«Οι φίλοι
μου και οι
πλησίον μου εξ
εναντίας μου
ήγγισαν και
έστησαν».
Αθανάσιος Κοτταδάκης
Εδώ και μέρες, αγαπητέ μου κε Αναστάσιε, διαβάζω σε αναρτήσεις σας
καημό, λύπη, πικρία, παραπλήσια με αυτή του ανωτέρω Ψαλμικού στίχου -37,12.
Διαβάζω και συναφείς συμβουλές ανώνυμες ή με επώνυμο. Παρότι δεν ξέρω πρόσωπα
και πράγματα του εκεί πώς και γιατί, προσθέτω και μία παρεμφερή από Επίσκοπο. «Συμβαίνουν
κι αυτά στην Εκκλησία Αθανάσιε».
Από κει και πέρα κάθομαι και
σκέπτομαι ότι, η ελευθερία της θυσιαστικής Αγάπης, της μείζονος, της μοναδικής,
δηλαδή, «ο χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας Ιησούς Χριστός»-Εβρ.13,8-δε
βραχυκυκλώνεται, ούτε εκπίπτει σε βολικά υποκατάστατα. «Η Αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»-1Κορ.13.8.
Μένει πάντα χρέος ατόφια σταυρικό για κάθε χριστιανό! Αυτό όμως θέλει
ταπείνωση, πολλή ταπείνωση, είδος σε
ανεπάρκεια στο θεολογικό-εκκλησιαστικό χώρο, ρασοφόρο, και … «αρ – άσωτο»!
Σκέπτομαι επίσης ότι η εποχή
μας είναι εποχή Βαβέλ πνευμάτων, όχι όπως η παλιά, γλωσσών. Ίδιες λέξεις από
παντού, μα το σημαινόμενο αλλιώς. Σκέπτομαι όμως και ότι είχαμε ειδοποιηθεί πως κατά κει θα πήγαινε το πράγμα : «Το
γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας»-2Θεσ.2,7-αν η ζωή μας, η ζωή των χριστιανών, αντί για Χριστό θυσιαστικής
Αγάπης, μείζονος, μοναδικής, απέπνεε Χριστό
υποκατάστατων, Χριστό βολικό!