όπου, "αυτόματα (όπως είπε) ηρεμεί", γιατί είναι ένας χώρος έντονα "κραδασμικός"!!! Η ίδια κυρία, που έχει τάμα να πηγαίνει κάθε χρόνο στον Πανορμίτη, καμάρωνε ότι έχει παρακολουθήσει σεμινάρια ρεφλεξολογίας όχι μόνο κάποια Σαββατοκύριακα, αλλά ένα ολόκληρο εξάμηνο!
 Ας θυμηθούμε τί λέει ο Σπ. Κυριαζόπουλος: "Το κατάντημα της ζωντανής πίστης σε ξερή ορολογία επαναλαμβανομένων ακαταλαβίστικων προτάσεων εκ συνηθείας", ανοίγει διάπλατα την πόρτα για να μπει ο Εσωτερισμός και μέσα στην Εκκλησία.
 Τι κάνουμε λοιπόν για την εξυγίανση της κατάστασης;
 Επιτρέπεται να επαναπαυόμαστε λέγοντας ότι "δεν είναι δα και απαραίτητη η παρακολούθηση των νοημάτων των αναγινωσκομένων και ψαλλομένων όσο η "συναισθηματική μέθεξη" στην "κατάνυξη" της λατρείας; Είμαστε σοβαροί υποστηρίζοντας κάτι τέτοιο; Το έργο μας άραγε είναι να μοιράζουμε "χάπια έκστασης" στο εκκλησίασμα σερβίροντας τεριρέμ, λιβάνι και μισοσκόταδο, ή να νύττωμε τις καρδιές των πιστών με το μοναδικό εργαλείο γνήσιας κατάνυξης, που είναι η πίστη στην εν Χριστώ σωτηρία, με κατανοητές έννοιες και με κατανοητές λέξεις προσφερομένη; Τι σημαίνει "ψαλώ τω πνεύματι, ψαλώ δε τω νο'ί' ";
Και πως θα γίνει πραγματικότης το "εν ενί στόματι και μιά καρδία", όταν ο καθένας..."αρπάζεται" σε δική του "θεωρία", ανάλογα με τον ...εσωτερικό διάκοσμο της Εκκλησίας και πολλούς άλλους...υποκειμενικούς παράγοντες;
 (Από την εισήγηση στην ΙΘ' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας).  

Αρχιμανδρίτης  Βαρνάβας Λαμπρόπουλος

Επιλογή: Ο αιρετικός  

Θεία βοήθεια - Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

«Όταν αρχίσει να υψηλοφρονεί ο άνθρωπος, παραχωρεί ο Θεός να έλθουν ισχυρότεροι πειρασμοί και να τον νικήσουν, για να ταπεινωθεί και να ζητήσει και πάλι τη Θεία βοήθεια!…»   

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Ψυχικά τραύματα - Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης

Πολλά ψυχικά τραύματα πού εχρόνισαν είναι ανίατα. Στον Θεό  όμως όλα είναι δυνατά.  Πριν από την πτώση οι δαίμονες αποκαλούν τον Θεό  φιλάνθρωπο. Μετά όμως από την πτώση τον αποκαλούν σκληρό.  

Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης

Οι «νεοάστεγοι» ένα ακόμη φαινόμενο της οικονομικής κρίσης

   Τουλάχιστον 20.000 εκτιμάται ότι είναι οι άστεγοι στη χώρα μας, με τους μισούς από αυτούς να προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στην Αθήνα. Η οικονομική κρίση φαίνεται πως έχει δημιουργήσει μία νέα τάξη αστέγων, τους «νεοάστεγους», άνθρωποι ενός καλού οικονομικού επιπέδου που ξαφνικά βρέθηκαν στους δρόμους.

Όπως αναφέρει στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» η Άντα Αλαμάνου, συντονίστρια του προγράμματος για τους άστεγους και υπεύθυνη του γραφείου Τύπου της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Κλίμακα», «δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό τους, καθώς δεν υπάρχει κάποια θεσμική αναγνώριση στην Ελλάδα». Παράλληλα, σημειώνει ότι ο αριθμός των 20.000 δεν αφορά μόνο όσους κοιμούνται σε παγκάκια αλλά και όσους αντιμετωπίζουν σοβαρά επιστιστικά προβλήματα ή ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες.

Η κ. Αλαμάνου τονίζει ότι οι άστεγοι που συνήθως συναντάμε είναι άνθρωποι «χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων και οικογενειακού υπόβαθρου με ψυχολογικά προβλήματα και προβλήματα υγείας, αλλά και εξαρτήσεις, ενώ πολλοί είναι μετανάστες».

Ωστόσο, μία «νέα τάξη αστέγων» ήρθε να προστεθεί. Αυτή είναι η αποκαλούμενη τάξη των «νεοάστεγων». Πρόκειται για ανθρώπους από 28 έως και 50 ετών που είχαν καλό βιοτικό και οικονομικό επίπεδο και ξαφνικά βρέθηκαν τους δρόμους. «Ουσιαστικά είναι νεόπτωχοι που κατέληξαν να χάσουν το σπίτί τους», δηλώνει στον «Ελεύθερο Τύπο» η κ. Αλαμάνου.

Σημειώνεται ότι από την αρχή του έτους, σύμφωνα με το «Έθνος» έχουν κινηθεί διαδικασίες για 4.000 εξώσεις, όταν για όλο το 2010 οι αντίστοιχες αιτήσεις ήταν 8.500. Ακόμη και ενοίκια ύψους 300 έως 400 ευρώ φαίνεται ότι είναι δυσβάσταχτα για χιλιάδες οικογένειες λόγω της μείωσης των εισοδημάτων και της αύξησης της ανεργίας. Οι υπάλληλοι των ΔΟΥ δέχονται καθημερινά αιτήσεις από ιδιοκτήτες για έκδοση βεβαιώσεων τις οποίες στη συνέχεια οι ενδιαφερόμενοι προσκομίζουν στα δικαστήρια ως αποδεικτικό της μίσθωσης του ακινήτου.

Στη Θεσσαλονίκη οι άστεγοι είναι περίπου 2.500. Σημαντικός παράγοντας για την αύξηση των αστέγων στην πόλη είναι και το υψηλό ποσοστό ανεργίας (16%) που καταγράφεται. Ενδεικτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία του Δήμου Θεσσαλονίκης, το 2010 καταγράφηκε αύξηση 10% σε σχέση με το 2009 στα βιβλιάρια υγειονομικής περίθαλψης, 20% στις μερίδες συσσιτίου και 30% στις αιτήσεις για οικονομική υποστήριξη. Πρόκειται κυρίως για ανθρώπους ηλικίας περίπου 50 ετών και κατά 80% για άνεργους.

Σημειώνεται ότι με τον «Καλλικράτη» την ευθύνη για τους άστεγους έχει πλέον η τοπική αυτοδιοίκηση. Η Άντα Αλαμάνου σημειώνει ότι γενικά υπάρχει πρόβλημα στις υπηρεσίες για τους άστεγους. «Οι υπηρεσίες αυτές δεν λειτουργούν σωστά. Καλύπτουν ένα μικρό ποσοστό αστέγων, ενώ πολύ συχνά αποκλείουν αρκετά άτομα». Έντονο πρόβλημα υπάρχει και στην επανένταξη των αστέγων. 

Πηγή: TVXS

Με τον κ. Χαράλαμπο Στανίτσα

Είχα την χαρά σήμερα να με επισκεφθεί

ο Αντιπρόεδρος του Κοινωνικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων

κ. Χαράλαμπος Γερ. Στανίτσας, Φιλόλογος.

Πρέπει να παλέψουμε με την ακηδία. - π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ

·         Η απελπισία είναι η απώλεια της συνειδήσεως ότι ο Θεός θέλει να μας δώσει την αιώνια ζωή.  Ο κόσμος ζει την απελπισία.  Οι άνθρωποι έχουν καταδικάσει οι ίδιοι τον εαυτό τους στο θάνατο.  Πρέπει να παλέψουμε σώμα προς σώμα με την ακηδία.   

  

Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Σαχάρωφ

 

Η σωτηρία σου είναι στα δικά σου χέρια - π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος

Μη ξεχνάς, ότι ο Θεός σέβεται την ελευθερία σου. Η σωτηρία σου είναι στα δικά σου χέρια. Ο Θεός, για να σε σώσει, θέλει να το θέλεις και συ.

Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Γιαννακόπουλος

Ρατσισμός

Η εορτή των Αγίων Τεσσαράκοντα εις την Κατασκήνωση της ΓΕΧΑ Πατρών

Στον Ιερό Ναό

Αγίων Τεσσαράκοντα

.

Κατασκηνώσεως “ΑΓΚΥΡΑ”

της “Πανελληνίου Ενώσεως γονέων η Χριστιανική Αγωγή” (Γ.Ε.Χ.Α.)

Εις Παναγοπούλα Πατρών

Εορτή Αγίων

Τεσσαράκοντα Μαρτύρων

Σαββάτο 5 προς Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Ιερά Αγρυπνία. Έναρξη Εσπερινού 9:00 μ.μ.

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011, Αγίων Τεσσαράκοντα

Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία 7:00 έως 9:15 π.μ.

Το Μέγα Απόδειπνο την Καθαρά Δευτέρα εις Χριστιανική Εστία υπό του Μητροπολίτου Πατρών Χρυσόστόμου

Την Καθαρά Δευτέρα 7 Μαρτίου

και ώρα 6 μ.μ.

ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών

κ. Χρυσόστομος

θα τελέσει το Μέγα Απόδειπνον

εις το παρεκκλήσιο

του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

της Χριστιανικής Εστίας Πατρών (Μιαούλη 57)

Συνδυασμός του ατόμου με την Εκκλησία - π. Αλέξανδρος Σμέμαν

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ   π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου, 1980

            ...

            Η Άννα Αχμάτοβα (Ρωσίδα ποιήτρια που βασανίστηκε απ'το Σοβιετικό καθεστώς· ο γιος της χάθηκε σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης) γράφει:

Η γιαλάδα του χρυσού περνά και το ατσάλι σκουριάζει,
το μάρμαρο γίνεται κομμάτια. Όλα προετοιμασμένα για τον θάνατο.
Πιο σταθερή στη γη είναι η θλίψη. Και αιώνιος – ο μεγαλοπρεπής λόγος.
            Θεέ μου, τι όμορφο!

            Η δυσκολία, η αληθινή μοναδικότητα του Χριστιανισμού, βρίσκεται στο γεγονός πως απευθύνεται στο άτομο, αλλά του δίνει ως πλήρωμά του την Εκκλησία.

            Το άτομο, το πρόσωπο που δεν δέχεται την Εκκλησία, διαστρέφει τον Χριστιανισμό, μεταμορφώνοντάς τον σε πνευματικό ναρκισσισμό και εγωισμό. Η Εκκλησία, που δεν δέχεται το άτομο, διαστρέφει τον Χριστιανισμό, ανάγοντάς τον σε θρησκεία της μάζας. Σε μια τέτοια Εκκλησία, το άτομο αντικαθίσταται από μια ευσεβή σφραγίδα (ευσεβές πρόσωπο), ενώ ένα τέτοιο άτομο συλλαμβάνει την Εκκλησία, στην καλύτερη περίπτωση, ως μια πνευματική τροφό. Αυτή η σύγχυση, ο πειρασμός και η εξαπάτηση είναι διαρκείς καταστάσεις – και στις μέρες μας, ιδαίτερα σαφείς.  Από τη μια πλευρά, αναζήτηση μιας προσωπικής πνευματικότητας· από την άλλη, κάποιος εκκλησιαστικός ακτιβισμός, η Εκκλησία ως δραστηριότητα, ως “κολλεκτιβισμός”. Η Εκκλησία τότε γίνεται αντανάκλαση αυτών των δύο σύγχρονων ασθενειών: ατομικισμός και κολλεκτιβισμός. Το μυστήριο του Χριστιανισμού είναι στο να υπάρχει μια εσωτερική ενότητα με τον  καθένα. Αλλά μέσα μας, κι όχι σ' ένα θρησκευτικό κολλεκτιβισμό.

            Πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως σύμφωνα με τις κατηγορίες αυτού του κόσμου, ο Χριστιανισμός δεν μπορεί παρά να είναι παράδοξος. Εκεί όπου δεν υπάρχει παράδοξο, ο Χριστιανισμός τραυματίζεται κατά κάποιο τρόπο και υποκαθίσταται από κάτι ψεύτικο. Ο συνδυασμός του ατόμου με την Εκκλησία είναι ένα απ' αυτά τα βασικά παράδοξα.

                                                      επιμέλεια, γ.χ.γ

Άγιος Νικόλαος Πλανάς πρότυπο ιερέα - Φώτης Κόντογλου

Ποιός άρχοντας, ποιός βαθύπλουτος έζησε σαν τον παπά-Πλανά, πού δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη»; Ποιός δοξασμένος αγαπήθηκε όσο αγαπήθηκε έκείνος πού κρυβότανε για να μη τον δη κανένας;

Ποιός ρήτορας στάθηκε πιο εκφραστικός από τον παπά-Νικόλα, που ψεύδιζε σαν νάτανε κανένα νήπιο;

Κι αληθινά, ποιός ήτανε πιο πλούσιος από τον αγιασμένον αυτόν γέροντα, αφού τα είχε όλα στη ζωή του, χωρίς να κρατά μία δραχμή στην τσέπη του; Αυτός ζούσε σαν εκείνους τους βλογημένους που λέγει ο Απόστολος Παύλος πως ήτανε «μηδέν έχοντι και τα πάντα κατέχοντει». Ζητούσε πρωία τη βασιλεία του Θεού, κι όλα τα άλλα «προσετίθεντο αυτώ(Μαρκ. δ' 24).

Το πιο μικρό νόμισμα δεν βραδυαζότανε στην τσέπη του. «Γιατί, όπως λέγει ό άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, «εκείνος όπου έχει φυλαγμένα χρήματα, είναι αδύνατο να πιστεύη και να ελπίζει στον Θεό». Και τούτο είναι φανερό από εκείνα όπου είπε ό Χριοτός καϊ Θεος μας: «Όπου ό θησαυρός υμών, εκεί έσται και ή καρδία υμών» (Ματθ. στ'21).

Φώτης Κόντογλου

Για τον Άγιο Νικόλαο Πλανά γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων υπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι και αγαθοί, εις τας πόλεις και εις τα χωρία.

Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. Ας μην εκφωνούσι λόγους. Ηξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον.

Γνωρίζω ένα ιερέα (π. Νικόλαος Πλανάς) εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων … είναι αξιαγάπητος, είναι απλοϊκός και ενάρετος, είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος”.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης