"...όλοι αιρετικοί..."- π. Φιλόθεος Φάρος

"...στις μέρες μας αποκαλούμε όλοι σχεδόν όλους αιρετικούς και αυτό είναι ένα σύμπτωμα της βαβελικής συγχύσεως που επικρατεί στον κόσμο μας. Ίσως μάλιστα ένα από τα πιο μεγάλα σκάνδαλα της Εκκλησίας σήμερα να είναι το ότι η σύγχυση αυτή έχει εισχωρήσει και στο χώρο της.
Αν βέβαια αίρεση είναι η έστω και μερική υπαρξιακή και όχι ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ απομάκρυνση από την αλήθεια, τότε ποιός άνθρωπος θα μπορούσε να ισχυρισθεί πως από μόνος του κατέχει ολόκληρη την αλήθεια της Εκκλησίας; Θυμίζουμε την παρατήρηση του Μεγ. Φωτίου ότι και αυτοί οι Πατέρες της Εκκλησίας "Άνθρωποι...ήσαν και ανθρωπίνου παρολισθήματος ουκ έστι διαπαντός υπεράνω φέρεσθαι τον εκ πηλού και ρεούσης ύλης συγκείμενον". Μάλιστα ο Φώτιος τονίζει ότι οι Πατέρες διέπραξαν λάθη και όσον αφορά την ακρίβεια των "ορθών δογμάτων". Γι αυτό ακριβώς το λόγο προσευχόμαστε ανελλιπώς στο Θεό μέσω της λειτουργίας να μας χορηγήσει " εν τω παρόντι αιώνι την επίγνωσιν της αληθείας (Του)".

.

π. Φιλόθεος Φάρος

Υάκινθος

Ένα βήμα προς τον Κύριο - Tito Colliander

Εγγίσατε τω Θεώ, και εγγιεί υμίν (Ιακ, 4:8).

Εμείς πρέπει να αρχίσουμε. Αν κάνουμε ένα βήμα προς τον Κύριο, κάνει δέκα Αυτός προς εμάς – Αυτός που είδε τον Άσωτο Υιό ενώ ήταν ακόμη σε απόσταση, και ένιωσε συμπάθεια και έτρεξε και τον αγκάλιασε.

Tito Colliander

Προσευχή αμαρτημάτων ιλασμός - Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

«Η προσευχή είναι αμαρτημάτων ιλασμός και συγχώρεση, γέφυρα που ελευθερώνει τους ανθρώπους από πολλούς πειρασμούς και κινδύνους. Μεσότοιχο, που εμποδίζει τις θλίψεις των παθών, των ανθρώπων και των δαιμόνων, έργο ουράνιο, δακρύων μητέρα και θυγατέρα, τροφή των Αγγέλων και των Αγίων, αγαλλίαση και χαρά των δικαίων, πηγή κάθε καλού, πρόξενος όλων των χαρισμάτων, προκοπή της καρδίας αόρατος, φωτισμός του νου αδιάκοπος, φλόγα ουράνια, απόδειξη της ελπίδος προς τον Θεό, αντιφάρμακο και λύση της λύπης, θυρίδα από την οποία εισέρχεται ουράνιο φως και αποκαλύπτει τα απόκρυφα μυστήρια του Θεού»

Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

Η ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ

ΠΡΩΤΗΣ προτεραιότητος το πρόβλημα της δημόσιας υγείας ιδιαίτερα για τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας μας. «τα νοσηλευτικά ιδρύματα που στελεχώνονται με διπλωματούχους νοσηλευτές αυξημένων προσόντων, είναι σαφώς ασφαλέστερα για τον ασθενή και προσφέρουν υψηλής ποιότητας φροντίδα». Αυτά ήταν τα αποτελέσματα μεγάλης έρευνας του Harvard School of Public Health. Στη μελέτη συμμετείχαν 2,2 εκατομμύρια ασθενείς από 799 αμερικανικά νοσοκομεία. Η έρευνα αύτη αποδεικνύει αυτό που μέχρι τώρα γνώριζαν οι νοσηλευτές, οι ασθενείς και τα νοσοκομεία, ότι δηλαδή τα υψηλά στάνταρς νοσηλευτικής εκπαίδευσης εγγυώνται ασφαλέστερη φροντίδα ... Οι νοσηλευτές είναι τα μάτια και τα αυτιά των νοσοκομείων. Αντιλαμβάνονται πολύ έγκαιρα τα σημάδια εκείνα που δείχνουν ότι κινδυνεύει η ζωή του ασθενή και παρεμβαίνουν στην κατάλληλη στιγμή» («Νοσηλευτικό Δελτίο ΕΣΔΝΕ»). Έτσι είναι. Η ψυχη των νοσηλευτικών ιδρυμάτων είναι πρωτίστως το άριστα εκπαιδευμένο και με ηθικές και πνευματικές αρχές νοσηλευτικό προσωπικό. Το έργο της νοσηλευτικής είναι λειτούργημα, ιερή αποστολή. Προϋποθέτει ιδανικά. Απαιτεί θυσιαστική αγάπη Χριστού. Αυτές οι προϋποθέσεις όταν και όπου κυριάρχησαν τα νοσηλευτικά ιδρύματα γνώρισαν ημέρες δόξας και νοσηλεία ανωτέρας ποιότητας.

Περιοδικό «ΖΩΗ»

«ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ»

«ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Ένωση υπό διάλυση». Δεν είναι δικός μας Ο χαρακτηρισμός. Είναι Ο τίτλος του αρθρογράφου της Washington Post, David Ignatius. "Βάζοντας τα θεμέλια, γράφει, της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη συνθήκη της Ρώμης το 1957, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έκαναν λόγο για "όλο και πιο ενωμένη Ευρώπη", άλλα ποτέ έως σήμερα δεν αποδέχθηκαν τις συνέπειες αυτής της δέσμευσης ... » Και το αποτέλεσμα το ζήσαμε και το ζούμε τις ημέρες αυτές σε όλη την τραγικότητά του που έπληξε ιδιαίτερα τις ασθενέστερες τάξεις. Και αν δεν είδαμε ακόμη την οικονομική χρεοκοπία, βλέπουμε τη χρεοκοπία θεσμών και διακηρύξεων. Τί κρίμα! Και μείς νομίζαμε πως άνθρωποι που είχαν υπερνικήσει το νόμο της βαρύτητας, θα είχαν νικήσει και τη βαρύτητα της ηθικής καταπτώσεως. Η εποχή μας ύψωσε ένα τεχνολογικό ουρανοξύστη και όπως απέδειξαν τα πράγματα Ο ουρανοξύστης αυτός αιωρείτο στο κενό. Δεν είχε θεμέλιο. Θεμέλιο πνευματικό. Και ο υλισμός δεν αποτελεί θεμέλιο. Είναι άρνηση του θεμελίου. Η οικονομική ανάπτυξη δεν εξασφαλίζεται σε κλίμα ανήθικης, καιροσκοπικής και συμφεροντολογικής συναλλαγής. Εξαφανίζεται χωρίς ηγέτες-προσωπικότητες «πεινώντας και διψώντας την δικαιοσύνην».

Περιοδικό «ΖΩΗ»

Προσκύνημα στην Αγιά Σοφιά

Προσκύνημα στην Αγιά Σοφιά

Ταξιδεύοντας στην Βαλένθια (Valencia / València)

Ταξιδεύοντας στην Βαλένθια (Valencia / València)

Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό - Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν

Όταν πρωτοπήγα στο σχολείο στην πόλη Ροστόβ, στον ποταμό Ντόν – θυμάμαι ότι στο δρόμο μου περνούσα ένα αστραφτερό σήμα της Ένωσης των Αθεϊστών Αγωνιστών – οι συμμαθητές μου με κορόιδευαν, με την παρότρυνση των μελών της Komsomol, επειδή συνόδευα τη μητέρα μου στην τελευταία εκκλησία που απέμενε στην πόλη, και μου άρπαξαν το σταυρό που φορούσα στο λαιμό μου.
Αργότερα θυμάμαι την εξήγηση που έδιναν μερικοί γέροι για τις μεγάλες συμφορές που είχαν πέσει στη Ρωσία: «Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά» .
Από τότε πέρασα 50 ολόκληρα χρόνια μελετώντας την ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης. Έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, έχω συγκεντρώσει εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες κι έχω συνεισφέρει με οκτώ δικά μου βιβλία στην προσπάθεια να ξεκαθαριστούν τα χαλάσματα που άφησε πίσω της η μεγάλη αυτή εξέγερση.
Αλλά αν μου ζητούσε κάποιος να διατυπώσω όσο πιο επιγραμματικά γίνεται τη βασική αιτία της καταστροφικής αυτής Επανάστασης, που εξολόθρευσε 60 περίπου εκατομμύρια συμπατριωτών μου, δεν θα έβρισκα φράση πιο ταιριαστή από εκείνη: «Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το Θεό γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά».
Ο ξεπεσμός της ανθρώπινης συνείδησης, που στερήθηκε τη θεία της διάσταση, είναι ένας από τους πιο αποφασιστικότερους παράγοντες όλων των μεγάλων εγκλημάτων αυτού του αιώνα.
Όλες οι προσπάθειες να βρούμε διέξοδο από τις σημερινές συμφορές της ανθρωπότητας θα είναι μάταιες, όσο δεν αποπροσανατολίζουμε τη Συνείδησή μας, με Μετάνοια, προς το Δημιουργό του Κόσμου.
Το νόημα της ζωής δε συνίσταται στην επιδίωξη της υλικής επιτυχίας αλλά στην αναζήτηση της πνευματικής καταδίωξης και ανάπτυξης. Ολόκληρη η ύπαρξή μας πάνω στη Γη δεν είναι παρά μία παροδική, μεταβατική φάση προς κάτι υψηλότερο. Ένα σκαλί της σκάλας. Μόνοι τους οι υλικοί νόμοι δεν μπορούν να εξηγήσουν τη Ζωή, ούτε να της δώσουν νόημα και κατεύθυνση.
Απέναντι στις φρούδες ελπίδες των δύο περασμένων αιώνων δεν έχουμε να αντιτάξουμε παρά μόνο τούτο: μία αποφασισμένη Αναζήτηση για να αγγίξουμε και πάλι το ζεστό χέρι του Θεού, το οποίο τόσο απερίσκεπτα απαρνηθήκαμε. Μόνον έτσι μπορούμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αντικρίσουμε τα λάθη αυτού του δυστυχισμένου 20ού αιώνα και να οδηγήσουμε τα χέρια μας σωστά ώστε να τα διορθώσουμε.
Ο κόσμος μας παρασύρεται σ’ έναν ανεμοστρόβιλο. Αλλά μόνον στις ώρες τέτοιων δοκιμασιών εκδηλώνονται και τα υψηλότερα χαρίσματα του Ανθρωπίνου Πνεύματος.

Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν

Ν' αρέσουμε στον Θεό - Άγιος Μάξιμος Ομολογητής

Σε όλες μας τις πράξεις ο Θεός εξετάζει το σκοπό για τον οποίο τις εκτελούμε, αν δηλαδή τις κάνουμε γι’ Αυτόν ή για κάτι άλλο. Όταν λοιπόν θέλουμε να κάνουμε ένα καλό, ας μην έχουμε σκοπό ν’ αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά μόνο στο Θεό. Σ’ Αυτόν ν’ αποβλέπουμε και όλα να τα κάνουμε για τη δική του δόξα. Διαφορετικά, θα κουραζόμαστε χωρίς να κερδίζουμε τίποτα.

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής

Γνήσια προσευχή - Αντώνιος Μητροπολίτης Σουρόζ

«Κάθε γνήσια προσευχή, δηλαδή προσευχή που γίνεται με συντριβή και υποταγή στο Θεό, αργά ή γρήγορα ενεργοποιείται από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αυτή η Χάρη γίνεται η κινητήρια δύναμη πίσω από κάθε δραστηριότητα και άρα πίσω από το καθετί στη ζωή μας. Παύει να γίνεται μια δραστηριότητα και γίνεται όλο μας το είναι, η παρουσία εντός μας Εκείνου που τα πάντα πληροί και τα οδηγεί στην ολοκλήρωσή τους»

Αντώνιος Μητροπολίτης Σουρόζ

Προσευχή αδιάλειπτος - π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Λέγουν, ὅτι θὰ ἔλθῃ ἡ συντέλεια τῆς ζωῆς, ὅταν σταματήσουν νὰ προσεύχωνται οἱ ἄνθρωποι. Ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν νὰ σταματήσουν ποτὲ νὰ προσεύχωνται; Ὄχι, διότι πάντοτε θὰ ὑπάρχουν οἱ ἀγαπῶντες τὸν Κύριον. Καὶ ὅσον τοιαῦται ψυχαὶ ὑπάρχουν, δὲν θὰ χαθῇ ὁ κόσμος. H προσευχὴ ἡ ἀδιάλειπτος τὸν ποτίζει μυστικά.
Ἀντιθέτως κάποτε θὰ ἀνακαινισθῇ ὁ κόσμος καί, ὅπως ἕως τώρα συνώδινε καὶ συνωδίνει μετὰ τοῦ ἀνθρώπου διὰ τὴν φθορὰν τῆς φύσεως, τότε ποὺ θὰ γίνῃ καινὴ γῆ καὶ καινοὶ οὐρανοί, θὰ συναγάλλεται ἐπὶ τῇ αἰωνίῳ εὐφροσύνῃ καὶ δόξῃ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους μέσα εἰς τὴν θεϊκὴν φωτοχυσίαν.

Ἀρχιμανδρίτης Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Από την Σιμωνόπετρα στη Γαλλία

Ο ησυχασμός είναι βιωμένη φυσιολογία - π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Κάποτε, μου συνέβη ένα γεγονός με το οποίο θα κλείσω, ήμουνα νεαρός πρεσβύτερος και διακονούσα σε κάποια χωριά έξω από την Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα ήμουνα βοηθός στην θεολογική σχολή ενός πολύ μεγάλου θεολόγου. Αυτό το οποίο ζούσα, γράφοντας και την διδακτορική διατριβή μου στην θεολογική σχολή ταυτόχρονα, ήταν μια φοβερή αντίθεση. Από την μία στην θεολογική σχολή είχα επαφή με τα μεγάλα της θεολογίας και παράδοξα και τα δυσνόητα και τα βαθυνόητα και από την άλλη σαν ένας παπάς σε 10 χωριά που μου είχε αναθέσει ο τότε επίσκοπός μου, τρία-τέσσερα χωριά στα οποία πήγαινα και έκανα τον ιεροκήρυκα, αυτό έκανα τότε. Ένοιωθα φοβερή μοναξιά, διότι δεν με καταλαβαίνανε, ή εγώ ευθυνόμουνα που δεν με καταλαβαίνανε.
Έλεγα λοιπόν 5 πράγματα, έβλεπα ότι ο κόσμος έ, άκουγε ότι άκουγε, γύρναγε έσκυβε το κεφάλι και εντάξει συνέχιζε κανονικά την ζωή του, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Η μοναξιά αυτή ήτανε βαρύ αίσθημα, έλεγα μα τι κάνω εγώ σαν παπάς αυτή την στιγμή, τι νόημα έχει να ξαναπάω την Κυριακή και να ξαναμιλήσω στον τάδε, χωριό αφού πάλι ...; ναι, δεν μπορούσα, δεν λέω ότι είναι εύκολο αλλά, σήμερα σας είπα διάλεξα να μιλήσω δύσκολα, θέλω να πω πιστεύω ότι το ακροατήριο έχει τέτοιες δυνατότητες, αλλά έμαθα πολλά από τότε, πάντως είχα μεγάλη δυσκολία. Λοιπόν κάποια στιγμή μου συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός, με το οποίο ο Θεός σαν να μου έμαθε πολλά πράγματα.
Μια από αυτές τις Κυριακές, τελείωσε η Θεία Λειτουργία, μου λέει ο παπάς, ένας απλός παπάς και δύο απλοί-απλούστατοι επίτροποι, αγράμματοι άνθρωποι, πάμε να πιούμε πάτερ έναν καφέ, προτού φύγεις. Μην φύγεις έτσι, εντάξει. Τελειώνει η Λειτουργία, εγώ πάντα θλιμμένα πολύ μέσα στην μοναξιά κλπ κλπ κλπ. Και πάμε να πιούμε τον καφέ στην πλατεία του χωριού. Εκεί λοιπόν που πίναμε τον καφέ, ξαφνικά γυρίζει ο ένας από τους επιτρόπους, με κοιτάζει και μου λέει:
- Λοιπόν πάτερ (-μου λέει) εγώ με τον κυρ-Γιάννη από εδώ (-κυρ-Γιάννης ήταν ο άλλος ο επίτροπος) είχαμε μία απορία. Ο ναός μας εδώ δεν ήταν καθαγιασμένος - δεν είχαν γίνει, ναι - και είχαμε την απορία, μη όντας καθαγιασμένος από τον επίσκοπο, τα μυστήρια και η Θεία Λειτουργία δεν ήταν κανονικά;
Λέω ωχ, ωχ τι γίνεται εδώ! τέτοια απορία, μου έκανε εντύπωση. Και λέει:
- Ξέρεις τι κάναμε, είπαμε να κάνουμε τρεις εβδομάδες νηστεία, για να μας δείξει ο Θεός. Και κάναμε, και πραγματικά μια Κυριακή προτού έλθει ο Δεσπότης να κάνει τα αυτά, είδαμε την ώρα της Θείας Λειτουργίας ξανά αυτό το φως.
Εγώ άρχισα να θορυβούμαι:
- Ποιο φως, τι φως;
- Εκείνο το φως, το αείφωτο, βλέπεις μετά τον ήλιο και νομίζεις ότι είναι σκοτάδι, ένα φως το οποίο κατεβαίνει και βλέπεις πράγματα, πολλά πράγματα, καταστάσεις, παρόν, παρελθόν, το μέλλον εκεί μέσα κλπ.
Άρχισα να συγκλονίζομαι, είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του αγίου Συμεών του νέου θεολόγου και βέβαια και ο άλλος ευλογούσε εκεί και ο απλός ο παπάς έλεγε κι αυτός ναι, ναι, ήτανε όλοι σαν ...; Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία αυτή για μένα, βέβαια δεν σταμάτησε εκεί αλλά άρχισα να τον ψάχνω αυτόν τον επίτροπο, αυτόν τον απλό άνθρωπο.
- Πώς ζεις εσύ, (αφού έπαθα το σοκ το οποίο με συνόδευε για χρόνια μετά). Πώς ζεις εσύ;
- Έ πώς ζω εγώ, φτωχά.
- Τι κάνεις, πως ακριβώς περνάς την μέρα σου, τι ακριβώς κάνεις στην διάρκεια της μέρας;
- Δεν κάνω (-λέει) απολύτως τίποτα, δεν έχω (-λέει) κάποια ιδιαίτερη αυτή, αγαπώ τον Θεό αλλά λίγη υπομονή κάνω. Λίγη υπομονή κάνω.
Είχε υπομονή αυτός, ξέρεις τι θα πει υπομονή; Υπομονή σημαίνει αυτός ο σταυρός της ελευθερίας να αγκαλιάζει τους άλλους. Εκεί μέσα αποκαλύπτεται ο Θεός.
Αυτό είναι το μεγαλειώδες δίδαγμα, ο ησυχασμός είναι βιωμένη φυσιολογία, μην νομίζετε ότι ο ησυχασμός, εσείς οι θεολόγοι, είναι ατομική επίδοση όπως κάνουν οι ινδουιστές ή αυτοί οι οποίοι καταργούνε το θέλημα για να δούνε τα θεάματα. Είναι αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία, και με τον τρόπο αυτόν γίνονται μεγάλες αποκαλύψεις τις οποίες εγώ φυσικά, ως υποψήφιος διδάκτωρ και μετέπειτα δεν αξιώθηκα, ούτε αξιώθηκα έκτοτε. Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Η Αλήθεια είναι το Μυστήριο του προσώπου του Χριστού - Μοναχή Μαρία της Normandy

"Για μας η Αλήθεια δεν είναι ένα σύστημα σκέψης. Η Αλήθεια δεν δημιουργείται. Η Αλήθεια υπάρχει. Ο Χριστός είναι η Αλήθεια. Η αλήθεια είναι ένα πρόσωπο. Η Αλήθεια δεν περιορίζεται ως εκεί που εμείς την κατανοούμε. Η αλήθεια μας ξεπερνάει• ποτέ δεν μπορούμε ν' αποκτήσουμε πλήρη αντίληψη της Αλήθειας.
Η έρευνα για την Αλήθεια είναι η αναζήτηση του προσώπου του Χριστού.
Η Αλήθεια είναι το Μυστήριο του προσώπου του Χριστού• και, επειδή είναι πρόσωπο, το Μυστήριο είναι αναπόσπαστα δεμένο με το γεγονός: το γεγονός της συνάντησης. Το Μυστήριο και το γεγονός είναι ένα πράγμα.
Το Μυστήριο, για το Ορθόδοξο πνεύμα, είναι μια ακριβής και αυστηρή πραγματικότητα. Είναι ο Χριστός κι είναι και το να συναντήσουμε το Χριστό."

Μοναχή Μαρία της Normandy

Ο Κύριος έχει γίνει το παν για σένα• - Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

"Ο Κύριος έχει γίνει το παν για σένα· και συ πρέπει να γίνεις το παν για τον Κύριο."

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Μπορείς να τους ξεγελάς όλους - Αβραάμ Λίνκολν

Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό.

Αβραάμ Λίνκολν

Η Ορθοδοξία φορέας πνευματικής ελευθερίας - Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

Η Ορθοδοξία πρέπει να παραμείνει φορέας πνευματικής ελευθερίας, παρηγοριάς και ελπίδος στον σύγχρονο κόσμο. Φιλάνθρωπη, στην αρχική έννοια τού όρου. Γεμάτη συμπόνια και ανυπόκριτη αγάπη για τον κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα τον ευρισκόμενο σε ανάγκες και στενοχωρίες, ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής, χρώματος, φύλου, θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Τον αδικούμενο ή διωκόμενο λόγω κοινωνικών ή πολιτιστικών διαφορών. Υποστηρίζοντας ανεπιφύλακτα την ισότητα όλων των ανθρώπων και το χρέος της αδελφοσύνης. Καλείται να έρχεται αρωγός προς πάντα άνθρωπον, μάλιστα τον αμαρτωλό και τον ελάχιστο αδελφόν, τον οποίο διάφοροι κατά τόπους και θέσεις ισχυροί υποτιμούν και περιφρονούν. Η Ορθοδοξία είναι ταγμένη να τονίζει την αξία και το κάλλος του αγίου βίου και να καλλιεργεί πρόσωπα ελεύθερα που με το ήθος, τον χαρακτήρα, το δημιουργικό τους πνεύμα ανυψώνουν τον εαυτό τους και την κοινωνία.

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

Κοινωνώ και μοιράζομαι σημαίνει είμαι στο ίδιο επίπεδο - Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

Δεν θέλω να πείσω τους ανθρώπους. Δεν θέλω να τους σώσω. Ούτε καν να τους βοηθήσω. Η επαφή μου με τους ανθρώπους είναι προσπάθεια κοινωνίας: Να μοιραστώ! Γιατί βοηθώ σημαίνει είμαι ο ισχυρός, ο κατέχων και ο βοηθούμενος είναι ο ασθενής, ο στερούμενος, οπότε έχω ένα αίσθημα υπεροχής. Κι αυτό είναι καταστροφή για το Χριστιανισμό. Κοινωνώ και μοιράζομαι σημαίνει είμαι στο ίδιο επίπεδο.

Ζούμε σε μια κοινωνία που στηρίζεται σε δύο πόδια: το λόγο και την εικόνα. Έχουμε πολλή ραδιοφωνία και τηλεόραση. Σε μια εποχή που είναι πληθωρική στο λόγο, η ανάγκη για σιωπή είναι μεγαλύτερη. Πιστεύω στη μαρτυρία της Εκκλησίας. Οι θησαυροί του Θεού κρύβονται και σιωπούν. Η αλήθεια όταν φανερώνεται ξοδεύεται και υποβαθμίζεται. Η Εκκλησία ομιλεί διότι ξέρει να αγαπά τη σιωπή και την αφάνεια. Από κει πηγάζει ο πλούτος της αλήθειάς της. Η κύρια δύναμή της δεν είναι ο λόγος και το κήρυγμά της, αλλά η προσευχή της. Ο Θεός την ενδιαφέρει πρωτίστως και έπειτα ο λαός. Ο λαός, το πλήθος, συχνά αλλοιώνει το πρόσωπο. Ο Θεός το αναδεικνύει. Η προσευχή, περισσότερο, είναι σιωπηλός αναστεναγμός παρά λόγος και επιχειρήματα στο Θεό.

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΤΑΪΜΠΕ "Taybeh"

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΤΑΪΜΠΕ "Taybeh"

Οι χριστιανικές ρίζες του χωριού Ταΐμπε (Taybeh) μπορούν να ανιχνευθούν στον Κύριο μας και Σωτήρα Χριστό τον ίδιο, όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Ο Ιησούς ήρθε στο χωριό Ταΐμπε με τους μαθητές του μετά την απόφαση που λήφθηκε από τους αρχιερείς και τους Φαρισαϊους να τον θανατώσουν. "Ιησούς ουν ουκέτι παρρησία περιεπάτει εν τοις Ιουδαίοις, αλλά απήλθεν εκείθεν εις την χώραν εγγύς της ερήμου, εις Εφραίμ λεγόμενην πόλιν, κακεί διέτριβε μετά των μαθητών αυτού" (Ιωάννου ΙΑ' 54). Το χωριό Ταΐμπεχ είχε το βιβλικό όνομα Εφραίμ. Το βιβλικό του όνομα αλλάκτηκε στη σύγχρονη ονομασία Ταΐμπε από τον Ισλαμικό ηγέτη Σαλαντίν το 1187 περίπου. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Σαλαντίν επισκέφθηκε το χωριό Εφραΐμ και διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι εδώ ήταν ιδιαίτερα φιλόξενοι και γενναιόδωροι,έ τσι έκανε τη δήλωση ότι είναι λαός "Ταΐμπεχν" που στα αραβικά σημαίνει "καλόψυχοι" έτσι από εκείνη την ημέρα το βιβλικό Εφραΐμ πήρε τη σύγχρονη ονομασία "Ταΐμπε". Ωστόσο, υπάρχουν τρεις τόποι που ονομάζονται "Ταΐμπε" στην περιοχή αυτή. Ένας είναι το "Ταΐμπε Ζαμάν" στην Ιορδανία, ο άλλος είναι το "Ταΐμπε", βόρεια του Ισραήλ και κοντά στη πόλη Τζενίν.

"Ο ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ" Φύλλο 19ης Ιουλίου 2010

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο Σάββατο 19 Ιουνίου 2010, με πλουσία θεματολογία.

* Η Επισκοπή των Πατρών (ιστορική μελέτη του π. Ευαγγέλου Πριγκιπάκη Δρ. Θεολογίας).
* Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών στην Ατλάντα
· Διωγμοί θρησκείας εν Γαλλία (του π. Νικ. Μπ.).
· Οι διαλέξεις του Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου στην Κύπρο
· Η 12η Σύναξη Συνεργατών και Συνεργατίδων στη Ρίζα Αντιρρίου
· Η Ελλάς και οι προκλήσεις των Τούρκων, του Δημ. Παπαθανασόπουλου.
· Θωρηκτόν Αβέρωφ, του Σταύρου Ιντζεγιάννη.
· Έργα αναστηλώσεως του Ι.Ν. Γενεσίου Προδρόμου Παραλίας.
· Τα κωλύοντα την Ιερωσύνη και Καθαιρούντα τους Κληρικούς Παραπτώματα (κατά τους Ιερούς Κανόνες). Βιβλιοπαρουσίαση του πονήματος π. Κυρίλλου Κωστόπουλου Δρ. Θεολογίας.
· Ο Ι­μπρα­ήμ στο Μέ­γα Σπή­λαιο του Ανδρέου Φλογερά εκδότου.
· Επτωχεύσαμε; Του Πολυεύκτου Παν. Γεωργακάκη, Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Καθηγητού, Ιερέως της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας.
· Ομάδα Κωφών στο Άγιο Όρος, της Ευτυχίας Μάστορα
· Σχόλια και άλλες ειδήσεις πλαισιώνουν την 16σέλιδο έκδοση.

*

Όσοι επιθυμούν να εγγραφούν συνδρομητές μπορούν να επικοινωνούν καθημερινά από 9.00 π.μ – 13.00 στο τηλέφωνο 2610341515 και το απόγευμα από 17.30 έως 20.00 στο τηλ.: 2610222392 – Κιν.: 6942507002

Έργα αισχρά - Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Το να πράττει κανείς έργα αισχρά είναι φοβερό. Το να ντρέπεται όταν τα πράττει, είναι φοβερό κατά το ήμισυ. Όταν μάλιστα υπερηφανεύεται κανείς, τότε αυτό είναι υπερβολική αναισθησία.

Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Πλασμένος για το Θεό - π. Παΐσιος

"'Οσο περισσότερο ζει κανείς την κοσμική ζωή, τόσο περισσότερο άγχος κερδίζει. Μόνο κοντά στο Χριστό κανείς ξεκουράζεται γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για το Θεό"

Γέρων Παΐσιος

Θαυμασμός Αγγέλων - Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Όποιος επιθυμεί τα θελήματα του Θεού, έχει οδηγούς τους αγγέλους. Όποιος υπομένει με ταπείνωση τις συκοφαντίες, έφτασε στην τελειότητα και θαυμάζεται από τους αγγέλους!..

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Ζω εν Χριστώ σημαίνει ζω πέραν του θανάτου - Ολιβιέ Κλεμάν

Ἀπό τό χριστιανισμό μαθαίνουμε ὅτι τό πρόσωπο ἀνάλογα μέ τήν πίστη του ἀδράχνεται σέ μία μεγάλη ἀναστάσιμη κίνηση. Στήν εὐχαριστηριακή καρδιά τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί στήν πνευματική «καρδιά» κάθε πιστοῦ, ὁ Χριστός ἐξακολουθεῖ νά νικᾶ τό θάνατο. Ἔτσι, ἡ ἀνθρωπότητα καί, δι’ αὐτῆς, τό σύμπαν εἰσάγονται σέ μία πελώρια μεταμόρφωση: τήν ὁποία ἡ ἁγιότητα προλαμβάνει καί σπεύδει στήν ὁλοκλήρωσή της.
Γιατί, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «πάσα ἡ κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν [...] ἐλευθερωθήσεται ἀπό τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 8,18-22). Ὅταν κάποιος ἀγαπᾶ, ὅταν ἀγάπησε ἔστω καί γιά μία στιγμή, ξέρει πώς κανείς δέν εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά τό ποτήριο τῆς εὐχαριστίας, ὅπου ὑπεραφθονοῦν οἱ θεῖες ἐνέργειες «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς»,
Ὁ ἅγιος εἶναι ὁ ἄλλως ζῶν, πού δρασκέλισε ἤδη τό θάνατο καί μεταλαμβάνει τήν Ἀνάσταση.
Στήν παλαιοχριστιανική ἐποχή, οἱ ἄνθρωποι ὀνόμαζαν ἕναν μεγάλο πνευματοφόρο ὡς ἕναν ἀναστημένο. Καί ὁ λαός χαρακτήριζε τούς χριστιανούς, ὅταν ὁ διωγμός ηὔξανε τό μαρτύριο, ὡς «ἐκείνους πού δέν φοβοῦνταν τό θάνατο».Ἔτσι, ὁ θάνατος ἄλλαξε σημασία. Δέν εἶναι πιά τεῖχος τῆς ἀγωνίας, ἀλλά, διαμέσου τῆς ἀδημονίας πού ἐξομοιώνεται μ’ ἐκείνη τοῦ Χριστοῦ, ὑπόσχεται εἰρήνη.
«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν», λέει ὁ Χριστός, «εἰρήνην τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν»,«οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν»: μία εἰρήνη πού δέν εἶναι πιά ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Τό νά ζεῖ κανείς ἐν Χριστῷ σημαίνει νά ζεῖ πέραν τοῦ θανάτου, νά κάνει νά βλασταίνει μέσα του τό «σῶμα τῆς δόξης».Στήν Κωνσταντινούπολη, ὅταν πάρει κανείς τήν ἀρχαία «Μέση Ὁδό», ἀφήνει πίσω του τήν Ἁγία Σοφία, τή βασιλική τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, πού ὑπῆρξε τό κέντρο ἑνός θαυμάσιου, ἀλλά κλειστοῦ, χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ• καί καταλήγει φτάνοντας, στά προάστια, στή μικρή ἐκκλησία τῆς χώρας, δηλαδή τῶν ἀγρῶν, οἱ ὁποῖοι ἄρχιζαν ἀπό ‘κεῖ, ἀλλά δείχνει ἐπίσης τό «σύνορο», ἐκεῖνο τῆς πόλης, ἐκεῖνο ἑνός πολιτισμοῦ, τό σύνορο κυρίως τῆς ἀνθρώπινης μοίρας.Σ’ ἕνα εὐρύχωρο πλαϊνό παρεκκλήσι, τό ὕστερο Βυζάντιο πού βάδιζε πρός τό θάνατο, ἔγραψε γιά μᾶς τό μήνυμά του: στήν τοιχογραφία τῆς ἁψίδας, ὁ Χριστός κατεβαίνει στόν Ἅδη γιά νά τόν συντρίψει• εἶναι λαμπροφορεμένος, ἀλλά δέν βρίσκεται πιά ἐπί τοῦ ὄρους τῆς Μεταμορφώσεως, εἶναι στόν ἴδιο τό βυθό τῆς ἀγωνίας καί τῆς σκοτεινῆς ἀσφυξίας. Τό ἕνα του πόδι, μέ μία ἀπίστευτη βία, θραύει τά «κλεῖθρα τοῦ κόσμου τούτου». Τό ἄλλο πόδι, σέ μία κίνηση χοροῦ, σάν σέ κολύμπι, ἀρχίζει τήν ἄνοδο, ὅπως ὁ βουτηχτής πού, ἀφοῦ ἄγγιξε τό βυθό, τόν «χτυπᾶ» γιά ν’ ἀνέβει ξανά στόν ἀέρα καί τό φῶς.
Ἀλλά ὁ ἀέρας καί τό φῶς εἶναι Ἐκεῖνος: «σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσει ἐν τῷ παραδείσῳ» μπόρεσε νά πεῖ, τήν ὥρα τῆς σταυρώσεως, στό ληστή πού ξεψυχοῦσε δίπλα του.
Ὁ ἀέρας καί τό φῶς εἶναι ἡ ἀκτινοβολία τοῦ προσώπου του πού ἀστράφτει ἀπό τό Πνεῦμα.
Καί νά ἡ ἀπελευθερωτική χειρονομία: κάθε χέρι τοῦ Χριστοῦ πιάνει ἀπό τόν καρπό τοῦ χεριοῦ (καί ὄχι ἀπό τήν παλάμη, ἡ σωτηρία εἶναι προπάντων ἕνα δῶρο καί ὄχι μία διαπραγμάτευση) τόν Ἄνδρα καί τή Γυναίκα, καί τούς πετᾶ ἔξω ἀπ’ τά μνήματά τους. Κανένα καθρέφτισμα: κάθε πρόσωπο εἶναι ἄπειρο καί σ’ αὐτή τήν τέχνη τά σώματα δέν ρίχνουν σκιά. Καμιά μετενσάρκωση: κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικό. Καμιά σύγχυση: κάθε πρόσωπο εἶναι ἕνα μυστικό.
Κανένας χωρισμός: ὅλα τά πρόσωπα εἶναι φλόγες τῆς ἴδιας Φωτιᾶς. Καί ὁ σκοπός δέν εἶναι ἡ ἀθανασία τῶν ψυχῶν· ἀθάνατες, εἶναι ἤδη καί στόν Ἅδη, σ’ αὐτόν τόν ἀθάνατο θάνατο πού συνιστᾶ ἡ ἀγωνία: κάθε πρόσωπο εἶναι ἐκ τῆς γῆς, ἀλλ’ αὐτή ἡ γῆ εἶναι καμωμένη ἀπ’ τόν οὐρανό.

Ολιβιέ Κλεμάν

Ο μισθός μου ας δοθή εις άλλους - Ιωάννης Μακρυγιάννης

Βασιλεύ!
Ως ένας και εγώ αγωνιστής εις τα περασμένα δεινά της πατρίδος μου, εγνώρισα εις πολλά μέρη ανδρείους στρατιωτικούς και τιμίους πολίτας, οπού εθυσίαζον και την κατάστασίν τους και την ιδίαν ζωήν τους με μεγάλην ευχαρίστησιν δια να ιδούν μίαν ημέραν την πατρίδα τους ελευθέραν. Πολλοί από αυτούς εσκοτώθηκαν εις τον πόλεμον΄ άλλοι έμειναν αιχμάλωτοι και άλλοι επληγώθηκαν, και τώρα μετά την ελευθέρωσιν της πατρίδος τους βλέπω να περιπατούν εις τους δρόμους γυμνοί και ξυπόλυτοι΄ βλέπω χήρας και ορφανά να ζητούν έλεος δια να παρηγορήσουν την πείναν τους, και με τα δάκρυα εις τα μάτια να περιφέρωνται και να προξενούν εντροπήν εις την αχάριστον πατρίδα, δια την οποίαν έχασαν τους άνδρας των, έχασαν τους γονείς των. Εκείνοι, οπού τους γνωρίζουν και ημπορούν να πληροφορήσουν την Κυβέρνησιν, κρύπτουν την αλήθειαν και φροντίζουν μόνον να δώσουν τας ανταμοιβάς εις τους δούλους, και κόλακάς των, εις ανθρώπους αναξίους, εις τους οποίους η πατρίς δεν γνωρίζει κανένα χρέος. Εις μεν τους καλούς και δυστυχείς αγωνιστάς λέγουν ότι η πατρίς είναι πτωχή, εις δε τους κόλακάς των την αποδεικνύουν πλουσίαν. Εάν είναι πτωχή, καθώς και είναι βέβαια, έπρεπε να είναι πτωχή εις όλους, και όχι μόνον δια εκείνους, οπού εδοκίμασαν τόσους αγώνας, και ήλθαν εις ελεεινήν κατάστασιν δια την ελευθερίαν της. Η τοιαύτη αδικία κάμνει σήμερον πολλούς Έλληνας να αγανακτούν εναντίον της πατρίδος, και να βλέπουν ο ένας τον άλλον ως εχθρόν χειρότερον από τον Τούρκον. Εγώ όμως, Υψηλή Αντιβασιλεία, δεν είμαι άδικος, αλλά ως ευαίσθητος εις την δυστυχίαν τόσων αγωνιστών, παρακινούμαι να φανερώσω την αδικίαν προς την κυβέρνησίν μου, την οποίαν μετά Θεόν σέβομαι και τιμώ και αγαπώ, καθώς χρεωστεί να κάμνη κάθε άνθρωπος αφωσιωμένος εις την πατρίδα του. Αν η πατρίς μας είναι πτωχή, διατί ημείς μερικοί Έλληνες να παίρνωμεν από χίλιες δραχμές και κάτω τον μήνα, οι δε συνάδελφοί μας να ψωμοζητούν και να περιπατούν γυμνοί και ξυπόλυτοι; Δια την τιμήν και υπόληψιν και της πατρίδος και του Βασιλέως μου κρίνω δίκαιον να κόψωμεν ένα μέρος από τον μισθόν μας, δια να δοθή και εις αυτούς τους δυστυχείς. Εγώ, όταν επληγώθην εις τους Μύλους του Ναυπλίου, έλαβα δώρον από την πατρίδα μου, το οποίον είναι περίπου εκατόν πενήντα δραχμάς τον μήνα΄ τώρα λαμβάνω πολύ περισσότερον μηνιαίον μισθόν, δηλαδή σχεδόν τριακόσιας εβδομήκοντα δραχμάς. Όθεν εγώ πρώτος παρακαλώ την Αντιβασιλείαν να διατάξη να κοπή αυτός ο μισθός μου όλος, έως ότου η Κυβέρνησις να λάβη καιρόν να ευθετήση τα πράγματα και να τα θεραπεύση κατά το καλύτερον, και να με δοθούν πάλιν κατά μήνα αι εκατόν πενήντα δραχμαί εκείναι, καθώς εξ αρχής μ' έκρινεν άξιον η πατρίς μου΄ ο δε μισθός μου ας δοθή εις άλλους δυστυχείς συναγωνιστάς μου, των οποίων η γύμνωσις και απελπισία, μα την πατρίδα μου και μα τον Βασιλέα μου, δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ ησύχως όλην την νύχτα. Αν δεν είχα τόσην φαμιλίαν, αν δέν ήμουν ασθενής τον περισσότερον καιρόν, και αν δεν είχα ικανά χρέη, δεν ήθελα να δώσω και αυτό το ολίγον βάρος εις την πατρίδα μου. Δεν είναι αμφιβολία, ότι όλοι οι Έλληνες έχουν καλά αισθήματα και μεγάλην αγάπην εις τον Βασιλέα μας΄επιθυμώ όμως να μη υπάρχη κανένας, οπού να νομίζη, ότι έχει δίκαια παράπονα εις την αθωότητά του και εις την καλωσύνην του΄ επιθυμώ να είναι όλοι ευχαριστημένοι από την πατρίδα και να μη είναι εις άλλους πτωχή η πατρίς και εις άλλους πλουσία΄ αλλά να ανταμείψη όλους εκείνους, οπού έπαθαν δια την ελευθερίαν της. Παρακαλώ με το ανήκον σέβας την Αντιβασιλείαν, αφού διατάξη από το παρόν την παύσιν του μισθού μου, να διάταξη να με δίδεται το παλαιόν της πατρίδος σιτηρέσιον.

Εν Αθήναις τη 15 Δεκεμβρίου 1834

Ιωάννης Μακρυγιάννης

Το "ΟΧΙ" λόγος πολυσήμαντος - Νικόλαος Π. Βασιλειάδης

Για μας το «ΟΧΙ» είναι ένας λόγος πολυσήμαντος, μια λέξη που σημαίνει:
ΟΧΙ στην απάνθρωπη βία και τυραννία
ΟΧΙ στη θεοποίηση εγκόσμιων αρχόντων και στα κούφια δικτατορικά τους συνθήματα
ΟΧΙ στην περιφρόνηση και καταπάτηση του δικαίου και της ηθικής
ΟΧΙ στην άρνηση του Θεού και το χλευασμό της ηθικής του Ευαγγελίου.

Νικόλαος Π. Βασιλειάδης

Η επίγεια ζωή, ένα όνειρο - Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Όλα αυτά είναι μόνο ένα όνειρο! Η επίγεια ζωή είναι μόνο ένα όνειρο! Ο καιρός πλησιάζει! Καθαριστείτε με τη μετάνοια! Ετοιμαστείτε για την αναχώρηση σας απ' αυτή τη ζωή! Όσο κι αν έχετε ζήσει εδώ, μια στιγμή μονάχα είναι. Να προσεύχεστε αδιάλειπτα...

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ

Το ενιαίο λύκειο Μανταμάδου Λέσβου πήρε μέρος στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους 'ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ" το 2004 που είχε διοργανωθεί απο το Φεστιβάλ ΚΙνηματογράφου Θεσσαλονίκης και συμμετείχαν πολλά σχολεία απο το ανατολικό Αιγαίο.
Εξαιρετική δουλειά απο τα παιδιά του Μανταμάδου, απολαύστε τη

Ονείρων μοίρα - γ.χ.γ

Ονείρων μοίρα

Πάψε πια... Σώπασε...
Εσύ και οι ρημαδοσοφίες σου..:
“ Ἡ πατρῴα ἐξουσία ἐν εὐσεβείᾳ και
οὐκ ἐν τραχύτητι συνέστηκε.”
Πού ήσουν τότε; Πού;
Όταν τ' απέθετα στην πέτρα...

Για θυμήσου, εννιά ολόκληροι μήνες,
γεμάτοι προσδοκία...
Οι πόνοι, οι δυσκολίες όλες ξεπερνιούνταν
γιατί ερχόταν...

Και ύστερα ενάμιση μήνα μονάχος,
εγώ κι αυτό...
Εκείνη έφυγε τρομαγμένη.
Τ' αρνήθηκε και το γάλα της.
Μάταια γύρευε βυζί να ρουφήξει ζωή,
κι αγάπη συνάμα...

Δεν της ρίχνω άδικο. Κι εγώ είχα
αποστρέψει το βλέμμα μου.
Δύσμορφο, καχεκτικό, ανάπηρο.
Ήταν, σίγουρα, ανώδυνο σ' ακουαρέλα από ελπίδα
με μπογιές της νιότης να σχεδιάζεις...
Μα τώρα... είχε πάρει μορφή.

Τι ήθελες, λοιπόν, να κάνω;
Φάνταζε ως μόνη λύση... και δοκιμασμένη από παλιά.
Καιάδας... Αποθέτες...
“Συμφερότερο για το ίδιο και για την πόλη να μη ζει”

Απλά, τ' άφησα. Ήταν ήρεμο.
Τι μου ζητάς τώρα; Δε γυρνώ πίσω.
Ίσως μονάχα κάτι να ελπίζω, “θρεπτός” να γίνει.

Άλλωστε... κι εμείς όνειρα άλλων διασωσμένα
απ' την καιετάεσσα δεν είμαστε;...
Κοινή η μοίρα των ονείρων.

γ.χ.γ

Ελευθερία και ισότητα - Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ο Κύριος μάς έδωσε την εντολή να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία: η αγάπη για το Θεό και τον πλησίον. Εδώ βρίσκεται και η ελευθερία και η ισότητα. Στην κοσμική τάξη είναι αδύνατο να υπάρξει ισότητα- αυτό όμως δεν έχει σημασία για την ψυχή. Δεν μπορεί να είναι ο καθένας βασιλιάς ή άρχοντας, πατριάρχης ή ηγούμενος ή διοικητής. Μπορεί όμως ο καθένας, σε όποια τάξη κι αν ανήκει, ν’ αγαπάει το Θεό και να είναι ευάρεστος σ’ Εκείνον- κι αυτό είναι το σπουδαίο. Και όσοι αγαπούν περισσότερο το Θεός τη γη, θα έχουν περισσότερη δόξα στη βασιλεία των ουρανών και θα είναι πιο κοντά στον Κύριο. Ο καθένας θα δοξαστεί κατά το μέτρο της αγάπης του.
Η θεία χάρη δεν αφαιρεί την ελευθερία, αλλά συνεργεί μόνο στην εκπλήρωση των εντολών του Θεού. Ο Αδάμ βρισκόταν στην κατάσταση της χάριτος, αλλά δεν του αφαιρέθηκε το αυτεξούσιο. Οι άγγελοι παραμένουν επίσης στο Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν τους έχει αφαιρεθεί η ελεύθερη βούληση.
Ο Κύριος έδωσε στη γη το Άγιο Πνεύμα και όσοι το έλαβαν, αισθάνονται τον παράδεισο μέσα τους.
Ίσως πεις: «Γιατί λοιπόν δεν έχω κι εγώ μια τέτοια χάρη;». Επειδή εσύ δεν παραδόθηκες στο θέλημα του Θεού, αλλά ζεις σύμφωνα με το δικό σου θέλημα.
Παρατηρήστε εκείνον που αγαπάει το θέλημά του: Δεν έχει ποτέ ειρήνη στην ψυχή του και δεν ευχαριστιέται με τίποτα. Γι’ αυτόν όλα γίνονται όπως δεν θα έπρεπε. Όποιος όμως δόθηκε ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, έχει την καθαρή προσευχή και η ψυχή του αγαπάει τον Κύριο.

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Τι είναι Παράδεισος; - π. Πορφύριος Καυσοκαλύβης

Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο, όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σάς το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μάς αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μάς γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσομε τον Χριστό. Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Πώς το λέγει ο Δαβίδ; «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες, εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων» (Ψαλμ. 126, 1).

Γέρων Πορφύριος Καυσοκαλύβης

Εσωτερική ελευθερία - π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Κοιτάξτε τους αγίους. Το πιο καταπληκτικό στοιχείο είναι η χαρά τους, η τέλεια ειρήνη μέσα σ’ αυτή τη χαρά, και η ελευθερία τους: διαθέτουν αυτή την εσωτερική ελευθερία που προέρχεται μόνο από τη βεβαιότητα και την εμπιστοσύνη στην αλήθεια που έχουν βρει. Αυτός είναι και ο λόγος που η Εκκλησία πάντοτε γιορτάζει. Αυτός είναι ο λόγος που ολόκληρη η ζωή του πιστού καθορίζεται από ένα ρυθμό εσωτερικής προετοιμασίας, από την προσέγγιση της γιορτής, της κάθε γιορτής. Η θλίψη μας παραμένει, αλλά τώρα είναι θλίψη που προέρχεται από την αδυναμία να δοθούμε ολοκληρωτικά στην ελευθερία και στη χαρά: είμαστε ακόμη τόσο πολύ δεμένοι στον εαυτό μας, στην κοινοτοπία, στη μικροπρέπεια, στο κακό. Τώρα η λύπη οδηγεί στη γιορτή και στο πανηγύρι, αντί να το καταπιέσει. Τώρα δεν υπάρχει το κακό ή ο,τιδήποτε άλλο που να είναι ικανό να κατακτήσει και να ξεγυμνώσει αυτό το μυστικό φως που καίει μέσα στις ψυχές μας, αυτή τη χαρά που κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει. Στο τέλος δε, μέσα από αυτή τη χαρά και την ελευθερία του εορτασμού, η πίστη θα υπερβεί ένα σύστημα ανεόρταστο, που η πεζή, άχρωμη ιδεολογία του δεν έχει τίποτε να προσφέρει στην ανθρωπότητα.

Πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Σμέμαν

Περί όρκου, καύσεως νεκρών, αποκαθηλώσεως των συμβόλων κ.λπ. -Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Ἀνοίγουν κατὰ καιροὺς παρόμοιες συζητήσεις γιὰ θέματα ποὺ ἤ προτείνουν ἤ ἐπιβάλλουν, τάχα ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τάχα κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχές, τάχα ὁ Συνήγορος τοῦ πολίτη. Περὶ ὅλων αὐτῶν καὶ ὅσων ἐνδεχομένως αὔριο «μᾶς προκύψουν», νομίζω ὅτι ὀφείλουμε νὰ θυμίσουμε καὶ νὰ ξεκαθαρίσουμε τὰ ἐξῆς:
Τὸ Κράτος μας ὅταν συστάθηκε καὶ θέλησε νὰ ὀργανωθεῖ, προκειμένου νὰ μετατρέψει τοὺς ἐπαναστατημένους ραγιάδες σὲ Ἕλληνες πολῖτες, πῆρε τὰ ἱερά μας σύμβολα, πῆρε τὸ ἱεροτελεστικὸ τῆς Ἐκκλησίας μας, πῆρε τὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία μας καὶ ὅλα αὐτά, τὰ ἔπλεξε μὲ τὴν καθημερινότητα τῆς Διοικήσεώς του καὶ μὲ τὴν ἐπισημότητα τοῦ Πρωτοκόλλου του, μὲ στόχο «τὸ στήσιμο» τῆς ὑπολήψεως τῶν Θεσμῶν του.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τῆς πραξικοπηματικῆς «ἱδρύσεώς της» πλήρωνε τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος καὶ τὸ πληρώνει μέχρι σήμερα. Τὸ «σήκωσε» στὶς πλάτες της καὶ τὸ σηκώνει μέχρι σήμερα. Ἡ Ἐκκλησία, μποροῦμε τώρα νὰ τὸ βεβαιώσουμε, ἐλάχιστα ὠφελήθηκε, μά, τὸ Κράτος μας διόλου δὲν βλάφτηκε.
Φαίνεται, ὅμως, ὅτι ἦρθε ὁ καιρός, νὰ ἐπανεξεταστοῦν οἱ περιχωρήσεις καὶ νὰ ἀποκατασταθοῦν οἱ θεσμοὶ στοὺς ῥόλους τους καὶ στὶς τροχιές τους. Ἀλλά, νὰ δοκιμασθοῦν καὶ οἱ ἀντοχές τους.
Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, φαντάζεται ὅτι μπορεῖ νὰ συνεχίσει τὴν πορεία του ἄχρωμο πνευματικά, ἀνερμάτιστο παραδοσιακά, χωρὶς σύμβολα, χωρὶς διαχρονικὲς ἀξίες καὶ προσανατολισμό, χωρὶς πίστη σὲ ἐσχατολογικὲς ἐμπειρίες. Τὸ Κράτος μας, δανείζεται τέτοια μοτίβα ἀπὸ τὴν Εὐρώπη, ἡ ὁποία ἤ δὲν βλέπει τὴν συμφορά της ποὺ ἔρχεται ἤ ἐπειδὴ ἀπεμπόλησε τὴν δύναμη ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὴν ἀποτρέψει, ὑποκύπτει «ἔνδοξα».
Σ’ αὐτὸν τὸν δρόμο ποὺ τραβᾶ τὸ Κράτος μας, λυπᾶμαι, ἀλλὰ ὡς Ἐκκλησία, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ συντροφεύσουμε.
Τοῦ εὐχόμαστε καλὴ στράτα καὶ καλὸ κατευόδιο. Μακάρι, τὸ πείραμα ποὺ ἐπιχειρεῖ, νὰ ἐπιτύχει. Τὸ εὔχομαι εἰκρινά. Ὅμως, μὴν ζητᾶτε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία σας νὰ συγκατανεύση, μὴν ζητᾶτε νὰ νοθεύσει τὸ κρασί μας. Ἄς συνεχίσουμε μὲ τὴν ἐξάρτυσή μας ὁ κάθε θεσμὸς καὶ «τὸ καθ’ὑμᾶς ἀπαλλάξατε τῶν φροντίδων ἡμᾶς. Τὴν ὑμετέραν οὖν πορευόμενοι...» (Ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας Β’ὁ Τρανὸς στοὺς θεολόγους τῆς Τιβίγγης στὴν δεύτερη «Ἀπόκρισή» του, 1581).
Παρακαλῶ νὰ μᾶς ἀφήσει ἤσυχους, τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, κι ἐμᾶς ὡς Xριστιανούς, νὰ συνεχίσουμε τὴν δική μας πορεία. Μιὰ πορεία γεμάτη ἁμαρτωλότητα, ποὺ ὅμως, δὲν θὰ σκυλεύεται στὶς τηλεοράσεις. Γεμάτη σκάνδαλα, ποὺ ὅμως δὲν θὰ ἀποτελοῦν τὸ μαξιλαράκι ποὺ ἀπορροφᾶ τοὺς κραδασμοὺς τῶν πολιτικῶν ἀδιεξόδων. Γεμάτη σύμβολα, ποὺ δὲν θὰ γίνονται παίγνιο στὴν ψηφοθηρία τῶν μεταναστῶν. Γεμάτη ἀξίες, ποὺ παραμένουν ἀνεξίτηλες στὸ πνευματικὸ χρηματιστήριο τοῦ πλανήτη. Γεμάτη Πίστη, ποὺ «κόβει εἰσιτήρια» στὰ μαρμαρένια ἁλώνια, ὅπου συναγωνίζονται οἱ πολιτισμοὶ καὶ ἡ πνευματικότητά τους. Γεμάτη ἁγιότητα, ποὺ εἶναι ἡ χωρὶς ὅρους καὶ ὅρια, πλήρης ἀποδοχὴ τῶν μετανοημένων ἁμαρτωλῶν.
Κι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἄς μὴν ἐθελοτυφλοῦμε. Ἄς μὴν ζοῦμε μὲ ὡραιοποιημένα ἱστορικὰ φαντάσματα τοῦ παρελθόντος. Ἄς ἀποφασίσουμε νὰ ἀρκεστοῦμε στὸ εὐαγγελικὸ πολίτευμά μας, τὸ ὁποῖο «ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ.3,20). Δὲν γίνεται «νὰ τὰ ἔχουμε καλὰ μὲ τὸν Θεὸ χωρὶς νὰ τὰ χαλάσουμε μὲ τὸν διάβολο». Ἄς ἐπαναβιώσουμε τὴν «Πρὸς Διόγνητον» Ἐπιστολὴ καὶ τὴν ἐποχὴ ποὺ περιγράφει.
Καὶ χωρὶς τύψεις, παρακαλῶ! Εἴχαμε, ὡς Ἐκκλησία καὶ θὰ ἔχουμε «στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων» τεράστια ὀφειλὴ στὴν ἑλληνικὴ Παιδεία, στὴν ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ στὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφικὴ διανόηση, ἐπειδὴ «ἔντυσαν» τὰ δόγματα τῆς Πίστεώς μας. Αὐτά, (ἡ παιδεία, ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἑλληνικὴ σκέψη), θὰ συνεχίσουν νὰ ἐνυπάρχουν τόσο στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογικὴ Γραμματολογία ὅσο καὶ στὴν βιωμένη Χριστιανικὴ Ἐκκλησία, γιὰ πάντα, σ’ Ἀνατολὴ καὶ Δύση. (Πάντως, ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος ἐξέλιπαν). Στὸ κάτω-κάτω, μποροῦμε νὰ ποῦμε στοὺς ἀπορημένους σκεπτικιστὲς περὶ αὐτοῦ τοῦ ἱστορικοῦ διαζυγίου: «ηὐλίσαμεν καὶ οὐκ ὠρχήσασθε, ἐθρηνήσαμεν καὶ οὐκ ἐκόψασθε...» (Ματθ. 11,17).
Ὁπότε μὴν μᾶς βασανίζετε τὴν μιὰ μὲ τὸν ὄρκο, τὴν ἄλλη μὲ τὴν καύση, ἔπειτα μὲ τὶς εἰκόνες ἀπὸ τὰ σχολεῖα, μὲ τὰ σύμβολα ἀπὸ τὶς σημαῖες κ.λ.π. Ἡ Ἱστορία θὰ ἀποδείξει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός μας.

Ἐξάλλου, κατὰ πὼς ἔλεγε κι ὁ Ἀντώνης Σαμαράκης:

«τὴν Ἱστορία τὴν γράφουν
ὥρα τὴν ὥρα, χρόνο μὲ χρόνο,
μὲ τὴν Ἀγάπη, μόνο αὐτοί.
Τὴν Ἱστορία τὴν γράφουν
μόνο οἱ Χριστιανοί !».

Ποιός ξέρει! Ἴσως κάποτε ξανασυναντηθοῦν οἱ δρόμοι μας, μὲ περισσότερη εἰλικρίνεια καὶ αὐτοσυνειδησία. Καὶ μὲ λιγότερη ὑποκρισία. Κι ἐκείνη ἡ συνάντηση θὰ ἀποζημιώσει τὸν καθολικὸ πολιτισμό, γιὰ τὰ ὅσα θὰ ἔχουν μεσολαβήσει.

Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος

Σωματικός Θάνατος - Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Δεν πρέπει να διερωτιέται κανένας γιατί και οι Χριστιανοί πεθαίνουν το σωματικό θάνατο. Αυτό γίνεται, γιατί ο θάνατος του σώματος είναι μια σπορά. Σπέρνεται σώμα θνητό, λέγει ο Απόστολος Παύλος (πρβλ. Α’ Κορ. 15, 42 εξ.), και βλασταίνει, αυξαίνει και γίνεται αθάνατο. Όπως ο σπόρος που σπέρνεται, έτσι και το σώμα διαλύεται, για να το ζωοποιήσει και (το) τελειοποιήσει το Άγιο Πνεύμα.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Συντριβή - Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

" ...μου έκανε εντύπωση ότι, ενώ σ' όλες σχεδόν τις εικόνες τα χέρια των αγίων ήταν λειωμένα, στην εικόνα του Κυρίου, τα πόδια Του ήταν σβησμένα. Κάποια άλλη φορά έκλεψα την ευκαιρία και του φανέρωσα την παρατήρηση μου.
Μου είπε τότε (ο γέρων Παϊσιος) :
-Στο πρόσωπο φιλούμε με αγάπη, στα χέρια από σεβασμό, στα πόδια φιλούμε μόνο με συντριβή ...
Τους αγίους τολμούμε να τους φιλήσουμε στα χέρια.
Τον Χριστό όμως μόνο στα πόδια αντέχουμε να Τον ασπασθούμε ..."

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

Ευτυχία - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Πόσο πλανιοῦνται οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀναζητοῦν τὴν εὐτυχία μακριὰ ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, στὶς ξένες χῶρες καὶ στὰ ταξίδια, στὸν πλοῦτο καὶ στὴ δόξα, στὶς μεγάλες περιουσίες καὶ στὶς ἀπολαύσεις, στὶς ἡδονὲς καὶ σ᾿ ὅλες τὶς χλιδὲς καὶ ματαιότητες, ποὺ κατάληξή τους ἔχουν τὴν πίκρα! Ἡ ἀνέγερση τοῦ πύργου τῆς εὐτυχίας ἔξω ἀπὸ τὴν καρδιά μας, μοιάζει μὲ οἰκοδόμηση κτιρίου σὲ ἔδαφος ποὺ σαλεύεται ἀπὸ συνεχεῖς σεισμούς. Σύντομα ἕνα τέτοιο οἰκοδόμημα θὰ σωριαστεῖ στὴ γῆ...

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Μουσικό δρώμενο Πολυφωνικής Πάτρας

Φωτογραφίες από το Μουσικό δρώμενο

«Ο γύρος του κόσμου σε 80 λεπτά»

στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων της Πάτρας

από την Πολυφωνική Χορωδία Πάτρας.

Σαββάτο 5-6-10