Θεωρώ δε ότι η συγκυρία των ανιστόρητων ιταμών δηλώσεων του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την Άλωση της Τριπολιτσάς επιβάλλουν και το χρέος μας να διαμηνύσουμε προς την Τουρκία, κατά το «είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης», μεταξύ άλλων και τα εξής:
Λίγα λόγια στο γάμο δύο φίλων
π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος
Μετά την τέλεση του Μυστηρίου του
γάμου σας, θέλουμε να σας ευχηθούμε η χαρά της σημερινής μέρας να κρατήσει
ισόβια! Όμως όλοι ξέρουμε ότι τα ανθρώπινα τελειώνουν...
Σήμερα πάντως δεν κάναμε μια
ανθρώπινη ληξιαρχική ρύθμιση της απόφαση σας να παντρευτείτε, αλλά το Μυστήριο
του γάμου σας. Όπως ήδη είπαμε, τα ανθρώπινα εξαντλούνται γι’ αυτό εμείς σήμερα
προσευχηθήκαμε να έρθει (να Τον καλέσετε δηλαδή εσείς να έρθει) ο Χριστός στη
ζωή σας και να "φτιάξει" κρασί για την συνέχιση του γάμου σας.
Γάμος είναι ο ηρωισμός της καθημερινότητας. Φυσικά δεν γίνεται κάποιος ακουσίως ήρωας. Μπροστά στο δίλημμα, ατυχώς, είναι πιο εύκολη η προδοσία. Αν δεν αγαπάμε το Νόμο του Χριστού [ο Χριστός δεν φεύγει από τον Σταύρο, οι μαθητές φεύγουν(όχι όλοι)] θα κυνηγάμε απλώς την ησυχία των ικανοποιημένων αναγκών, βουλιάζοντας στην επιδίωξη κατανάλωσης, ξεχνώντας την κοινωνία με οποιονδήποτε. Από τον Χριστό μέχρι τον σύντροφό μας.
Σέ κλῖμα ἱερᾶς κατανύξεως, ἀλλά και εὐφροσύνης
ἐτελέσθη στόν περικαλλῆ, νέο Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου
Πατρῶν, ἡ πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία, ἐπί τῇ 58ῃ ἐπετείῳ ἀπό τῆς Ἐπανακομιδῆς
τῆς Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, στην Πάτρα.
Στόν Ὂρθρο ἐχοροστάτησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀξώμης, τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, κ. Δανιήλ, ἐνῶ τῆς Θείας Λειτουργίας προέστη, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζιχνῶν καί Νευροκοπίου κ. Ἱερόθεος, Ἀντιπρόεδρος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς παρούσης Συνοδικῆς περιόδου. Συλλειτούργησαν μαζί του, οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες, Ἀξώμης κ. Δανιήλ, Πολυανῆς καί Κιλκισίου κ. Βαρθολομαῖος, ὁ οἰκεῖος Ἀρχιερεύς, Πατρῶν κ. Χρυσόστομος καί ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος.
Κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, προέβη στήν εἰς Διάκονον χειροτονία τοῦ εὐλαβεστάτου νέου Παναγιώτου Γιαννοπούλου, ὁ ὁποῖος στήν προσλαλιά του μίλησε μέ λόγους συγκινητικούς, ἀπό βάθους καρδίας.
Το Θέρμο επισκέφθηκε την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2022 ο Σεβασμιώτατος
Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου και Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως
Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Ιερόθεος.
Ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Θέρμου. Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο αρχιμ. Θεόκλητος Ράπτης, Αρχιερατικός Επίτροπος Παμφίας, ο αρχιμ. Αντώνιος Βαζούρας, ο πρωτοπρ. Βασίλειος Λάμπος, ο π. Κωνσταντίνος Κοντογιώργος και ο διάκονος π. Παΐσιος Παρασκευάς.
Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμα του αναφέρθηκε στο γεγονός, ότι από την σημερινή Κυριακή μέχρι σχεδόν πριν τα Χριστούγεννα και μερικές Κυριακές μετά τα Θεοφάνεια διαβάζονται στην Εκκλησία ευαγγελικά αναγνώσματα από το Ευαγγέλιο του Ευαγγελιστού Λουκά. Συγχρόνως ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε και το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» που διαβάζεται στην Εκκλησία από την Κυριακή του Πάσχα και όλη την περίοδο του Πεντηκοσταρίου.
Ὁ
Πέτρος ἦταν ψαρᾶς μέ πολλή πεῖρα. Γνώριζε πολύ καλά, πώς ἡ ὥρα κατά τήν ὁποία
τοῦ ζητοῦσε ὁ Κύριος νά ρίξει τά δίχτυα γιά ψάρεμα, ἦταν τελείως ἀκατάλληλη.
Μέρα μεσημέρι ψάρια δέν πιάνονται στά δίχτυα. Ὅμως ὁ Πέτρος μέ τήν ἁγνή καί ἄδολη καρδιά καί τή βαθειά πίστη, ὄχι μόνο δέν ἀντιδρᾶ,
ἀλλά ἀντίθετα δέχεται μέ χαρά τήν παρέμβαση τοῦ Κυρίου στή δουλειά του. Καί
τρέχει νά «χαλάση τό δίκτυον». Πρόθυμα ἀνταποκρίνεται στό λόγο τοῦ Χριστοῦ καί
ρίχνει τά δίχτυα στή θάλασσα γιά νά ψαρέψει.
Ἆραγε ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου, ἔχει νά πεῖ
κάποιο «ρῆμα», κάποιο λόγο, κάποια παρέμβαση καί στή δική μας ἐπαγγελματική
ζωή; Καί ἄν ναί, ποιά εἶναι ἡ στάση πού
πρέπει νά τηροῦμε ἀπέναντι σ’ αὐτό τό λόγο-ἐντολή τοῦ Χριστοῦ; Αὐτό θά μᾶς ἀπασχολήσει
σήμερα.
*****
«… ἐπί δέ τῷ ρήματί σου χαλάσω τό δίκτυον»
Ἄν δοῦμε τά πράγματα ἐπιφανειακά καί μάλιστα στήν ἐποχή μας, ὅπου «ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκός καί ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καί ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου» (Α΄Ἰω. β΄16), κυριαρχοῦν στή ζωή πολλῶν συνανθρώπων μας, θά λέγαμε πώς ὁ Χριστός δέν ἔχει νά πεῖ κάτι τό ὁποῖο νά ἔχει σχέση μέ τό ἐπάγγελμα πού ἀσκεῖ ὁ καθένας μας.
Κυριακή Α' Λουκά
«Έχει πλοίο και για σένα»
π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος
Από σήμερα αρχίσαμε πλέον να
διαβάζουμε Ευαγγελικό ανάγνωσμα στη Θ. Λειτουργία από το Ευαγγέλιο του Λουκά.
Από τη γιορτή της Πεντηκοστής μέχρι την προηγούμενη Κυριακή διαβάζαμε από το
Ευαγγέλιο του Ματθαίου.
Τώρα μέχρι τα Χριστούγεννα θα
διαβάζουμε από το Ευαγγέλιο του Λουκά. Αυτό ας το κάνουμε εναρκτήρια ένδειξη να
αρχίσουμε και στο σπίτι μας να διαβάζουμε ολόκληρο το κατά Λουκάν, όχι μόνον
αυτά τα μικρά κομματάκια που, σ’ αυτές τις δεκαπέντε Κυριακές που
παρεμβάλλονται, θα διαβάσουμε στον Ναό από το κατά Λουκάν!
Η έναρξη των ευαγγελικών αναγνωσμάτων από το κατά Λουκάν ξεκινάει με το περιστατικό, στο οποίο είναι, ο Πέτρος, ο αδελφός του Ανδρέας και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης (επίσης αδέλφια) και ψαρεύουν στη λίμνη. Και εμφανίζεται ο Χριστός και τους γυρεύει να χρησιμοποιήσει τη βάρκα τους για άμβωνα, δηλαδή να μπει στη βάρκα τους, και να ’ναι στην παραλία οι άνθρωποι, ώστε να μπορούν να Τον ακούνε, επειδή προφανώς ο τόπος ήταν επίπεδος.
ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Οι
άνθρωποι αναζητούμε θησαυρούς στα αγαθά, στα επιτεύγματα, σε ανθρώπους που
σχετιζόμαστε. ΟΙ γονείς θεωρούν θησαυρό τα παιδιά τους. Οι ερωτευμένοι αυτόν ή
αυτήν που ποθούν. Άλλοι το όνομα και την φήμη τους. Άλλοι τις επιτυχίες τους.
Άλλοι το σώμα τους. Πόσοι από εμάς στ’ αλήθεια θεωρούμε ως τον πολυτιμότερο
θησαυρό της ύπαρξής μας την πίστη μας;
Είναι τέτοιος ο προσανατολισμός μας στην εκκοσμικευμένη πραγματικότητα, στην κατάφορτη από βιοτικές μέριμνες, από σχέδια και ελπίδες, που δεν βλέπουμε στην προοπτική της αιωνιότητας, ούτε όμως και στην προοπτική ότι “έστι Θεός” που μας αγαπά προσωπικά τόσο, ώστε να γίνει άνθρωπος για μας, να απλώσει το χέρι Του και να μας βοηθήσει “θανάτω θάνατον” να πατήσουμε. Έχοντας βολευτεί με την πίστη ως θρησκεία, δηλαδή ως ένα τελετουργικό που διασώζει παραδόσεις, ως γιορτή που μας βγάζει από την ρουτίνα του χρόνου, ως τήρηση κάποιων εντολών που μένουν στον νου, δυσκολευόμαστε, όχι μόνο επειδή το πνεύμα του πονηρού θέλει να επικάθονται οι σκόνες της συνήθειας πάνω στο χρυσάφι της γνήσιας μεταμόρφωσης και να το κρύβουν, αλλά και διότι θεωρούμε πως έχουμε χρόνο, πως είναι αρκετά τα λίγα που κάνουμε, δεν ζούμε την πίστη ως τον θησαυρό της καρδιάς, της ύπαρξης.
Γιατί πάμε στην Εκκλησία;
Η απάντηση είναι: Γιατί
αναζητούμε τον Θεό. Γιατί θέλουμε να πάμε «λίγο πιο κοντά Του». Θέλουμε να Τον
βρούμε, να Τον αισθανθούμε, να πάρουμε την ευλογία Του, να μας σκεπάσει η
δύναμή Του, να έλθει στην καρδιά μας και στη ζωή μας η χαρά και η ειρήνη που
δίνει μόνο ο Θεός.
Όποιος δεν πηγαίνει με αυτό το
φρόνημα στην Εκκλησία, λάθος κάνει. Όποιος δεν πηγαίνει στην Εκκλησία θέλοντας
να γίνει καλλίτερος πνευματικά, να βελτιωθεί, για να έχει ελπίδα αιωνίου ζωής,
ελπίδα αγάπης και στοργής εκ μέρους του Θεού, κάνει λάθος, γιατί πηγαίνει στην
Εκκλησία για τον τύπο. Και ο τύπος όταν δεν έχει την ουσία, το πνεύμα που
ζωοποιεί τα πάντα, είναι νεκρός.
Γι’ αυτό, έχοντας τους τύπους της Εκκλησίας μας, οφείλουμε να αναζητούμε την ουσία, το μεγάλο πνεύμα που κρύβεται πίσω από τον τύπο για να κάνουμε την ζωή μας, με τον τύπο που τηρούμε, να γεμίσει από την χάρη και την ευλογία του Θεού.
Περιστατικὰ τῆς κλήσεως
«Θάμβος περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ
συνέλαβον» (Λουκ. 5,9)
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
Δίδασκε, ἀγαπητοί μου, καὶ πάλι δίπλα στὴ λίμνη Γεννησαρὲτ ὁ Κύριός μας.
Τὸ ἀκροατήριό του τώρα ἦταν πυκνό. Ποιοί ἦταν οἱ ἀκροαταί του; Ἀνάμεσα σ᾽ αὐτούς,
ἂν ἤσασταν ἐκεῖ, ματαίως θ᾽ ἀναζητούσατε κάποιον ἀπὸ τὰ θεωρούμενα ἀνώτερα
στρώματα τῆς κοινωνίας· αὐτοὶ δὲν καταδέχονταν ν᾽ ἀκούσουν ἕναν ὑπαίθριο
διδάσκαλο χωρὶς ἱερατικὸ ἢ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα. Ὁ Ἰησοῦς ἐμφανιζόταν σὰν ἕνας
λαϊκὸς ἱεροκήρυκας. Μιλοῦσε ἀπέριττα· ἀλλὰ ὁ τόνος, ἡ δύναμι κάθε λόγου του, ἡ
μυστικὴ ἕλξι τοῦ προσώπου του ἀσκοῦσαν μεγάλη ἐντύπωσι στὸν ἀπροκατάληπτο
λαό.
Δίδασκε ἐκεῖ καὶ τὸν ἄκουγε πλῆθος, ψαρᾶδες
κατὰ τὸ πλεῖστον. Γι᾽ αὐτό, ὅταν ἀργότερα οἱ ἐχθροί του ἤθελαν νὰ τὸν
μειώσουν, ἔλεγαν· «Μήπως πίστεψε σ᾽ αὐτὸν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες ἢ τοὺς
φαρισαίους; μόνο αὐτὸς ὁ ὄχλος ποὺ δὲν ξέρει τὸ Νόμο – εἶνε καταραμένοι» (Ἰω.
7,48-49).
.jpg)
Η ΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (Β’
ΛΟΥΚΑ)
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Ὁ προφήτης Ἠσαΐας εἶδε τόν Θεόν ἐπί
θρόνου δόξης ὑψηλοῦ καί ἐπηρμένου, τόν Κύριο Σαβαώθ. Ἡ καρδιά του κατηνύγη, ἡ ψυχή
του ἐφωτίσθη, ὁ νοῡς του ἐκαθαρίσθη καί ἀμέσως ἀντελήφθη τό αὐτονόητον γιά κάθε
ἀπόγονο τῶν πρωτοπλάστων μετά τήν πτῶσιν καί τήν ἔξωσιν ἐκ τοῦ παραδείσου. Ὁμολόγησε
ἁπλά καί γρήγορα τήν ἁμαρτωλότητά του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.« Ταλαίπωρος ἐγώ ὁ ἄνθρωπος
πού ἔχω ἀκάθαρτα χείλη καί ζῶ ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους ἀκαθάρτους».[1]
Ἐντούτοις ὁ παντοδύναμος Κύριος τόν εὐσπλαχνίσθη καί τοῦ χαρίζει δωρεάν τήν καθαρότητα, τόν ἁγιασμό. Στέλνει Χερουβίμ ἀπό τόν οὐράνιο θρόνο, τήν Ἁγία Τράπεζαν, μέ ἁγία λαβίδα (βλέπε Παναγία), ἔχων ἄνθρακα (βλέπε Χριστόν) καί ἀποπλένει τήν ρυπαρότητα, τήν ἁμαρτία. Ἀκολουθεῖ συνομιλία πρόσωπο πρός πρόσωπο.«Ποιόν νά ἀποστείλω ὥστε νά καταγγείλει τήν γενικευμένη ἀσέβεια τοῦ λαοῦ μου;» ἐρωτᾶ ὁ Θεός. Καί ἀπαντᾶ ὁ προφήτης. «Ἰδού ἐγώ Κύριε. Ἀπόστειλέ με». Ἡ ζωή, τό κήρυγμα καί τό μαρτύριο τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, γνωστά σέ ὅλους μας.
Σήμερα, Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου
2022, τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αποστόλου Βαρνάβα Συλλείτουργο
προϊσταμένου του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κ.
Νικήτα, ο οποίος κατόπιν προσκλήσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.
Χρυσοστόμου, επισκέπτεται την Κύπρο από εχθές το Σάββατο 24/9/22, το εσπέρας.
Τον Σεβασμιώτατο και την συνοδεία του υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο Λάρνακας ο
Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος μαζί με τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο
Μεσαορίας κ. Γρηγόριο. Κατόπιν, έφθασε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή όπου κατέληξε.
Έγινε δεκτός από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, ο οποίος παρέθεσε δείπνο στον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και τη συνοδεία του.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας προσφώνησε τον φιλοξενούμενο Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και τη συνοδεία του ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και αντιφώνησε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων.
Ένα από τα θέματα, που ανακινήθηκαν λόγω του γενοκτονικού πολέμου της ρωSSιας εναντίον της Ουκρανίας, είναι ο λόγος της Εκκλησίας επί του ζητήματος αυτού. Δύο άκρα εμφανίστηκαν: Αφενός η ρωSSικη «εκκλησία», που υποστήριξε πλήρως τη γενοκτονία, αφετέρου η δήθεν ευλαβής μερίδα, που σιώπησε. Καταδικαστέες στάσεις και οι δύο! Για τη σέκτα του Κρεμλίνου δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, αρκεί να διαβάσει κανείς την ιστορία του «πατριαρχείου» Μόσχας και θα καταλάβει αμέσως, ότι είναι αναμενόμενη η στάση του, εφόσον δεν είναι Εκκλησία αλλά ένα παράρτημα της KGB. Ωστόσο, η δήθεν ευλαβής σιωπή είναι ακόμα χειρότερο κακό, διότι υποκρύπτει μια τερατώδη αποστασία από τον Θεό και μια κραυγαλέα υποστήριξη προς τους γενοκτόνους ρωSSους. Αυτά θα γίνουν κατανοητά, αφού δούμε, ποια είναι η σωστή στάση της Εκκλησίας με βάση τη διδαχή της Βίβλου (τα παρατιθέμενα εδάφια είναι τα εντελώς απαραίτητα λόγω συνεσταλμένου χώρου, ενώ υπάρχουν πολύ περισσότερα, για να στηριχθεί η κάθε άποψη).
Χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πολυανῆς καί Κιλκισίου κ.
Βαρθολομαίου, ἐτελέσθη ὁ μέγας πανηγυρικός Ἑσπερινός ἐπί τῇ 58ῃ ἐπετείῳ τῆς ἐπανακομιδῆς
τῆς τιμίας καί χαριτοβρύτου Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἀπό τήν Ρώμη στήν
Πάτρα. (26 Σεπτεμβρίου 1964).
Στόν Ἑσπερινό συγχοροστάτησαν οἱ Ἀρχιερεῖς, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζιχνῶν καί Νευροκοπίου κ. Ἱερόθεος, Ἀντιπρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀξώμης κ. Δανιήλ (τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας), ὁ οἰκεῖος Ἀρχιερεύς Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος καί ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος.
Πλῆθος πιστῶν συμμετεῖχε στόν ἑόρτιο, πανηγυρικό Ἑσπερινό, οἱ ὁποῖοι μέ εὐλάβεια προσεκύνησαν τήν τιμία Κάρα καί τόν Σταυρό τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου. Προσκύνημα μεγάλο παρετηρήθη καί στόν παλαιό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ὃπου ὑπάρχει ὁ Τάφος του.
Ο επικεφαλής της Ρωσικής
Ορθόδοξης Εκκλησίας, Πατριάρχης Κύριλλος, προέτρεψε την Τετάρτη τους Ρώσους
πολίτες να μην φοβούνται τον θάνατο, στον απόηχο της απόφασης του προέδρου της
χώρας Βλαντίμιρ Πούτιν να κινητοποιήσει εφεδρικά στρατεύματα για να πολεμήσουν
στην Ουκρανία.
«Πηγαίνετε γενναία να
εκπληρώσετετο στρατιωτικό σας καθήκον. Και να θυμάστε ότι αν δώσεις τη ζωή σου
για την πατρίδα σου, θα είσαι με τον Θεό στο βασίλειό του, τη δόξα και την
αιώνια ζωή του», είπε σε κήρυγμα στο μοναστήρι Zachatyevsky στη Μόσχα.
Ο Κύριλλος, ο οποίος έχει δικαιολογήσει την απόφαση του Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο για πνευματικούς και ιδεολογικούς λόγους, έκανε τις παρατηρήσεις λίγο αφότου Ρώσοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι Ο Κύριλλος, ο οποίος έχει δικαιολογήσει την απόφαση του Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο για πνευματικούς και ιδεολογικούς λόγους,
Ἡ Ἀποστολική πόλις καί Μητρόπολις τῶν Πατρῶν, ἑορτάζει
τήν 58η ἐπέτειο ἀπό τήν Ἐπανακομιδή τῆς τιμίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου
Ἀνδρέου, ἀπό τήν Ρώμη (ὃπου εὑρίσκετο γιά πάνω ἀπό 500 χρόνια), στήν πόλη τοῦ
μαρτυρίου τοῦ Πρωτοκλήτου, στήν Πάτρα. Ἦταν τότε 26 Σεπτεμβρίου 1964.
Τό Σάββατο τό πρωί, 24.9.2022, μετά τήν Θεία Λειτουργία ἒγινε ἡ ἒξοδος τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Πρωτοκλήτου ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καί λιτανευτικῶς μετεφέρθη στό κέντρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, γιά νά ἀρχίσῃ τό προσκύνημα ἀπό τόν Λαό.
Πλῆθος πιστῶν προσέρχεται νά προσκυνήσῃ, ἐνῶ τόσο κατά τήν ἒξοδο τῆς Ἁγίας Κάρας, ὃσον καί καθ’ ὃλας αὐτάς τάς ἡμέρας, προσῆλθαν καί προσέρχονται πλῆθος Ρουμάνων, Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν ἀδελφῶν.
Στόν ἱστορικό Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου Πατρῶν ,τό Σάββατο 24.9.2022, ἐτελέσθη
ἡ Θεία Λειτουργία καί τό ἱερό Μνημόσυνο τοῦ ἀοιδίμου καί μαρτυρικοῦ, πρώτου
Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος, Ἰωάννου τοῦ Καποδιστρίου, ὁ ὁποῖος ἒπεσε δυστυχῶς ἀπό
βόλι καί χέρι Ἑλληνικό, στίς 27 Σεπτεμβρίου 1831, μπροστά ἀπό τόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου
Σπυρίδωνος Ναυπλίου, ὃπου πήγαινε γιά νά ἐκκλησιασθῇ. Τοῖς πᾶσι τυγχάνει
γνωστόν, ὃτι ὁ ἀοίδιμος Ἰωάννης Καποδίστριας ἦτο εὐσεβέστατος.
Πλησίον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Πατρῶν, ,ἒχει στηθῇ ἡ προτομή τοῦ Ἰωάννου
Καποδίστρια,
ὃπου ἐν πομπῇ μετά τήν Θεία Λειτουργία καί τό ἱερό μνημόσυνο, μετέβησαν ὁ
Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, οἱ Ἱερεῖς, οἱ Ἂρχοντες καί ὁ
Λαός καί ἐτελέσθη ἐπιμνημόσυνη δέηση, κατετέθησαν στέφανοι καί ἐψάλη ὁ Ἐθνικός Ὓμνος.
Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του, ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἀνεφέρθη στήν μεγάλη
μορφή τοῦ μαρτυρικοῦ, πρώτου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος, Ἰωάννου Καποδίστρια καί εἶπε
μεταξύ τῶν ἂλλων:
«...«Πέρασαν 191 χρόνια ἀπό τήν δολοφονία τοῦ πρώτου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια, ὁ ὁποῖος ἐκλήθη σέ μιά ἱστορική καμπή τῆς Ἑλλάδος, ἐξαιρετικά δύσκολη, νά ἀναλάβῃ τίς τύχες τῆς, τόσο ταλαιπωρημένης καί καθημαγμένης ἀπό τόν τουρκικό ζυγό, Πατρίδος μας.
.png)
Στις 14 Απριλίου του 1920 έγινε η πρώτη γενικευμένη επίθεση στο Ορτάκιοϊ, απαρχή της καταστροφής. Την ημέρα εκείνη μια πολυάριθμη συμμορία τσετών περικύκλωσε την κωμόπολη. Χτύπησαν την καμπάνα και, αφού μαζεύτηκαν οι κάτοικοι στην πλατεία, τους διέταξαν να φύγουν όλοι άμεσα από τα σπίτια τους, χωρίς να πάρουν μαζί τους απολύτως τίποτε και να μεταβούν στη γειτονική Γκέιβε. Κάτω από τα απειλητικά βλέμματα και τα υψωμένα όπλα των επιδρομέων υπάκουσαν, χωρίς αντίλογο. Έφυγαν έντρομοι και σαστισμένοι από την απρόσμενη και ανεξήγητη εντολή, χωρίς να ξέρουν αν θα ξαναδούν την πατρίδα και τα σπιτικά τους. Τότε οι τσέτες όρμησαν ανενόχλητοι και, αφού λεηλάτησαν τα μαγαζιά και τα αρχοντόσπιτα, όπου πίστευαν ότι υπάρχει αξιόλογη λεία, έκαψαν τριάντα σπίτια. Μετά απ’ αυτό κατέβηκαν στη Γκέιβε και με ντελάλη έδωσαν εντολή στους κατοίκους να επιστρέψουν. Επέστρεψαν εντελώς αμήχανοι, με σπαραγμένη καρδιά και μπαίνοντας στην πόλη αντίκρυσαν ένα θέαμα φρικτό, ελάχιστο όμως μπροστά σ’ αυτά που θα ακολουθούσαν.
«… Οἱ ἅγιοι εἶναι πιστοί μαθητές τῆς ἀγάπης καί σοφοί δάσκαλοι. Δέν εἶναι ἁπλοί ἑρμηνευτές τοῦ περιεχομένου τῆς Βίβλου. Οὔτε στεγνοί μελετητές τῶν ἀπροσδιόριστων ψυχικῶν ἀντιδράσεων τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Πολύ περισσότερο, δέν εἶναι ἐπιπόλαιοι δοκιμαστές τῶν συνθημάτων, πού πλημμυρίζουν τήν ἐποχή τους. Οἱ ἅγιοι ζοῦν τή συντριβή τῆς μετάνοιας, τή γλυκύτητα καί τήν καθαρότητα τῆς Εὐαγγελικῆς διδαχῆς, τή χαρά τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης, τή βεβαιότητα τῆς λύτρωσης, τήν ἐμπιστοσύνη καί τήν ἐπανάπαυση στή Θεϊκή ἀποκάλυψη.
Πῆγε κάποτε στὸν Ἀββᾶ Φήλικα ἕνας
ἀδελφός, ἔχοντας μαζί του καὶ μερικοὺς κοσμικούς. Παρακάλεσε λοιπὸν τὸν Ἀββᾶ νὰ
τοὺς πεῖ ὠφέλιμο λόγο. Ὁ γέροντας ὅμως σώπαινε. Ὁ ἀδελφὸς συνέχισε νὰ τὸν
παρακαλεῖ ὥρα πολλή, ὁπότε ἐκεῖνος τοὺς εἶπε:
- Θέλετε ν᾿ ἀκούσετε ψυχωφελῆ
λόγο;
- Ναί, Ἀββᾶ, ἀποκρίθηκαν.
- Δὲν ὑπάρχει πιὰ λόγος, εἶπε ὁ γέροντας. Γιατὶ ὅταν οἱ ἀδελφοὶ ρωτοῦσαν τοὺς γέροντες καὶ ἔκαναν ὅσα ἐκεῖνοι τοὺς συμβούλευαν, ὁ Θεὸς ἔδινε λόγο, γιὰ νὰ ὠφεληθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ ρωτοῦσαν. Τώρα ὅμως, ἐπειδὴ ρωτᾶνε ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζουν ὅσα ἀκοῦνε, πῆρε ὁ Θεὸς τὴ χάρη τοῦ λόγου ἀπὸ τοὺς γέροντες. Δὲν βρίσκουν πιὰ τί νὰ ποῦν, γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἐργάτης τῆς ἀρετῆς.
Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Κ Ο
Και απέναντι και δίπλα
Το τεύχος αυτό είναι εράνισμα
ποικίλων κειμένων. Οι αφορμές τους και τα θέματά τους είναι διάφορα, ωστόσο όλα
δένουν σε μία ραχοκοκαλιά – έχουν την ίδια προοπτική: Διαυγάζουν την
χριστιανική ταυτότητα στη σχέση της με τον κόσμο ή, με άλλα λόγια, διαυγάζουν
την όσμωση του μέσα με το έξω (όσμωση την οποία τονίζουμε κάθε τόσο).
Αυτά τα δύο (το μέσα και το έξω, δηλαδή η ενδοεκκλησιαστική ζωή από τη μια και η ζωή του κόσμου από την άλλη) είναι διακριτά, ωστόσο για τον Χριστιανό δεν μπορούν να νοηθούν αυθύπαρκτα. Η Εκκλησία υπάρχει όχι μεν χάρη στον κόσμο, αλλά οπωσδήποτε χάριν του κόσμου. Τα κείμενα του τεύχους λοιπόν σκιαγραφούν πλευρές από το αντάμωμα των πιστών με ανθρώπους άλλων επιλογών, από την έγνοια γι’ αυτούς και από την συμπόρευση ή και την αναμέτρηση μ’ αυτούς. Έτσι το «απέναντι» και το «δίπλα» συνυφαίνονται, καθ’ όσον το καθένα τους είναι ανάπηρο αν επιχειρήσει να σταθεί από μόνο του. Και βέβαια καρδιά του όλου ζητήματος είναι το χρέος του πιστού για άσκηση στα κριτήρια του Κυρίου του, καθόσον ουδείς τα κατέχει άκοπα και αυτόματα. «Το μεγάλο σκάνδαλο για τους ανθρώπους, κυρίως τους αδιάφορους ή και τους άπιστους», έλεγε ο π. Μιχαήλ Καρδαμάκης, «δεν είναι ο Χριστός που σταυρώνεται για τον κόσμο, αλλά η Εκκλησία που στο όνομά Του σταυρώνει τον κόσμο.
Εάν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της
ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εάν τα μάτια σου δακρύζουν στην
ομορφιά και την αγάπη, εάν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της
ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές.
Προσευχήσου, αναζήτησε, όχι τον
σπουδαίο, το όνομα, τον “αγιορείτη”, τον διορατικό, προορατικό και
θαυματοποιό.
Τίποτε από αυτά. Έναν παπά που να
ζει τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του.
Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που λέει το γεροντικό, να έχει καρδιά! Καρδιά ανθρώπου!
Σώζοντας ένα γέλιο παιδικό.
Μέρες ανέμελες. Τα σχολεία ίσα που άνοιξαν. Μοιράσαμε την αγάπη του κόσμου σε όλα τα παιδιά. Τετράδια, μολύβια, τσάντες από δεύτερο χέρι που πιάνουν τόσο τόπο εδώ, παιχνίδια και ποδήλατα. Βέβαια, δεν υπολογίσαμε ότι πολλά από τα αντικείμενα είναι αγνώστου χρήσεως. Ή μάλλον ξέρουμε στο περίπου πώς δουλεύουν. Είδα παιδιά να προσπαθούν να γράψουν με τη γόμα του μολυβιού, άλλα να ρωτούν τι είναι η ξύστρα. Είδα παιδί να προσφέρει τη τσάντα του στη μητέρα του για να πηγαίνει στη δουλειά, όπως και έγινε.
Αγρότης οικοτέχνης έκλεισε την
παράδοση σε ένα ...βάζο και πήρε το χρυσό! | Βασίλης Πορτοκαλίδης
___
Ο Βασίλης Πορτοκαλίδης από τις
Φέρες του Έβρου, έχοντας κατανοήσει την αξία των δώρων της γης, κατάφερε να
παρασκευάζει την πιο νόστιμη σάλτσα και μας μιλά για την επιβράβευση την οποία
του προσφέρει ο κόπος της καλλιέργειας.
Τα δώρα που προσφέρει η γη για να τραφεί ο άνθρωπος είναι ανεκτίμητα. Είναι αξιέπαινες οι προσπάθειες των Ελλήνων αγροτών, που δεν εγκαταλείπουν την εργασία τους με τη γη και προσπαθούν, σε αντίξοο περιβάλλον, να προμηθεύουν τον κόσμο με τα προϊόντα της. Ο κ. Βασίλης Πορτοκαλίδης, από τις Φέρες, βραβευμένος από τις Βρυξέλλες για την καλύτερη σάλτσα ντομάτας που παρασκευάζει από τις ντομάτες του Έβρου, μας μιλά για τον μόχθο του αγρότη, μα και την επιβράβευση που του προσφέρει ο κόπος της καλλιέργειας.
Είμαι 20 χρόνια αγρότης και, όταν ξεκίνησα, η τάση της εποχής ήταν οι νέοι να φεύγουν και να πηγαίνουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Αθήνα. Ήταν λίγο υποτιμημένο το επάγγελμα του αγρότη, πράγμα το οποίο πίστευα και εγώ πριν ασχοληθώ με την γεωργία επαγγελματικά και είχα στο μυαλό μου να φύγω σε κάποιο μεγάλο αστικό κέντρο. Οι παππούδες μου ήταν αγρότες και εγώ είμαι αγρότης τρίτης γενιάς.
.jpg)